Wat is dat nou? Weer!

Beste lezers of L.S. zoals sommigen het duiden. U vindt het vast niet erg als wij er voor het gemak van uitgaan, dat dit niet de eerste keer is dat u bij ons aanschuift. Voor alle zekerheid dan toch maar even dit: alvorens de HH van wandelstart gaan, spelen er zich enkele (vaste) rituelen af. Noem het bijgeloof of iets anders, maar veel onderdelen keren elke keer weer terug. Neem nou bijvoorbeeld dat dwangmatige vastleggen van wat de HH gelopen hebben. Daar is overigens een heel plausibele verklaring voor: de deelnemers aan de wandelingen hebben allebei wel op de ene of andere manier last van vergetelheid.

 Eigenlijk geheugensteuntjes ter en voor controle of een bepaalde wandeling de revue al is gepasseerd, zullen we maar zeggen. Ook laten we ons altijd op de dag des wandels voorlichten omtrent de weerssituatie, die ons die dag wordt aangeboden. Zo liggen er vele telefoonlijntjes en/of internetverbindingen naar onder andere Jupiter, Aether, Freyr, Fro, Agni(door een intimi ook wel Pramati genoemd) en ook Helga van Leur. Na grondige analyse wordt dan vaak een besluit genomen. Soms pakt dat goed uit, zoals nu.
's Ochtends veel regen en 's middags volop zon. De HH houden wel van regen, maar bijna nooit als dat tijdens de wandeling over hun hoofden wordt uitgevent. Zon vindt veel meer gretig aftrek en zo kon het, dat voor een middagwandeling werd gekozen. HH zocht en vond een blanke top, verpakt in en verwoord door http://www.delftsehout.nl/_userdata/file/Wandelroute%20Delftland.pdf als wandeling nummer 1. HF haalt HH op en samen naar de startplaats. Starten doen we uiteraard op geheel eigen wijze en wel bij recreatiegeheel Vlugtenburg aan 't Louwtje in 's Gravenzande.

 Ook de routerichting deden we tegendraads en in tegengestelde richting. Twee redenen hiervoor: 1) HH had net met goed gevolg de cursus achterstevoren lezen afgesloten en 2) zodoende hadden we op het strand de windkracht 5 in de rug. Eerst nog wat aarzelend, maar al vrij snel ging der pas er vlot in, net als de boterhammen bij HF. HH thuis al geboterhamd en dat kwam goed uit.
 Multitasken gaat HF vaak slecht en zodoende kwam het achteruitlezen in goede handen.
 De Noordlandseweg en -laan en het -pad boden aan- en uitzichten. Dit stuk van de route is ook geliefd bij fietsers. Daarna kwam Strand en Duin aan de beurt. Leuk op en neer bomen en struikgewas en wat straatwerkers voorbij (eentje gaf de klimop water) en dan de Duinweg en even later de Strandboulevard oversteken. Bij een leuk stukje water stond Harrie (Harry, Harri) op ons te wachten. Blijkbaar had hij weinig tijd, want reeds snel was de vogel gevlogen. Rechtsaf en langs diverse paddenstoelen van de ANWB. Paarden en graafwerkzaamheden ten spijt kwamen we bij de T-splitsing met als keuzes links- en rechtsaf. Eerst even wat eigen inbreng en rechtsaf, maar al snel toch terug en maar naar het strand. Dat er door Nederland nog regelmatig wat op de zee herwonnen wordt konden we nu mooi met eigen ogen zien. Slag Vlugtenburg was enigszins uitgebreid zullen we maar zeggen.

De meneer en zijn 2 wolfshonden (alle drie erg op elkaar lijkend) hadden het al aanschouwd. Zo, en dan nu het strand op.
 Regen en wolken hadden nu ruimschoots ruimbaan gemaakt voor zonneschijn. Schepen en een booreiland aan den einder en vanaf Slag Beukel via Ter Heijde tot aan de Strandweg volgden we nu even volgzaam de route-uitvinder. Zachte stukken, hardere en harde stukken, allerlei strandsoorten kregen we voorgeschoteld. Dit allemaal en ook nog de slaapplaats en douche voor meneer Obama tijdens de NSS kregen we te zien.

Vlak voordat we het strand zouden gaan verlaten, zagen een aantal arbeiders ons, stopten hun arbeid, sloten hun containers en liepen ons vooruit naar het dorp. Nadat zij luid schreeuwend iemand zijn naam toekenden en we zagen waar de sleepboot en waar de sleepboottrekker in moeten, lag de weg naar de Slaperdijk letterlijk voor ons open.
Voorzien van bloemetjes ter enerzijde en ietwat kasbouw ter andere deden we de Nieuwlandsedijk aan.

 Wist u al dat daar veel konijntjes wonen? Nee, dat is wel zo, hoor. Terwijl de wolken weer aan het winnen kwamen, kwamen de HH terug bij startplaats. De meneer van de receptie klom nog even als animatie middels een uitschuifbare ladder op het dak en de HH breiden er een einde aan. Zo kan het dus ook. Ja, en dan het afsluitritueel. Rijp beraad en denkwerk leverde uiteindelijk bij HH het zeer bruikbare plan op, dat "op naar de Oude Sluis" heet. Tegenwoordig kan men daar een begeleidend hapje nuttigen in vele vormen. We genoten van kaas en diverse soorten worst. De begeleiding werd verzorgd door Dikke Mathilde ( http://www.belgische-bieren.be/bier/dikke-mathilde ). De HH smulden en waren danig in hun nopjes.

Een topper voor men

Dit bericht heeft een vreemde titel. Nergens zo vreemd als HH-praat, maar dat weet u inmiddels.
Een opkijkend met een frons zou in dat geval ongepast zijn, mede vanwege het feit dat de HH vanavond naar een uitverkochtheid gaan, waar herrie is te beluisteren en te bezien, maar dat valt nog.
Tevens kan het aldus gebeuren dat in Zoetermeer naast geen herrie-plek ook geen parkeerplek aanwezig is. Maar hier en daarover kan in dit stuk geen mededeling worden gedaan vanwege de komende top, waarbij leiders van een ander nivo dan de HH ons land komen bezoeken en waarbij er wel gratis op de polderbaan geparkeerd mag worden. De ongelijkheid in deze begint op te vallen.
De HH zijn dan ook een soort van nucleair opgeladen zeg maar. Maar. (stopt u hier maar,  een keer is riant en voldoende).
Als een duvel uit een matchbox had HF de printer opgedragen om conform de instructie KLIK, PRINT en WANDEL zijn en haar aandeel te leveren.

Wat deed HH vraagt u? Wij vertellen het. Hij zorgde voor het transport, waarbij in dit geval hierover niet lichtzinnig moet worden gedacht want er zou een deken om ons neerdalen van boven zodat zowel de temperatuur als het uitzicht waarlijk zouden tegenvallen. Beide waren terechte waarschuwingen. Met ware stuurmanskunsten werd de Zweedse voiture dan ook richting Elshout gezonden alwaar de HH in volkomen niet zichtbaarheid alom aankwamen. De navigatie vertelde dat we er waren dus deden wij gehoorzamen want zien was er (nog) niet bij.
Schoen ritueel, warme jassen aan (waarvan wij later op de route behoorlijk best wel spijt bekwamen) werd er dan gestart. De foto's bij vertrek en aankomst vertonen gelijkheden maar immer ook verschillen. Kruis deze s.v.p. aan opdat duidelijkheid volgt.
Wat wel zeker is: de HH gingen op pad. De route staat bekend als de wielen route en bedraagt 22 km. Niettemin zou het ook gewoon wandelroute kunnen heten, want de basis voortbeweging heeft niets dan wel nog minder met wielen te maken. Vanaf de kerk gaat u dan wandelen, waarbij termen als het Zand en Haarsteegse Wiel u lang zullen bijblijven en achtervolgen.
Ineens passeert men Fort Hedikhuizen. Aangezien de HH min of meer op de gebruikelijke wijze wandelden en er nog steeds een deken om ons heen zich bevond is hier de basis gelegd voor men) dus Hedikhuizen en via de dijk ontwaarden wij een weinig het veer ter hoogte van het veer. Nu ja, lang dralen behoort niet tot het canon van de HH dus verder langs de scheepswerf, de buizenfabrikant met gezellige muziek en ja hoor. molens, Heusden en een verbazing bij de HH bij het zien van het een en het ander, want hier waren zij nimmer deelgenoot geweest. Haventjes, scheepswerven, Nieuwstraat, Hoogstraat,Pelsestraat, kort ommetje langs en benevens de kerk en in goed gezelschap werd besloten om de lunch in te lassen op een hoger punt aan de rand van. Hier had men dus weer een goed uitzicht op de haven en de Maas en de vestingwerken.
komende legenden. Niettemin siert het de HH dat deze zich niet in dan wel uit een veld lieten slaan en de wandeling richting Heusden vervolgden als er werkelijk niets had plaatsgevonden. Dus Hoge Maasdijk, Kerkstraat, Oude Schoolstraat en warempel daar verlieten wij (en niet

Vergeten is nog om op te merken dat de weersvoorspellingen van HF vandaag geen hout sneden en bijkans noch kant noch wal. Dus wat in feite geschiedde was dat na een voorspelling van genoemde heer het tegenovergestelde gebeurde.
Voor HH was dit buitengewoon plezierig want alle negatieve uitspraken werden spontaan omgezet in de positieve variant. Concreet: grauw en grijs werd puur zonnig en aangenaam.
Nadat de HH hadden gegeten en de emoties van deze pracht en praal waren verwerkt kon een aanvang worden gedaan met het vervolg.
Heusden werd verlaten vrijwel alwaar werd binnen getreden en overwonnen. Lombardstraat, Demer, etc.
U wilt nog? Steenweg, Laagstraat. Ga aan linkerzijde van de weg lopen.
Op dit stuk dient u op de hoede te zijn want er is sprake van een drukke weg, hetgeen volgens de HH te maken heeft met het aantal voertuigen.

Tip: dit is een ideaal moment om de winterjassen in de rugzak te doen.
Elshoutseweg, Kooilaan. Hier werden wij ontdekt door lokalen (man/vrouw in rode mercedes) die ons werkelijk het hemd van het lijf vroegen met name inzake hoezo. Omzichtig en vagelijk werd door de HH gedoseerd informatie verstrekt. Verderop werd wederom door lokalen gevraagd of de HH verdwaald zouden zijn. De vraag alleen is al zo absurd dat wij het niet in dit stuk zullen opnemen.
Nadat diverse wielen zijn en worden gepasseerd (tip: links en rechts kijken) kom je dan uit in de Kapelstraat en dan ook nog in de Kerkstraat. Vanwege de weersverbetering konden wij nu pas met zekerheid vaststellen dat wij inderdaad vanuit bedoeld Elshout waren vertrokken hetgeen voor de HH een enorme opluchting teweeg bracht.
Op de terugweg kromden wij en deden ons eerste bier en de luxe bitterballen nog op het terras maar ons gewonnen gevend aan temperatuursdaling togen wij voor de tweede ronde naar binnen. Proost!

Zondags op z'n vrijdags

De HH hebben vorig jaar nog een mooi boek uitgegeven in de categorie Reizen, maar van enig gewag daarvan tijdens het boekenbal is absoluut geen sprake. Ook stellen we met enige bescheidenheid, dat buitenaardsheid ons niet vreemd is. Wel dus dat voor ons geen uitnodiging op de mat lag voor het bal der ballen. Maar goed, de organisatie mag van ons gerust weten, dat dat onze drang naar wandelverhalen schrijven alleen maar aanwakkert, hetgeen ook mag blijken uit het feit dat van het volgende boekwerk inmiddels verhaal 29 al weer aan u wordt voorgeschoteld.

 Het is niet zo, dat de HH aandelen NS hebben gekocht, maar toch willen we hier nog een keer vermelden, dat het treinreizen in combinatie met wandelen ons uitstekend is bevallen. Zodoende dook HH in de donkere krochten van het internet en ontdekte http://www.zondagsnomaden.nl/wandelingen/hoek.html . Om het beginpunt te bereiken, werden OV-chipkaarten opgeladen en gezamenlijk gereisd vanaf Rotterdam CS. Nu nog niet officieel in gebruik, maar daar gaat onze vorst binnenkort wat aan doen. Geheel volgens plan startten we de route en gingen langs het golfterrein, waar onder andere een plek is, waar drop verkrijgbaar is.

Noch ijzer noch hout hield ons tegen en daarom over de dam, waar iemand met een zonnebril op plots de benen nam. Gelukkig hoorden de HH het scootmobiel aankomen. In de buurt van Zuidbuurt zit men blijkbaar niet te wachten op een tunnel, hoe die ook heten mag. Kort na de Korte Buurt doken we onder de snelweg door (HF controleerde bij MiddenInn even het toilet) om vervolgens de twee in de route aangegeven bruggen over te steken. Enigszins trouw aan het vaderland en routebeschrijvingen gingen we nu rechtsaf en daarna linksaf. Een straatnaambordje met Julianaweg zagen we niet, maar ach wat geeft dat. Na een mooie wandeling daar Maasland moesten we toch even kijken waar de Julianaweg zich nou eigenlijk bevindt. Google Maps hielp ons en snel waren we op de o zo gewilde weg. Echter aan het einde kwamen we uit waar de twee bruggen zich bevinden en kregen we in de gaten dat de routeschrijver het rechtsaf een linksaf in een verkeerde volgorde had aangegeven. We willen niet zo ver gaan om het prutswerk te noemen. Wederom Google Maps erbij en dan maar niet over het Dijkpolderpad, want om de Julianaweg nog een keer te doen en dan in tegengestelde richting is een straat te ver.


Daarom lekker langs de snelweg en bij de Westgaag de route weer oppikken en onder de snelweg door. Vanaf de Maasdijk zagen we bij het sportpark een mooie gelegenheid om aan een picknicktafelmerbanken de broodjes en het water te gebruiken ter  versterking van de innerlijke HH en HF. Hondjes deden in ons bijzijn een kunstje, wat in grote delen van de wereld wordt benoemd als een poging tot voortplanting. De begeleidende dames benoemden het in de categorie spelen. Met volle buikjes de Schenkeldijk op en een heerlijke tegenwind met af en toe een spatje regen. Of drupje, al naar gelang. De oranjedijk op en daar waar de meneer met afgekorte broekspijpen de grond machinaal kapot maakte, kregen we een soort levenswijsheid voorgeschoteld.
Oh ja, en gingen we linksaf. Het radiografies bestuurde vliegtuigje hing hoog in de lucht en wij verbaasden ons over bebouwing.

Vlak daarna werden we door de route een eigen weg en richting het spoor opgestuurd. Dit ondanks waarschuwing van de meneer, die ons wist te vertellen, dat het hek op slot was. Ja, en dat is voor de HH natuurlijk direct een reden om terug te keren. Dacht het niet, dus. De meneer had enigszins gelijk; 1 hek stond open en fluks staken we het spoor over. Daar was het 2e. Ja, dat zat inderdaad op slot en er overheen klimmen/klauteren bleek ook met hulpmiddelen als kratjes, touw en een ladder niet te doen.

 
Op aanwijzen van een heer, aan de andere kant van het hek, konden we slechts besluiten ons gewonnen te moeten geven. Nou, dan gaan we ook niet meer naar Hoek van Holland. Dus dezelfde route terug naar de kruising Oranjedijk/Schenkeldijk en daar Maassluis betreden. Twee minuten voordat de trein naar Rotterdam-CS vertrok stapten de HH in en werden op voortreffelijke wijze naar ons eindstation gebracht. Daarna zochten we ons vertier bij een ex-koning der Belgen. Naast La Trappe Jubilaris genoten we van Flamm Kuchen; juist die dag voor het eerst in het assortiment. Gelooft u ons maar, beiden een aanrader.

Green pants for only one gent, de ander wil de rode broek

 

Natuurlijk zit u in spanning te wachten. Waar gaan de HH deze week wandelen? Wordt onze gemeente eindelijk opgenomen in de lijst van zaken die op het onvolprezen internet te vinden zijn?
Tja, wij zullen hier altijd partijen blijven teleurstellen, al was het maar vanwege.
Vandaag was er al geruime tijd geleden sprake van een route die was overeengekomen zullen we maar zeggen. Op basis van eerdere ervaring en nostalgische gevoelens werd gekozen om het gekozen voertuig wat diende ter transport op dusdanige wijze in te zetten dat binnen afzienbare tijd een zeker gebied van Nederland bereikt kon worden wat nu eens niets met grensstreken en België te malen zou hebben. Tja, naar de reden van dit alles kan slechts worden gegist. De breinen van de HH zijn ondoorgrondelijk niet in de laatste plaats voor de HH zelve.
Ach, neemt het zoals het komt, dat is ons devies en leunt niet teveel op oude ervaring aangezien de geheugens van de HH niet 100% betrouwbaar blijken, vooral van die kleinere. Die is gek genoeg niet groter dan die grotere.

Afijn, de souplesse van de stuurmanskunsten zijn al vaak genoeg uitgemeten, niet als laatste alhier. Maar eerdere artikelen mogen ten nutte staan van de gehele mensheid en het mensdom als zodanig.
Mocht u met de trein komen dan lijkt het ons verstandig om bij het station uit te stappen en daar de route te volgen zoals deze in de beschrijving is benoemd. Wij daarentegen reden direct door naar de omgeving van de sporthal alwaar langer parkeren dan de blauwe zone makkelijk te doen is. Nadat HF aldaar was aangekomen was het zoeken naar een gevoelsmatig goed voelende parkeerplaats best een heel gedoe. Zodoende ging hier al wat tijd verloren. Maar tijd is iets waar alleen mensen met echte banen last van hebben.
Nu het parkeren gelukt leek werd van diverse benen de schoenwissel praktisch uitgevoerd, waarbij HH oude exemplaren had meegenomen, de reden waarvan is terug te voeren op ervaringen in het verleden die geen garantie bieden voor rendementen in de toekomst.

Inzoomen op de route is zeker mogelijk, in deze te weten de groene wissel met het zeer fraaie nummer 118. Wie wil deze niet lopen? Ach, als u heel lang de tijd neemt zult u ongetwijfeld iemand vinden die geen zin heeft in dergelijke onzin, maar in het algemeen wordt gewag gedaan van ongeduld bij de periode tussen de vraag en de realiteit. Bij de HH moet u met de
rgelijke theorie niet aankomen, dit zijn gasten van de praktijk.
Wij verlieten dus niet het station maar gingen een soort van direct via de distelvinklaan en zo het bos in, waarbij de aanwezigheid van bomen direct opvalt. Om u heen, maar ook voren en vanachter.
Ondanks zo nu en dan drassig kunt u het best de zijkanten van de paden kiezen en let dan vooral op terugverende takken. Die kunnen met rake klappen u erop wijzen dat u zich buiten bevindt en niet in de veilige beslotenheid van een woonkamer dan wel gelduitgevend vrouwpersoon.
Na wat onbeduidend doorwandelen bereikt u als het goed is de vooraanduiding van het Henschotermeer. Volgens de beschrijving kan het hier best druk zijn, maar de HH hadden alleen last van een ter afleiding in een duwkar gedeponeerde heerpersoon. Wel werd ons doorlopen verzocht aangezien nieuwsgierigheid in deze omgeving tot een der 10 deugden behoort.
Nagenoeg helemaal omlopen zult u niet, maar parkeren is tegen een tarief zeker weggelegd voor de welgestelden van deze aarde. Nadat u een plek passeert waar in het verleden goede van u bekenden plasjes en ander sanitair genoegen uitwisselden met de natuur gaat u met wat omwegen langs de camping van de NCC. Enkele bijzondere exemplaren van deze club werden tentoongesteld maar deden neusbloedend alsof alles maar tot de normaalste zaken van deze tijd en omgeving zouden horen. Echt niet dus.  Na het verlaten van deze omgeving gaat u de eerste drukke weg van vanmiddag oversteken, hetgeen met auto's erop al lastig is, laat staan.....
Landgoed Den Treek-Henschoten wordt u aangeboden in al zijn weerbarstigheid. Een van de aardigheden van dit stuk van de route is de slechts nu en dan te horen autoweg. Oh, kon dit maar steeds. Na vele omzwervingen, waarvan we niet teveel kunnen verklappen, behalve de aardige bomen opruimer, kwam dan toch de pyramide in het zicht. U kunt hier gerust enige tijd rondlopen, want het aangezicht verschilt per aanschouwende zijde. Via de hoofdingang en langs de helaas nu nog gesloten uitspanning steekt u alweer een gevaarlijke weg over en vervolgt de wandeling. Mogelijk ziet u hier een nordicwalkingpaaltje. Wij troffen het beter, wamt wij troffen niet alleen het paaltje maar ook twee vrouw-exemplaren van dit bijzondere mensenras. Ach, het volgende hoogtepunt Austerlitz dient zich al bijna aan. Als u wilt biedt Bonaparte u vertier op het gebied van drank en spijzen. Natuurlijk mag het dorpsplein niet onvermeld blijven evenals de warme slager. Wij genieten thuis nog van deze warmte.
tip: voor de kamerzoekers onder ons hebben we 16 vierkante meter in de aanbieding waarbij slechts ten dele hoeft te worden gedeeld. Huisnummer 33 biedt de optie om het geheel weer te verlaten en de rust van de bossen weer op te zoeken. Bent u net als de HH een echte liefhebber dan biedt de komende kleine zandverstuiving voldoende reden om op zoek te gaan naar een bankje. Troost u, wij vonden er ook geen. Maar niettemin kunt u boomstamsgewijs de meegebrachte nering alhier verorberen. Voelt u zich wellicht een beetje een heer?
U moet hier ook weer op krachten komen want er wacht u een zinderende afdaling, een ondersteek van spoorwegen en rijkswegen en daarna een voortdurend omhoog kijken naar de hoogspanningsmast en dito leidingen. Alsof dat nog niet genoeg is moet u ook precies onder een dergelijk genot linksaf en een slingerend pad gaan volgen.
Ach, woorden schieten te kort. Daarom maar een stuk overslaan en direct door naar het verruigde grasland waar u (het is niet anders) toch de volledige oversteek moet aanvaarden en ondergaan. De kans op het zien van de rode broek neemt hier toe.
Via landgoed Stameren moet u weer een gevaarlijke weg oversteken maar daarna bent u dan eindelijk in SBI/Zonheuvel, hoewel dat ook weer bomen bevat. Het is niet anders.
Onderweg een donker naaldbos passerend en later dan ook nog Huys te Maarn, alwaar LA u uiteindelijk naar een leuk huisje voert. Wij kunnen dit niet verder duiden, op het gevaar af in het kielzog van de duitse mop van de heren van Monty Python terecht te komen en dat kan net op papier worden gezet.
Ach, u nadert Maarn weer via zijwegen, Lindelaan en zo en passeert als u het goed in de gaten houdt het aan de voorkant zeer fraaie raadhuis. Van hieruit ondersteekt u de rijksweg en gaat hetzij naar de trein of de auto opzoeken.

Bieren en bittergarnituren deden wij in de aanwezigheid van boeken en Maredsous, een triple die ons zeker kon bekoren.

Er zijn grensgevallen; dit is er eentje

Nee, we gaan het niet hebben over de Olympic Games, waar Nederland zo succesvol is en vele medailles binnensleept. En dat dat allerlei positieve gevolgen kan gaan hebben.
 Oh, nou doen we het toch. Dom zeg. Nou ja, dan kunnen we ons nu verder beperken tot de rest van de zaken, die zich voor hebben gedaan in dichtbij en/of ver verleden. 

 Zoals de verhouding tussen HF en B en die van de HH en B (nu weer een andere B trouwens). Op dit laatste item gaan we wat dieper in. Ingestraald door weersvoorspellingen had HH bedacht, dat een wandeling zo vlak voor het weekend wel eens een goed plan ter afwisseling kon zijn. En aangezien er tegenwoordig naast de oude vertrouwde Groene Wissels nu ook Groene Netwerk Wissels aangeboden worden, kon het moment aanbreken dat de HH de omgeving van Baarle Nassau weer van een visite hunnerzijds konden voorzien. HF werd kordaat opgehaald en na uitwisselingen van oren en een geluidsdrager kon de reis naar de conclavenstreek worden aangevangen. Zonder daar zelf iets voor te hoeven doen, duurde de reis daar naartoe iets langer. Eerst had een bestuurder niet genoeg aan de twee banen van een snelwegbocht en wilde daarom ook de linker naarbenedenberm gebruiken. Het resultaat daarvan was ons inziens slechts dat zelfstandig doorrijden voorlopig niet is weggelegd voor de ongelukkige bestuurder van de bermzoekauto. Door de ontstane file konden we op ons gemak de omgeving in ons opnemen. Gelooft u ons maar; niet veel te beleven. Iets later en ook verderop stoof een ambulance met de nodige audio- en visuele kenmerken, die zo kenmerkend zijn voor een haastklusambulance, over de provinciale weg. Luttele minuten later wisten we waarom. Wilt u weten waarom? Een bestuurder van een auto met een belgisch kenteken had zijn vehicle achterstevoren op een rijbaan geparkeerd. Blijkbaar was daar hulp nodig in diverse vormen. HH stuurde op magistrale wijze de Volvo over het fietspad en daarmee waren de figuurlijke verkeershobbels van deze ochtend achter de rug. In Baarle werd de parkeerplek naast een andere auto gekozen en konden de schoenen etc. Vandaag werden de parapluën of zijn het paraplu's ontvouwen. Twas nodig zullen we maar zeggen. Wat stond ons te wachten? Nou, allereerst even de route: http://www.wandelzoekpagina.nl/groene_wissels/pdfs/Baarle-Nassau_Verstilde_Grensstreek.pdf . Daarnaast wat zaken die niet in de route vermeld staan: nattigheid dus(uit de lucht en ook behoorlijk veel op de grond), de SRV-man, blaffende honden(zowel binnen- als buitenshuis), een hamerende bonte specht, zwijgzame (op stal en in de paddock) paarden, onbenoemde stroompjes, een gesplitste auto, een zinvol gestutte muur, weinig bankjes en in de categorie retirade een openbaar toilet in de emmervorm en een pas/plashok.  

 

Van een aantal zaken zullen we wat foto's bijplaatsen. Goed, dan kunnen we nu de route eventjes met u doornemen. De omgeving waarin we ons nu bevinden is voor de HH geen onbekende, maar het leuke is, dat deze route voor ons hooguit voor tien procent uit oude ontmoetingen bestaat. Enfin, op de Kapelstraat stond een auto waaraan een kentekenplaat was bevestigd, waarmee (in belgische spelling uiteraard) het weertype van hedenochtend werd omschreven. (Sommigen beweren dat het slaat op het merk). Gesterkt door deze steunbetuiging op naar de kapel Nijhoven. Vlak daarna werd HF wreed uit zijn routevoorleestaak gehaald door applaus vanuit zijn telefoon. Geheel verbouwereerd zegde hij telefonisch zijn medewerking aan iets toe, maar even later trok hij die weer in. Teleurstelling aan de andere zijde. Waarschijnlijk als straf ging het op de Reth even flink regenen en samen met de aangewakkerde tegenwind zorgde dat voor koude HH-handjes. Bij knooppunt 5 lekker de bosbeschutting in. Wat gebeurde er toen? Vertel, vertel. Nou vooruit. Op dit pad werden we ingehaald door een meneer in belgauto, die even verderop stopte bij een aantal vuilnisbakken, de kofferbak opende, grote vuilniszakken daar uit haalde en de inhoud van de zakken in de bakken dumpte. We denken er het onze van, denken we. Het fietspad wat we overstaken bleek vroeger het Bels Lijntje te zijn geweest.
Voor de nieuwsgierigen een link: http://www.belslijntje.com/ . Op de rechte zandweg van 1,5 km. lang brak de zon door en dat was voor de HH een zeer aangename wending.

 Dat aan het einde de tractor lawaaierig iets op het land dumpte, deerde ons niet, want volgens de routeschrijvers zou weldra een ontmoeting gaan plaatsvinden met een overgebleven stukje WO-I. Hoewel we aan de linkerkant van de weg gingen lopen, zagen we geen verkeer aankomen. wel kwamen er auto's ons tegemoet, maar dat geldt echt niet. Vanaf nu kregen de HH-schoenen afwisselend modderdrek en water te verwerken. Het hoogtepunt wat dit laatste betreft was het stukje weiland na het SBB-bordje Het Merkske.

  Ten bewijze daarvan bieden we u geheel vrijblijvend geen sopgeluiden en -beelden, aangezien Blogger daaraan geen medewerking wenst te verlenen. Wat een geweldig nieuws dat toen ineens volkomen op tijd en op de juiste plaats een bankje was. Vrolijk en met graagte werden brooddingen en water via de kelen de maagjes ingeleid. Tsjonge, nu willen we graag verder naar de boswachter. Nou, dat viel tegen, want de boswachterauto was wel aanwezig, maar de boswachtervogel zelf was gevlogen. HF raakte hierdoor (en wellicht doordat zometeen de Fransebaan zich ging aandienen) een beetje in de war, maar toch bleek er niets aan de hand. Toen de wielrenners inclusief de luie achteraan ons voorbij waren doken we de Hollandsche Bossen in. Opvallend is dat de zitplekken op de Libelle-banken weinig uitzicht bieden. De aangekondigde verboden borden zagen we pas toen we achterom keken, zodat we het plezier van ergens verboden lopen niet volledig tot onze gevoelens kunnen rekenen.
 Terug op de Fransebaan zagen we voor ons iemand met groene handen lopen. Of dat iets te maken heeft met het aanstaande bezoek van buitenaardse intelligentie mogen we hier niet aan de grote klok hangen. Wilt u van uw kant a.u.b. ook daarover het zwijgen er toe doen? Langs Reuth (met muur) en Loveren belandden we in Baarle Hertog. Geheel even terzijde en ook los van dit verhaal: de snuffelhoek van alles was open. Vreugde alom in de buurt van het pleintje. Aan de Burg. van Gilzestraat staat een mooi pand en ook een oud schoolgebouw, zodat we eigenlijk voordat we het wisten weer terug waren bij het startpunt. Vraagt u ons liever niet hoe vaak we stilletjes de grens van België en Nederland zijn overgestoken; we weten het namelijk niet. Wel weten we dat het afbieren niet in Klein-Amerika gebeurde, maar in de Krom Oud-Alblas. De bitterballen waren er zoals altijd een zeer aangename begeleiding bij de dit keer niet-bokbier maar Zwaar Blond (niet de serveerster) en de Koninck. Mocht u overigens een middagje met uw partner achter een gokkast willen gaan zitten, dan zit u daar zeer goed. Zoals het nu staat, hoort u binnenkort weer van ons. Tralala.

Nergens zin an ...

Herkent u dat ook? Nergens zin in. Waarom zou je ook?
Zo deden wel meer opmerkingen de ronde.
Drie is geen vier.
Alcohol is nog geen bier.
Een tram is een korte trein, maar een trein is geen lange tram.
Wij lopen op rolletjes maar dragen toch wandelschoenen.
Rondwandelingen kennen soms fraaie hoekjes.
Lopen doe je wekelijks maar niet iedere week.
NSA en NL doen geheimzinnig, de HH niet. Alles kunt u hier lezen. Bij ons geen Plas sterk, slechts een rustiek stroompje vanuit de gulp richting grond.
Maken wij wel eens wat mee? Vandaag nog een bijzonder exemplaar van een prikjesvrouw. Het bestaat maar ieder week is niet nodig.


Wat viel ons deze week op?
Het is in januari en februari niet de beste tijd om een kerstboom te kopen. Ze zijn er wel maar het is zoeken geblazen. De HH luisteren niet af maar ministeries, ministers, Amerika, NL des te meer bleek overduidelijk. Nu blijkbaar niemand meer weet hoe het zit is wandelen wellicht een optie.
Sorry zeggen is niet voldoende. wantrouwen willen we zien.
Els is niet meer, maar dat lot treft ons allen ooit.

HF had zich tot doel gesteld HH op te halen en een weergaloze experience was toegezegd en aldus.
Rijden doet men naar het station van Bussum en aldaar laat men de auto nog al nonchalant achter. Kiest gewoon een fijn plekje waar u en de auto zich gelukkig bij voelen. Wij deden dit na onderweg toch irritant weggedrag te hebben ondervonden van de VW heren en dames in de buurt van dit merk. Zodanig dat ons niets verweten wordt. Aldus.
Ach ja, dit ritueel behoeft geen uitleg. Schoenen wissel, de diverse runkeepers werden ingeschakeld en daarna de rugzakken om en hupsakee op weg.

Men spreekt hier van de gooi en vechtstreek maar agressiviteit is de HH niet opgevallen. All quiet on the western front. Wel landgoederen en landgoederen en u raadt het al ijskelder.

Bij het verlaten van het station Bussum Zuid moet u wel opletten of u uit Amsterdam komt of niet. Is het eerste het geval dan dient u het station anders te verlaten. Wij verzinnen het niet.

Oh ja, de naam van de route: Gooise Lusthoven.

Voor doe het zelvers: ca 18 km

Voor zuinigen: ca 13 km

Aanduiding: rood wit met meestal NS-teken. Echter kort het Trekvogelpad. (wij hebben deze masturbation-birds in het geheel niet gezien).

Horeca onderweg: matig en dan slechts aan het begin (na ca 6 km).

Landgoederen en dito huizen:

Bantam

Schaep en Burgh

Boekesteyn

Hilverbeek (niet te verwarren met Hilvarenbeek)

Gooilust

Wouden:

Spanderswoud

Corverbos

Koe beesten:

Lakenvelders. Wist u dat deze dieren alleen gras eten wat ze echt lekker vinden? Een andere minder leuke naam voor dit soort is parkvee.

Onderweg ander vee: eekhoorn, ree, Harrie, etc.

Wat valt er aan te duiden? In het begin een eigen stuk voor HF : de Franse Kampheide. Weest zich ervan bewust dat honden hier soms loslopen. Daarna is Bantam aan de beurt, met geen eigen

ijskelder. Dit wordt echter goedgemaakt wanneer u doorloopt naar Schaep en Burgh want daar is ie dan eindelijk. Daar waar de Belgen niet verder komen dan een bordje van ooit eens kunt u hier in al zijn grootsheid dit spektakel en toch ook wel een klein wereldwonder bekijken. Tip: doet uw ogen open!

Daarna is het doorlopen naar Boekesteyn, ook al van Natuurmonumenten. Waar doen zij het van zult u zich horen afvragen? Wij hebben de antwoorden ook niet. Maakt niet uit, het Spanderswoud wacht nog op uw bezoek.  Kijkt u rustig rond maar houdt wel de tijd in de gaten. U heeft nog even zullen we maar zeggen. Ach, waarom ook niet even rondgekeken in Hilverbeek? Het heeft alles te bieden.

Brood mee? Dan og ff wachten en doorlopen net als de HH naar de lange route en Gooilust. Nu een soort van klaar, dit in tegenstelling tot de vorige keer dat de HH zich hier begaven. Bij het meer neemt u het tweede bankje, beetje uit de wind, zit uzelf neer en geniet van brood en drank. Heerlijk....

Daarna verzamelt u alle moed en na ampele overwegingen en wellicht eigen inbreng verlaat u Gooilust en dient het Corverbos zich alweer aan. U denkt: alweer bomen? Tja, dat heeft men hier in de omgeving zo bedoeld. Nog meer bossen volgen want de overtreffende trap het Spanderswoud wil graag ook door u bekeken worden. Ach, nog ff volhouden, dan bent u er vanaf. Vanaf dit moment werden de HH al dan niet voortdurend in de gaten gehouden door hondexemplaren, die soms erg irritant voor de HH-voeten liepen, soms bijna frontale botsingen en omval partijen veroorzakend.

Ach, zet gewoon uw beste benen voor en voor u het weet heeft u de heide van HF weer bereikt en kunt u na oversteking van de gevaarlijke weg uw auto weer bereiken en genieten na het omkleed ritueel van de terugreis en daarna naar ex-Wout en nu anders uitgebaat.

Bokbier was veranderd in La Chouffe en bittergarnituur erbij. Maakt de HH niets uit.

Aangezien de route en de files meevielen waren we tot verwondering van de HD erg bij de tijd thuis.

Dus het knuffeluurtje kon veel eerder van stal gehaald worden.

Tot ooit...