Ton Markesepad maar nu door de HH

Wat is dat toch met dat wekelijkse wandelen? Wat werd laatst
beweerd, sinds 2005? Ja, mijne leesdames en heren. Zolang vind er al een wekelijks ritueel plaats, soms iets meer, soms wat minder.
Dat betekent ook dat het inmiddels meer dan 10 jaar geleden is dat de HH besloten hebben om voor hun lezers een min of meer wekelijks genot aan te bieden. Dat zij hierbij steeds een wandeling moeten doorstaan en ter afsluiting moeten bieren en bitteren mag wat ons betreft geen naam hebben.

Aangezien de afgelopen tijd een "geen met de eigen auto
wandeling" erg goed beviel is wederom gebruik gemaakt van de NS aangevuld met RET transport. Zo kon het gebeuren dat HF ergens in het midden bij de 1e klas gevestigd was terwijl HH pas later aanschoof. Niettemin wisten beide HH zonder noemenswaardige moeite elkaar te lokaliseren. Dat hierbij de verschillende haardossen een voordeel bieden moge duidelijk zijn.

HH had ook melding gemaakt van een zekere Ton Markese maar
het is aan HF te danken dat genoemde tocht nu toch ook echt werd bewandeld. Dat betekent in ons geval starten in Nieuwerkerk aan den IJssel maar andersom, d.w.z. vanaf Rotterdam centraal bemogelijkheidt zich ook.
Het lijkt ons wel handig dat u vooraf deze beslissing neemt, tijdens het wandelen vergaat u al snel de lol van het voortdurende wisselen.

5 over 11 vond het ontroerende weerzien plaats en toen kon het avontuur beginnen. Wij mogen in dit geval niet teveel van de route prijsgeven aangezien hiervoor de beurs geopend moet worden. Vandaar dat een eigen kaartje uitkomst kan bieden, dit keer zelf gemaakt door HF.
De globale route gaat via Nieuwerkerk aan den IJssel, Capelle aan den IJssel, Kralingse Veer en wat lokale bebouwing naar het centraal station van Rotterdam.

Het totale traject is ca 23 km, maar kan in delen worden gelopen. Wij deden een deel maar dan gelijk alles. Tja, wel zes minuten in de trein en daarna ging het. Het station verlatend en langs het oude echte station wandelt u naar de 's-Gravenweg. (*). Dit hoeven we niet zo op de schrijven aangezien de weg gedurende enige tijd uw houvast zal zijn. (*): deze weg is zeer oud en wandelde zelf ooit van Gouda naar Kralingen. Wij kwamen alwaar men Wout kende. Het rondje Hitland is een eigen keuze. Het mag langer, korter en ook helemaal niet. Voor de HH is het helaas een zeer bekend deel dus werd een weinig ervan meegenomen. Daarna wandelt u stevig door en pas bij Capelse brug gaat u de wijk 's-Gravenland in, een voor de HH zeer bekende locatie en omstandigheid. Weet dat men daar in uw wijk investeert. Tja, via het Kralingse Veer (alwaar vanaf de 14e eeuw een pontje heeft gevaren tussen Kralingen en IJsselmonde) en het Rivium werd dan de IJssel bereikt ter hoogte van de van Brienenoord. Daar kregen wij en u een alleraardigste blik op andere bekende horeca. Genoemde rivier is inmiddels gereinigd zodat u er klakkeloos langs kun lopen.

Daarna is het langs de maas boulevard richting de Markthal en het centrum. De HH deden daar hetgeen hun goed uitkwam. Komt u voor de eerste keer dan is volgen van de beschrijving wellicht handiger. 

Uiteindelijk langs een lichtschip met terras, een brug volledig door het water werd de binnenweg bereikt, oud en nieuw.

Wij kozen voor inspectie van de horeca en een bekend bierlokaal viel bij HF door de mand vanwege de niet-stoelen. Dus toch maar naar de bekende Belg alwaar buiten werd begonnen maar binnen werd geëindigd. 

Het grappige was wel dat de HH drie bieren pp kregen i.p.v. de gebruikelijk 2 p.p. Dat hierbij de rekening hoger uitviel was een prettige bijkomstigheid. Wij konden schuldenvrij het weekend in.

Wie durft te verdwalen, vindt nieuwe wegen

  

Een toepasselijke uitspraak van Erasmus op de bewegingen van de HH. Bijna nooit wordt de oorspronkelijke route geheel volgens de instructies en aanwijzingen uitgevoerd. Dat geldt voor zowel de lichamelijke als de geestelijke kant. Vermoeien met voorbeelden laten we achterwege, want de blik moet vooruit. Vandaar dat HH reeds op dinsdag HF voorstelde het Erasmuspad weer eens te betreden. Een mooie oefening qua lengte voor het Krijtlandpad, wat de HH zo rond Hemelvaartsdag zullen trachten te ondernemen. Googled u gerust eventjes. Dan wachten we hier wel even op u. Zo, daar bent u weer. Het Erasmuspad dus. Bijkomend voordeel voor het milieu: de HH maken gebruik van fiets en openbaar vervoer om elkander bij de startplek Rotterdam Centraal Station te ontmoeten. Bij de samenkomst grapte HF dat hij even kwam zeggen, dat hij een trein later zou komen. HH troefde daaroverheen dat hij helemaal niet zou komen en zo kon de wandeling aanvangen. HH was vandaag de reisleider en loodste de HH richting het museum van Boymans en van Beuningen. Onderweg trokken we ons niets aan van bijvoorbeeld de aanleg van de nieuwe tuin en de man, die door een zijdeur met gevulde zakken het museum verliet.

Op verzoek van HF werd evenwel wel aandacht geschonken aan een paars monster. HH was niet verbaasd, want pas geleden was hij hier nog geweest. Bij de Griekse Kerk was men bezig met voorbereidingen voor een feest. Bloemen en verlichten waren in ruime mate aanwezig. De Westzeedijk overgestoken en daar zagen we een voor ons onbekende steeg, die, naar achteraf bleek, voorzien is van de naam Westmaaslaan. Reden genoeg om er doorheen te lopen. Op het Westplein Jamin, van Beuningen (ja, die van het museum) en nog wat Bekende Rotterdammers (BR-ers) aangesproken. Dat allemaal als opmaat voor een kwartiertje wachten op het veer naar Hotel New York. Na een handvol minuten kwam een nog niet in dienst zijnde overzetter, die zijn collega vriendelijk verzocht ons te komen halen. Nog maar net in het vaartuigje zittende, leerden we dat de roerganger gek werd van het worden aangesproken door (buitenlandse) toeristen.

 De toon was gezet en daar dobberden we over het water. Een collega-schipper kreeg opdracht tot het vervoeren van een gezelschap, dat foto's wenste te gaan maken. Duidelijk geen bezwaar voor hem, al wilde hij wel graag weten of dat kleuren- of zwartwitkiekjes zouden worden. Inmiddels waren we bij de bestemming aangekomen. Nieuwsgierig vroeg een stel aan de schipper of hij ook naar de andere zijde vaart. De HH wachtten het antwoord niet af en gingen verder. De Zwaan was met openstaan bezig, zodat een ongestoorde oversteek kon plaatsvinden. Vanuit belevenisoogpunt gezien kwam nu even een rustige tijd. Een taalgrapje op een horecaklantentrekbord, wat fotogenieke meeuwen, een al dan niet uitnodigend terras met gifgroene stoeltjes waren zo'n beetje wel de hoogtepunten.

Na de Laan op Zuid was er sprake van wakende ogen van een leeuw. Gelukkig op gepaste afstand, zodat de HH zonder kleerscheuren via de Maashaven Oostzijde de Maashaven Zuidzijde konden bereiken. Daar hadden 2 meneren blijkbaar een zware klus gedaan, want veel gehijg en gesteun. En toen zag HH, dat een binnenvaartschipper zijn schip compleet achteruit aan het varen was. Al met al werd het toen tijd voor hem om een verkwikkend hapje te nuttigen. HF had inmiddels de jas in de rugzak gedaan, aangezien de buitentemperatuur lekker was opgelopen. Op de Wolphaertsbocht leerden de HH weer een hoop nieuwe dingen bij. Enkele daarvan: makelaardij en autoverhuur is een ideale mix voor 1 bedrijf; sommige mensen willen een cadeau met een boodschap; een apostel die al dan niet alleen onder meer doden opwekt. En toen werd het tijd om Charlois binnen te trekken. De juffen zaten lekker in het zonnetje boterhammetjes te doen. HH vreesde even voor foutloping, maar geen man overboord. Verderop lonkte het Zuiderpark en de inmiddels best klaar zijnde vijver. Bij de grappig gekortwiekte graspollen ontdekten de HH dat het woord "land" vertaald in het Spaans of Fries heel anders klinkt. Ook in Rotterdam. Aangezien de kanoclub niet open was, liepen we richting de Meyenhage.

Dit keer had HF bij de markt geen verrassingen voor HH. Langs de school die nu een geheel andere tijdsbesteding kent, naar de plek waar soms aan Amerikaanse auto's wordt gesleuteld. En daar was ze dan: de Smitshoekseweg. Niet dat we aan buitenstaanders ook maar iets zinnigs over deze weg kunnen vertellen. Daar waar de HH de vorige keer lunchten, was geen sprake meer van de toenmalige zitgelegenheid. Neen, integendeel. Maar goed, iets verderop na café het Schaapje en met zicht op kunst konden we met de snuffert in zon heerlijk genieten van water en diverse soorten en maten brood.

Enen vogel wilde de HH bekogelen, maar gelukkig was het geen precisiebombardement en splatste het projectiel op een veilige afstand op de grond uitmekaar. De buikjes gevuld en bijgekomen van de snelle overgang van Smitshoek naar Barendrecht en directe aankomst in Rhoon op naar de Oude Maas. Geen idee hebbend omtrent de leeftijd daarvan overigens. Schaapjes op het droge en daredevils op de fiets willen we wel even kwijt. Hoewel niet voorzien van geruite en/of gele of rode broeken en clubs betraden we toch het golfterrein. Maar daar bleek dat wij toch wel de enigen waren zonder serieuze handicap. Een beetje laf langs de Rhoonse grienden wandelend begroette HH luisdkeels de meneer, die op een bankje van de zon en de omgeving zat te genieten. Een vrolijke reactie zijnerzijds kwam onze kant op.

Op de Havendam stond een man met rubberen laarzen vanaf een trapje een caravan te reinigen. Volgens kostte de foto, die HF maakte, een euro. Na een vermakelijke conversatie over waar vandaan en waarom, besloten we niet bij de Gouden Arend neer te strijken. Dat bood ons de gelegenheid door te wandelen via het prachtige winkelcentrum van Rhoon. Na een leuke anekdote van HH over mannen met staart in hun haar, was daar de opstapplaats voor de metro naar Rotterdam. Onderweg in de metro leerde HF van HH dat het perron bij halte Wilhelminaplein schuinscheef is. Wat een architectonische misser! Tevens reden om bij Beurs uit te stappen en al wandelend vast te kunnen stellen, dat vele terrassen veel zaten. Dat zorgde er wel voor dat HF een ex-collega kon begroeten. Uiteindelijk bleek het Westerpaviljoen uitkomst te bieden. Slechts voor de statistieken melden we de consumpties: Rotterdamse bitterballen, Affligem Blond (i.p.v. Dubbel), La Chouffe en Erdinger. Een prachtige afsluiting van een prachtige dag.

Nieuwe schoenen, nieuwe buren

Wat is dat toch met al dat wandelen?
Kunnen de HH niet gewoon thuisblijven, een baan zoeken, zinvol de tijd besteden, etc. ? Dergelijke vragen zouden zo maar in uw welgevallige hoofdjes kunnen optreden op het moment van het bezit van een dergelijk hoofd. (tip: meestal te vinden aan de bovenzijde van uw lichaam).
Tja, dan kunnen de HH wel weer argumenten hier tegenover plaatsen die recht doen aan het gelijk van de HH.
Vooraf dient te worden opgemerkt dat op het moment dat de wandelingen op het weeweewee zouden worden gepubliceerd de HH zouden afzien van een verhoging van hun vergoeding. Zodra dit gebeuren naar de beurs wordt gebracht ontstaat een onlosmakelijk geheel waarbij genoemde vergoeding weer in lijn wordt gebracht met verwante vergoedingen die in het buitenland worden betaald voor dergelijke activiteiten. Nou, als de HH zouden willen dan waren zij.... Maar zo kent u ons niet en dat is maar goed ook.
Vandaar dat wij onze doelstelling maar eens vergelijken met die van de bankenHH.

Banken-eed:

• Ik verklaar dat ik mijn functie als bankier integer en zorgvuldig zal uitoefenen.

• Ik zal een zorgvuldige afweging maken tussen alle belangen die bij de bank betrokken zijn, te weten die van de klanten, de aandeelhouders, de werknemers en de samenleving waarin de bank opereert.

• Ik stel in die afweging het belang van de klant centraal en zal de klant zo goed mogelijk inlichten.

• Ik zal mij gedragen naar de wetten, de reglementen en de gedragscodes die op mij als bankier van toepassing zijn.

• Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd.

• Ik maak geen misbruik van mijn bancaire kennis.

• Ik zal mij open en toetsbaar opstellen en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving.

• Ik zal mij inspannen om het vertrouwen in het bankwezen te behouden en te bevorderen.

• Ik zal zo het beroep van bankier in ere houden.

Dan de HH-eed:

• Ik verklaar dat ik mijn functie als wandelaar integer en zorgvuldig zal uitoefenen.

• Ik zal een zorgvuldige afweging maken tussen alle belangen die bij de wandeling betrokken zijn, te weten die van de natuur , de mede-wandelaars en de samenleving waarin de HH opereren.

• Ik stel in die afweging het belang van de wandeling centraal en zal de bloglezers zo goed mogelijk inlichten.

• Ik zal mij gedragen naar de wetten, de reglementen en de gedragscodes die op mij als wandelaar van toepassing zijn.

• Ik zal delen wat mij is overkomen.

• Ik maak zelden misbruik van mijn wandel kennis.

• Ik zal mij open en toetsbaar opstellen en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving.

• Ik zal mij inspannen om het vertrouwen in het wandelen in het algemeen en in de HH-wandeling in het bijzonder te behouden en te bevorderen.

• Ik zal zo het beroep van wandelaar in ere houden.

• Ik zal alle feiten omtrent de gedronken bieren en de genuttigde spijzen bekend maken

• Mochten de ontvangen donaties onvoldoende zijn dan vervallen hiermee alle bovenstaande reglementen

Om deze redenen is het meer dan duidelijk dat ieder vergelijk puur berust op fictie en dat ook wij geen garanties geven noch over het verleden, noch over het heden. Over de toekomst kunnen wij slechts zeggen: de tijd zal het ons leren.

De schoenen:Mooi, nieuwe schoenen waren er voor HF. De leerlucht achtervolgde ons dan ook de hele wandeling. Vandaar dat genoemde sympathieke schavuit zelf al het idee opperde om niet al te lang te vergaderen en zo'n slordige 15 km moest meer dan genoeg zijn. Een beetje in het geheim had hij reeds een wandeling gezocht zodat het voor ophaalHH een verrassing moest blijven. 

De buren:Mooi, nieuwe (over) buren voor HF. Vandaar toch vrij snel instappen (HH was vandaag en de komende zweedse ritten benoemd tot KDS) en weg wezen. Niet te ver en HH mocht van HF niet links gaan rijden. Ach, de afrit en alle snelheidscontroles moesten worden eerbiedigd. HH vertelde in vertrouwen dat hij toch een kleine donatie had overgemaakt naar je CJIB, want daar heeft men het vanwege de actief van het politie-volk ook niet zo makkelijk.

De route:

Zoals u ziet betreft het een rondwandeling zodat het in feite (n)ergens om gaat. Parkeren doet u ergens in een woonwijk, wij deden dat bij de pedicure, want het zou zomaar kunnen zijn dat achteraf ingrijpen noodzakelijk bleek. En dan begon het echt, schoenenwissel, apparatuur aan, KDS en op weg.
Aangezien de chauffeur schrijft, rijdt en betaalt behoefde HH slechts om zich heen te kijken. Dat ging hem verrassend goed af. Zeker nu de weergoden het droog beloofden te houden zodat de natte bril niet voortdurend het uitzicht belemmerde. 

De wandeling:

Een meneer die vrachtwagens bestuurt konden wij betrappen op transport van wandelschoenen in de hand. Het doel heiligt de middelen en op deze manier blijven ze lekker nieuw. Zoiets hadden wij nog niet bedacht.
Tijd om erbij stil te staan was er niet want er moest doorgewandeld worden naar het volgende hoogtepunt. Roofvogens en bepaalde faciliteiten. Dat dit mede ingegeven is door de onbekendheid van de HH met dergelijke zaken weerhoudt ons er geenszins van om genoemde kennis toch met u te delen. (zie ook de HH-eed).

Voor sommigen is er plaats in een gesloten inrichting. Mogelijk worden hier zaken uitgebroed, maar wellicht is er slechts sprake van een kenniscentrum.

Ach, zo meanderend langs oude dijkjes kan men zich een voorstelling maken van het leven voor de komst van de HH en het leven erna. Wat ook voorkeurt, hetzelfde is niemendal. 
Uitgebreide natuurpassages volgden, waarbij de in het verleden opgedane kennis toch wel van zich liet spreken. Zo konden wij vrij gemakkelijk bomen van eenden onderscheiden. Zo ziet u maar, de winnende aanhouder.

Op de Rhoonsedijk en wat later volgde eigen inbreng die er niet voor zorgde dat paniek een medewandelaar werd want er kon vrij snel weer worden aangehaakt.
Het kasteel werd angstvallig vermeden zodat snel kon worden verdergewandeld. Poortugaal met verstopte kerk werd doorstoken maar ook weer verlaten. Langs verdwijnpaarden (familie van Hans K.) werd dan middels doorsteek langs slecht verfwerk de auto weer bereikt. Aldaar bleek dat de pedicure weliswaar open was maar niet gevisiteerd behoefde te worden.

Drank en spijzen:
Onder de Brienenoord in Oud-IJsselmonde werd verpozing gezocht en aangeboden onder het genot van een enkel paasei en een boer. Een bekende dame bleek fysiek eigenschappen te bezitten die wij niet hadden hoeven te beweten en vaste stekken werden door de HH in bezit gehouden zodat het weekprogramma van de vaste gasten moest worden aangepast.
Dubbel Leffe en vanwege de haast alleen bitterballen en geen mix werden ons deel.

Wij wensen u fijne paasdagen en een naadloos vervolg.

Zelf doen

Het kan natuurlijk zo maar gebeuren, dat u van een van onze wandelingen zelf een verhaal wilt publiceren. In deze tijd van allerlei apps en andere waardevolle ontwikkelingen in de compu-technologie en om dat schrijven iets gemakkelijker te maken, kunt u met ingang van morgen geheel gratis voor 1995 eurocenten een "Ik-maak-zelf-een-wandelverhaal"-pakket aanschaffen. Daarin zult u onder andere en onder meer aantreffen:
-foto's
-routebeschijving
-opsomming van allerlei meegemaakte zaken
en nog veel meer handige en nuttige informatie om een zeer bevredigend geheel samen te stellen. We begrijpen dat u nu overvallen wordt en desondanks direct tot bestellen van het pakket over wil gaan. Maar ja, dan zal er nog enige tijd een wandeling onbeschreven blijven. Dat kunnen de HH niet verkroppen, zodat de afgelopen wandeling nog geheel voor onze eigen rekening en conto wordt genomen. Vraag niet naar oorzaak en gevolg, maar HH had, in verband een verjaardag die was, voor deze keer een wens en keuze voor de Vlietlandenwandeling zoals beschreven in de verzameling van Klik, Print en Wandel  www.klikprintenwandel.nl/wandelroutes/rond-de-plassen-van-vlietland  . HH had de route uitgeprint, maar HF vond het verstandiger om de GPS-uitvoering op de tablet mee te nemen. Hierdoor werd het dus een Klik, Download en Wandel-uitvoering.

De aangekondigde zonsverduistering was goed te merken. Door de mist was het behoorlijk duister zo hier en daar. Om parkeergelden uit te sparen, had HF een eigenzinnige startplek in Voorschoten uitgekozen. Wat hij niet wist, was dat dat direct op de route lag. Dus na parkering en schoenendingen kon gelijk worden begonnen met het volgen der route. Om het grootste gedeelte van de natuurelementen voor het laatst te bewaren, ging het eerst richting Leiden. Mooi detail was, dat HH het op een zeer sneue manier kwijtgeraakte fototoestel had vervangen door een spiksplinter nieuw. Enkele staaltjes van wat dat apparaat allemaal kan, zult u her en der kunnen aanschouwen. Langs de zilverfabriek van Voorschoten en allerlei elektrisch geleide voertuigen kwamen we aan bij de Vliet. Men was driftig doende met het herstellen van de beschoeiing. Aan de overzijde van de Vliet staan panden van allerlei pluimage. Sowieso de moeite waard.

De weg daar is niet echt breed, waardoor twee vrachtwagens van verhuisbedrijf  "De Aandacht" de aandacht volledig voor zich opeisten. Tegemoetkomend verkeer dook in oprijlanen en fietsers stapten af. Onder het toeziend oog van de HH, weliswaar op afstand, kwam alles op spreekwoordelijke pootjes terecht. De bebouwde kom van Leiden kwam nu heel snel er aan. Renoveren en slopen is daar op dit moment het devies. Enigzins zeeziek door gigantische heupwiegingen voor ons, kwamen we bij een Leids treinstation. En na het oversteken van de Vliet en een treinspoor gingen we op zoek naar het kasteel. Helaas, de gracht is er nog wel, maar ook dit kasteel deelt in het lot van zoveel kastelen. Het leeft slechts voort in verhalen. Bij de bijenverzamelplaats werden we even niet begroet door een hondje. De begeleidster gaf overigens het goede voorbeeld daartoe. Ja, en dan loop je langs de huizen en zie je bij het ene huis een grandioze fietsenverzameling, bij het andere een Citroëncollectie (met zeer vermeldenswaardig een bewaakpoes).

Veel panden zijn voorzien van achterstallig onderhoud. Een waar Eldorado dus. Met enige twijfelgevoelens namen we kennis van de ietwat protserig aandoende nieuwbouwwijk. Maar goed dat we snel nu de plassen van het Vlietland konden gaan opzoeken. Even later zaten we op een bankje onze lunchdingen te verorberen. Dan kwamen twee hondjes aan. Waarschijnlijk niet om te bedelen. Maar de begeleidster gaf ons inzicht. We hadden hier van doen met Keessie Kommaar. Automatisch gingen de hersenen van de HH werken en kwamen tot de conclusie dat het andere hondje dan wel Artie moest heten. Wederom zonder een groet van de begeleidster kwam ook aan deze belevenis weer een einde. Maar daar bood de volgende zich al weer aan. HH had net wat watertesten gedaan en toen kwam er een agent van politie op de motor aan. Het betreft hier enkel voetpaden, dus hij reed stapvoets. Waar een normaaldenkend mens op een motor richting aangeeft als men linksaf wil, zeker op een kruising op een voetpad waar de HH lopen, moesten we maar raden wat de plannen van de cowboy waren. Dit resulteerde in verontwaardiging bij de HH, toen de , overigens niet groetende en norse blikken rondwerpende, diender onaangekondigd het ons onmogelijk maakte om ongehinderd de wandeling voort te zetten. Misschien had de onzichtbare zonsverduistering roet in zijn leven gegooid.

Ach, dan is het mooi om in de natuur te lopen en dicht bij het klimeiland te zijn. Of de meneer daar dichtbij echt in zijn auto gepoept had, weten we niet. Maar zijn gedragingen deden het wel vermoeden. Bij de Vogelplas Starrevaart was het een drukte van belang. Niet allen de grote verrekijkers en de vele vogels trokkrn de aandacht; nee het mooiste van al deze rare vogels was de meneer met de ontzettend nieuwe helblauwe gymschoenen.

 Om die nog meer de aandacht te geven, droeg hij daarboven een ietwat te korte blauwzwart geruite pantalon. Een juweeltje. Ook had hij zijn fiets bij zich, op de dijk waar men alleen toegang kan krijgen door over hekken heen te klimmen. Zoals gezegd, een waar fenomeen. Het geheel werd even later HF iets te veel en op het eerst aandienende bankje werd even gerust. Maar wees gerust, er werd ook weer verder gewandeld. Aan het eind van de plas begon de terugweg. Schotse Hooglanders waren dichtbij, maar gezien onze route niet binnen bereik. Wel zagen we een aanzienlijk grote roofvogel boven de plas zweven. En raad eens wie we daar hadden? Goedzo, de zeer zeldzame blauwgegympte. Deze stond er op, ons deelgenoot te maken van zijn waarneming van de door ons reeds gespotte roofvogel.

Maar de HH waren al weer door en zagen nog wat lamschaapjes, een groot lui varken en een dode muis. We zagen af van naaktrecreatie. De havenmeester had geen oren naar ons. HF liep enigszins in de weg op het fiets/wandelpad. HH behoedde hem van een wisse dood. De betrokken fietser en de HH wensten elkaar nog een fijne dag en toen werd het tijd om de Vliet weer over te steken. Of de twee poezen bij het portiek elkanders vrindjes waren, zal voor ons een raadsel blijven, maar binnen enkele minuten werd de HF-auto weer aangetroffen. Na wat oponthoud op de lokale weg naar Leiden, verliep de reis naar Schiebroek voorspoedig. Na aangenaam verpozen in de Gouden Snor ( Affligem dubbel, blond en Brand pils vermengd met klein bittergarnituur) namen de HH afscheid. HH ging er wandelend vandoor. Tot een volgende keer. U weet het nietwaar; vanaf morgen is het bovengenoemde pakket te beschikbaar.

Perpetuum mobile gentile

Zittend op een terras in Oud-Beijerland, genietend van bieren en

Heeren bitter heb je dan toch het gevoel om de route nog eens op je te laten inwerken. Onderwijl een bericht bekomend van ene Wim
die hier al zijn hele leven woont. Mogelijk een vrije keuze?
Hoe het dan allemaal zo gekomen is zeg maar... Hoe kwamen we hier ook al weer terecht? Ach, zicht op hoge snelheidstreinen, waarbij sommige echt wel harder reden dan anderen. Ineens weet je conducteur. Dordrecht in de buurt, altijd gezellig. Geen drijfzand ondanks belofte, ga zo maar door.

Ach, vrijdag de 13e. Voor HH niet zo bijzonder, maar voor HF was de dag begonnen met eigen was creaties, een toilet met eigen zin maar met name geen zin. Het was derhalve maar goed dat een losmaking van werkzaamheden kon plaatsvinden rond 10.30 uur en de lokale zweed voor vervoer kon zorgen naar Puttershoek. Aldaar zou de Groot Koninkrijk route worden bewandeld.

Parkeren in de buurt van de molendijk bij de Lelie. Dit laatste blijkt gewoon een molen te zijn, niets natuur. Maar ja, u kent de zaken inmiddels. Schoenen aangetrokken, HH de korte versie. Rugzak om, runkeeper aan en ja hoor daar gingen ze. Toch altijd weer een imposant gezicht voor de omstanders om dergelijke onverschrokkenen door het landschap te zien verplaatsen. Ach, zoals u ziet gaat het van de oude maas naar de Dordtse Kil, de haven van 's-Gravendeel wordt aangedaan, maar genoemde plaats niet. U blijft er voorlangs gaan  Het dorp van diezelfde strekking mag u NIET in.
Let hier goed op. Op deze locatie kunt u door heel lang zoeken het drijfzand mogelijk ontwaren, wij gunden ons dergelijke momenten niet. Ergens in deze fase vonden wij een groot rood potlood.
Dit hebben wij keurig bezorgd natuurlijk. Ach, een kleine eigen inbreng en omtrekkende beweging bracht ons bij de bushalte van Mookhoek. Hoewel wij niet met de bus wensten te gaan was het wel een mooi moment om te boterhammen. Zicht op Johanna, die het na 100 jaar wel genoeg vond. Ach, veel bekijks, ook van lokale stevigheid, maar dat geeft niet. Zo heeft ieder dorp zijn bijzonderheden.

De kerk ter plaatse biedt huisvesting maar is niet ingericht op duizendtallen. Bezint eer gij begint (te wandelen massaal naar Mookhoek).
In Mookhoek gaat u de Volvostraat in en vandaar is het rechtuit en bij de lange dam naar de 2e kruisweg, de rest is voor wandelaars verboden.

Aangekomen bij de N217 is het eerst LA en daarna een stuk omlopen. De HH hadden dit bijtijds door en kozen direct de juiste route. Ach, de kromme elleboog. Wie heeft hem niet? Vooral langs water en riet komen de contouren van
Puttershoek weer in beeld en ook de voorgaand genoemde molen. Na bestijging kwamen wij bij de auto. Hier had HH beter moeten weten maar onkunde liet hem toestaan dat HF zelf de kofferbak sloot.

Ach, toe maar moet de gedachte geweest zijn. Dan maar op weg naar Oud-Beijerland, alwaar sommigen hun hele leven wonen. Wij wisten wel van terrassen maar wilden voor de zekerheid toch tweemaal rondrijden om het echt zeker te weten. Daarna bood een parkeerapp uitkomst.

En toen op weg naar het terras.

Zittend op een terras in Oud-Beijerland, genietend van bieren en
Heeren bitter heb je dan toch het gevoel om de route nog eens op je te laten inwerken. Onderwijl een bericht bekomend van ene Wim die hier al zijn hele leven woont. Mogelijk een vrije keuze?
Hoe het dan allemaal zo gekomen is zeg maar... Hoe kwamen we hier ook al weer terecht? Ach, zicht op hoge snelheidstreinen, waarbij sommige echt wel harder reden dan anderen. Ineens weet je conducteur. Dordrecht in de buurt, altijd gezellig. Geen drijfzand ondanks belofte, ga zo maar door.

Vijftig

De bio-aardappelenboer was driftig aan het scheppen en floot de hond terug. Daarna vroeg hij aan de HH of ze lekker aan het wandelen waren. Blijkbaar had hij geen kennis van wandelen, maar was wel leergierig. Wij konden vrolijk toegeven, dat het wandelen voor de wind best prettig was. Daarop wilde de man weten of we zo'n 50 km. aan het wegwandelen waren. We zouden wel van ver komen (aliëns?) en op weg zijn naar een slaapplaats. Nadat uit de doeken was gedaan wat de HH aan het ondernemen waren en de hond de hand van HF gelikt had, werd het gesprek afgesloten en gingen we verder. Waarom begint u niet bij de aanloop en het begin van de wandeling etc. vraagt u zich af? Nou gewoon; omdat het kan. Maar goed, daar gaat ie dan. De HH hadden besloten dat een wandeling vanuit Klundert via Willemstad naar Klundert een mooie inspanning zou kunnen zijn.

Ondanks tegenwerking van UPC-internetlevering kon HF de route in de moderne uitvoering van een kompas proppen en zich melden bij HH. Omdat de startplaats en de lengte van de wandeling doet toelieten, werd wat later gestart. HF wist heel goed de route, maar even niet hoe de wegen tegenwoordig met elkaar zijn verbonden. Desalniettemin werd de Voorstraat te Klundert gevonden en konden de schoenendingen gebueren. HH had niet de grote maar de kleine schoenen meegenomen, want veel asfalt. Na een korte aarzeling werd de juiste weg ingeslagen en al snel zat de pas er goed in. Bij de school mocht gehaald en gebracht worden. Door wie vermeldde het bord niet.

Dat Klundert niet al te ver van industriegebied ligt, kon worden vastgesteld aan de hand van torens en schoorsteenpijpen. Het deerde ons niet, want we hadden lekker windje tegen. En eenzame vrouw  wandelde ons tegemoet, waarbij de HH argwanend en met een tikkeltje neerbuigendheid werden begluurd. Het tegenwandelende heerspersoon liet het bij een korte groet. Bij het dierenpension werden we hartelijk blaffend begroet, hoewel HH een van zijn oren aardig bedekt hield. De rat, die iets verder aanwezig was, had er geen oren naar.

Zonder door aanstormend verkeer te zijn aangereden, klommen de HH, tegen de adviezen van de routemaker in, rechtstreeks vanaf de Blauwe Hoefsweg de Buitendijk West op. Dit had een voordeel. Zo konden de tot talisman verwerkte haze-onderdelen ons ten deel vallen. Bij de Tonnekreek en het gelijknamige dorp met de gelijknamige straat heeft men veel verstand van 24-uurs riolen. Doe er uw voordeel mee. De Bovensluis is schuldig aan de naamgeving van het recreatiepark aan de Oostdijk. Dat men net op het moment dat wij langskwamen zonodig een caravan op het terrein moest verplaatsen, geeft te denken. Maar wat doet het ertoe. Zo langzamerhand naderden we de grenzen van Willemstad. Bij het kunstwerk De Wachter hielden we even stil, want HF had een beetje wateroverlast. De echte entree in Willemstad was nieuw voor de HH. Het gaf een leuk plaatje van een stemadvertentiebord met rechts daarvan een stukje stadswal en water. Even doorlopen en daar doemde de molen in al haar glorie op. LUNCHTIJD. Op bankje met uitzicht op de haven werden broodjes en brood met diverse soorten beleg genuttigd. Het geheel werd met water overgoten. Toen het vrachtwagentje met draaiende koelmotor op zo'n 50 centimeter achter ons werd geparkeerd, was dat het sein om verder te gaan wandelen.

Wederom tegen de instructies in liepen we naar de bunkers en de stadswal, om vervolgens af te dalen naar de Hellegatsweg. Niet de weg zelf nemen, maar onderaan over het graspad. Zodoende kan men dan een warm onthaal verwachten van een zeer enthousiast exemplaar van het hondenras Drentse Patrijs. Een stukje illegaal en al ras beland men bij de Hel. In tegenstelling tot wat bij godsdienstlessen wordt geleerd, was daar geen sprake van een veel hogere temperatuur. Wel ging het de HH vanaf dat moment voor de wind. Mocht u in een dorp willen gaan wonen, waar eigenlijk uitsluiten nieuwbouwhuizen staan, kunnen we Helwijk aanbevelen. Vanaf Helwijk namen we de Zuidlangeweg. Niet alleen loopt die weg redelijk naar het zuiden, maar voor een wandelaar duurt de weg met haar pakweg 4 km. best lang. Maar ja, dat wordt wel volledig gecompenseerd door het gesprek, wat hierboven als eerste is gememoreerd. Direct daarna gaf de snelheidsmeter langs de kant van de weg aan dat de HH met een snelheid van 5 km. p/u passeerden.

En dan ben je zo in Zwingelspaan. Enige herinneringen aan van de Zande werden opgehaald, maar de ezel had geen zijn in balken. Een vrachtwagen van de Nationale Reserve doemde op en zodoende kwamen we bij de afslag naar Klundert. De man op de fiets had wat triplex gekocht, maar op de vraag van HH wat hij bij zich had werd geen sjoege gegeven. En dat nog wel vlak bij de tijdelijke bushalte. Maar was dat voor motorengebrul vlak bij de kerk aan de voorstraat? Veel mensen buiten ook nog eens een keer. Even later werd duidelijk dat een witte rouwwagen voorop werd gegaan door de lawaaimakers.

En toen stonden de HH weer bij de auto van HF. Van geschikte horeca konden de HH geen blik opvangen, zodat werd afgesloten in de bekende kast van en met boeken. Heerlijke Leffe Blonden werden vergezeld van Bob's bitterballen. Daag.