D(r)ommels genot.

Het gekke is. Wandelen kun je altijd. (min of meer natuurlijk, want er zijn factoren die mede bepalen of het mogelijk is).
Waarom werd er dan zolang niet gewandeld horen wij u denken? Daar zijn verschillende redenen voor te bedenken.
- wij willen graag dat u "erbij blijft"
- ook HH hebben behoefte aan rust en dergelijke
- HD stellen soms ook hun eisen, dat kan vrij scherp zijn
- vakanties gooien roet in het eten
- etc

Om dergelijke redenen kan het dus voorkomen dat er geen epistel van de HH is verschenen. Maar u zucht opgelucht: dat zal nu wel weer over zijn, gezien dit schrijven. Deze conclusie trekt u juist.

Na heftig weerzien in de altijd leuke 010-omgeving was al besloten dat hier niet gewandeld zou worden. Ook dit kende meerdere oorzaken:
- HF wenste graag een lekker stuk te rijden
- HF wenste HH hiervan deelgenoot te maken
- Loosdrecht moest maar geduld hebben
- etc

Dus hoewel niet direct bierbaar werd toch gekozen om ons te verplaatsen naar de Dommel.
Onderweg zagen wij nog caravan vakantie gangers die besloten hadden wat dichter bij huis alvast de bbq te proberen. Dat laatste lukte maar wel ten koste van de caravan en de rest van de vakantie. Een vrachtwagen chauffeur twijfelde sterk aan hetgeen hij waarnam dus werd er polshoogte meegenomen.
Vlakbij nagenoeg niet echt uitziende prehistorische beesten werd door HF op fameuze wijze geparkeerd in een schaduw blijvende omgeving.

De rituelen werden langzaam van stal gehaald, zoals:
- schoenenwissel
- oh ja, runkeeper
- rugzakken om
- geen extra kleding deze keer
- broekspijpen bleven aan
- etc

Daar vertrokken zij, alsof er niets gebeurd was.
Onderweg al weer mijmerend over een treinroute maar zeker ook over mogelijk lange avonturen in 2016. Maar daarover nu niet meer.
Ook was bijzonder aangenaam dat wij ons over Veghel geen zorgen hoefden te maken.
De route was via tablet aanwezig en deed dus gezellig mee. Dat was maar goed ook, want af en toe moesten wij door het struweel. Aan het begin van de route speelden wij vaak verstoppertje met voorbij razend autoverkeer, wij hadden zoiets direct in de gaten.

Evenzeer in de bossen wat zelf ingrijpen af en toe noodzakelijk aangezien paden er soms niet meer erg zichtbaar bij lagen.
Hoewel in het beging zeker niet merkbaar verplaatsten wij ons langzaam maar zeker richting de Dommel. Een nietszeggend water wenste ons de doorlaat te beletten maar de jarenlange ervaring zorgde ervoor dat wij zelf de route konden bepalen.

Tja, de Dommel. Wie droomt er niet van? Wij niet, maar dat belette ons niet om deze een hele tijd te volgen. Bij DE VENNEN VAN SINT MICHIELSGESTEL konden wij een bank bereiken die de bipsen onderdak bood.
De plastic zakken waren met grote sluitingen afgesloten dus het open maken duurde wat langer dan gebruikelijk.
Daarna nog even kort via het genoemde dorp toch weer naar de Dommel.
Waarom ook niet, wij waren er immers al. Wel via de overkant terug, waar wij de waarschuwing kregen dat ze wel beten

maar wij er niet langs mochten. Gaf niets, wij wisten hoe nu verder.

Volledig tot verbazing van HF moest hij kleur bekennen en aangeven dat de route er zowat weer opzat, evenals de accuduur van de tablet. Het eerste bleek juist, het tweede uit een duim.
Dat was iets om in de toekomst rekening mee te houden.

Vanwege de vroege aankomst werd mede besloten om eerst weer een heerlijk stuk te gaan tijden en in de 010-omgeving te laven.
Dat kon op een lounge-omgeving waarbij wij tegengesteld de andere aanwezigen een goed oog in het zeil konden houden.
Voor de eerste keer was het weer mooi geweest.

Parel zonder zwijnen

Na de ietwat warme wandeling van vorige week, leek het erop, dat we wel warm weer zouden krijgen, maar van een minder heet karakter. Na aanvankelijk met goedkeuring van beide zijden een trip naar Doorn in het verschiet te hebben gekozen, werd daar toch weer van afgeweken. Het zat namelijk zo. Eén van de HH verlaat het land voor geruime tijd om een kijkje te nemen aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. Wie het is, verklappen we niet. Wel kunnen we verklappen, dat HF het niet is. Door redenen van organisatorische aard werd besloten om een middagwandeling te doen.

De daarvoor aangewezen onderneming was: http://recreatie.middendelfland.net/wandelen/hhd_wandelroutes_2008.pdf . En dan met name nummertje vijf. Om er zeker van te zijn dat er gezamenlijk zou worden gestart, spraken we af op Rotterdam Centraal Station en togen daarna met Randstadrail naar halte Melanchtonweg. Eventjes wilde de omroepster ons in de war brengen, maar kordaat ingrijpen door de machinist voorkwam erger. Onder het viaduct werden onder andere een pet en een aantal fototoestellen tevoorschijn gehaald, na wat klachten van een vrouwspersoon met kinderwagen omtrent liften.

Al snel waren de HH dat vergeten, want een korte zoektocht naar de Overschiese Kleiweg moest gedaan worden. Uiteraard snel gevonden, maar door drang naar eigen inbreng kregen we, in plaats van huizen een fraai stuk natuur voorgeschoteld. Goed gedaan jongens hoorden we onszelf zeggen. Natuurlijk kwamen we wel uit op de eerder genoemde weg, alwaar we door een plantsoenonderhouder voorzien werden van een vrolijke nies. Langs achterstallig onderhoud en een lawaaimaaier stonden we oog in oog met De Speelman met zijn vier wieken. Kort daarna kregen we zicht op gevleugelde makkers in de vorm van een reiger (Harrie) en een ooievaarsstel (N.N.) op hun nest. Even een tijdje langs de Rotterdamse Schie gewandeld en daarna kregen we een stukje bekend terrein en mochten we onder de A-13 door lopen.

De banken onder het viaduct waren niet voor de HH weggezet. Op de Kleinpolderkade een linksom huis gezien hebbende trokken we naar het Schouwgat. Overigens niet te verwarren met Gouwschat. Maar dit terzijde. Ondanks de wegopbreking konden we langs de kerk naar de Hogebrug. Op dat moment gesloten voor de scheepvaart. Na de Oost-Abtsbrug verlieten we bekend terrein en betraden we voor het eerst via werf De Hoop het wandelpad langs de Schie. Hierna wisselden we nog regelmatig van bekend en onbekend terrein.

Noch de HH, noch de schapen schrokken van het schrikdraad. De schapen zochten wel beschutting tussen de biezen; de HH niet. Fietsers probeerden voorzichtig ons van de sokken te rijden, maar door slimme manoeuvres van de HH voorkwamen dat. Onder de brug even wat drinken terwijl de graafboot keerde. Bij de Kandelaarbrug was het een drukte van belang. Volgens de routemakers zouden we de Zwethkade moeten gaan bewandelen. Volgens de borden kon dat wel, maar slechts tot aan de A-13. Onderdoorsteek is niet meer mogelijk. Gelukkig kwam de fietskennis van HH goed van pas.

Een paar slokken water later liepen we over het fietspad onder de A-13 door. De uitlaatman bij de kruising daar liet zijn paard en vrouw uit. De opmerking van HF over de lengte van de wandeling sloeg overigens nergens op. HH corrigeerde correct.  De kade langs de Berkelsche Zweth aan de ene kant en de Ackerdijkse Plassen aan de andere kant. Best mooi. Aan het einde van de kade over de brug en de sluis. De schapen aldaar hadden iets meer lawaai dan de aanwezige jeugd. Toch liepen de HH gewoon door. Het fietsbordje aan het begin van de Zuidersingel gaf aan, dat het naar Berkel en Rodenrijs nog 5 kilometer zou zijn, terwijl het plaatsnaambord slechts 50 meter verderop stond. Hierdoor nog een beetje in de war namen de HH de Rodenrijseweg.

Dit resulteerde, net als de officiële route, in aankomst bij station Berkel en Rodenrijs. Nog effe hollen want de trein kwam net het station binnengerold. Filosoferend over het afsluitende horecaf werd de Binnenweg uitverkoren. Oud of Nieuw; de HH zien wel. Bij Beurs afscheid van het ondergrondse. Uiteindelijk besloten we bij Boudewijn bier te gaan drinken. Een mooi tafeltje vooraan met zicht op van alles wat kon gaan en langs komen. Eerst maar een Ayinger Weizen. Volgens een barman in de buurt van Veldhoven top of the bill. De HH hebben daar andere gedachten over. Na het legen van de glazen en de inmiddels aangeschoven bitterballen op aanraden van de ober De Leckere laten voorschotelen. Gebeurde er verder nog wat? Naast parkeerwachters, politie-te-fiets, motoren in allerlei uivoeringen en uiteraard bekijkenswaardige mensen, deed zich nog een mooi fenomeen voor. Een meneer, voorzien van gitaar en in werking getreden alcohol, ging de gasten van Boudewijn trakteren op een memorabel optreden. Er zijn zelfs opnames van gemaakt. Prijzenswaardig was de combinatie van evenwichtskunst, gitaarspelen en onduidelijke teksten zingen en spreken. Om niet al te gemotioneerd naar huis te hoeven, namen we nog een Leffe; de ene dubbel en de ander blond. Want ja, na deze duurt het een tijd voordat er een weerzien is. Zodra mogelijk melden de HH zich weer. Tot dan: het ga u goed!

Pfff

Waarom zou je nu gaan wandelen op de enige dag dat het in NL en B tropisch wordt? Het antwoord is direct en ook simpel. Gewoon omdat het kan.

Om die reden werd afgesproken om dat deze week te doen, en wel op de momenten van de reguliere wandeling. Goede gewoontes zijn er om te handhaven.
Wat deze week anders was is ons niet bekend. Dat betekent dat HH afreisde naar HF maar niet eerder dan de thuisschilder van alle gemakken te hebben voorzien. Toen nog langs de apotheek en daarna mocht het pas echt. HF was aanwezig en had de oren niet paraat, die volgen nog. Wel waren de benen blootgesteld aan directe verlichting en zonnestralen. Daartoe was tevens smeersel meegenomen. Ach instappen en wegrijden leek zo gemakkelijk en was het ook.
Zoals bekend maken de HH graag gebruik van de speciaal voor hun aangelegde A4 dus via de A29 en genoemde A4 bereikten wij binnendoorwegen die uiteindelijk ons brachten in Putte. Het zo bekende grensplaatje waar we wederom een bord misten (wat er ook niet was) maar niettemin het parkeerdoel bereikten.

Na plichtplegingen bleken de HH het synchrone idee te hebben opgevat om nu eens rebels de wandeling andersom te lopen, aangezien er toch sprake was van herhaling. Maar daar waar de vorige keer sprake was van hemelwater zou dat deze keer niet de bedoeling zijn. Dus tegendraads direct door de kasteeltuin en zo gingen wij op weg.

Dat betekent dat de Antwerpen-wal snel bereikt wordt met de zo kenmerkende pittoreske bebouwing. Wandelen betekent ook ontmoetingen met een fort, soms met meerdere zoals ook nu weer. Goede staat of ingestort, het boeit niet. Dat wij onderweg een boeroeper ontmoetten moge blijken uit ener foto.

Tja, dan komt de eerste plaats in zicht. Berendrecht in al haar glorie, met kerk, maar toch gewoon rechtdoor en vlak daarna linksaf. Het gebouw herkenden wij net als het Reigersbos.

De HH wilden de plaspauze doen op exact de plek als de vorige keer maar toen puntje bij paaltje kwam had HF niets te bieden. HH moest alle honneurs waarnemen derhalve.
Betrapten wij een uitkleed/vrij paar? Jazeker.
Tja, uiteindelijk moest dit geheel verlaten worden, deden wij boterhammen gezeten op een bank, slechts de voorplank kapot, genietend van een ieder die langskwam. Van dames tot benidorm bastards.

Verder ging het naar Zandvliet, wat mooie kanten kent, maar je moet ze weten te vinden. De kerk daarentegen bleek ontvankelijk en de HH omdraaiden het geheel gedeeltelijk. Daarbij werd driftig maar ook zinvol gefotografeerd. Vooral de bovengrondse grot bleek van een bekoorlijke schoonheid aangevuld met een diorama.
Daarna moest nogmaals de grote weg worden onderstoken, volgde de ruige heide en daarna werd aanhaking aan vroegere wandelingen geboden. Wij stelden de definitieve keuze van de terugroute nog even uit en besloten rechtsaf te gaan en erover te zullen nadenken.

Aldus geschiedde. Vervolgens werd een prikheer enige tijd onze metgezel. Hij was ondanks geen rugzak toch gezegend met een natte rug. Na enige tijd namen wij afscheid en gingen de HH de mountainbike route lopend volgen. Het warme weer eiste toch enige tol, zodat HF 3 stuks en HH 2 stuks meegebracht water verdronken. Als algehele tip willen wij nog wel kwijt dat rhododendron struiken het hier goed zouden doen.
Ter afsluiting bereikten wij het parkdeel alwaar HF niet langs het theehuis wenste maar direct met de wandelschoenen naar het terras.
Een schaduwplek werd gevonden. Eerst nog met gezelschap om ons heen maar allengs loste dit op.
Hoegaarden was er niet, meer tarwebier uit Brugge volop.

Ook deze wandeling was volgens runkeeper zonder aanwezige hartslag gelopen. Tevens bleek HH meerdere bergen te hebben bestegen, HF was lager bij de grond gebleven.
Dus vele glazen later en ook onderwijl bitterballend kozen wij voor de terugreis die zonder fileleed ons direct naar Rotterdam en verder voerde.
Tot zover....

Weelde; een aanleiding tot vreugde en wandelen

Ontkennen helpt niet: ook de HH hebben bepaalde gewoontes. Maar verschillen ze daarin dan veel van de rest van de mensheid? Welnee. Daarom ook deze week: wandelen. Wat er aan vooraf ging? Tot nu toe zo'n slordige 380 door de HH beschreven en een aantal vage herinneringenwandelingen. Heel veel daarvan in ons eigen kikkerlandje, maar eigenlijk gaan we het liefst de grens over om bij onze Zuiderburen het wandelhart te plezieren.

 Eén van de redenen daarvoor is, dat ze een geweldig wandelnetwerk hebben genaamd wandelknooppunt.be. Onder andere vorige week maakten we daar gebruik van en ook deze keer had HH een fraai geheel in elkaar geflanst. Om bij het beginpunt te komen, is het dan handig om een auto te benutten. Daar waar HH een aantal weken gedwongen afscheid nam van een Zweed en overstapte op een Fransoos, vond HF het welletjes met zijn Fransoos en verwisselde die voor een andere Fransoos. Zodoende is er nu sprake van Fransoos R. bij beide HH. Onderweg kon al snel de conclusie worden getrokken: velen benutten een R. Maar laten we bij het begin beginnen. HF naar HH om hem los te kunnen maken van een schilderkwast. Deze laatste had echter i.v.m. nattigheid, die hij voorvoelde, verstek laten gaan. Hierdoor kon HH beschikken over die ochtend vers afgebakken broodjes.

 Daarover misschien later meer. Al keuvelend kwam het startpunt dichterbij en na een korte aarzeling kon bij een wooncomplex de auto geparkeerd worden in de buurt van knooppunt nummer 56, zijnde het beoogde startpunt en tevens eindpunt.

Schoenenwissel, foto-apparaten gereed en zodoende kon de HF-auto in gezelschap van vele Fransozen van verschillende pluimage achtergelaten worden. HH las de route voor. Al snel kwamen we bij een gedeelte van het dorp Weelde, waar de weelde vooral bestond uit blaffende honden. Maar na punt 55 en een prachtige vrachtwagenparkeermogelijkheid mochten we bebossing in. Te aldaar doet men veel aan militair domein en niet aan dojauw. Bij een bankje vlak bij de grafheuvels ging HF alvast het hoekje om. HH bleef iets achter, waardoor de aanblik van een mooie slanke reemevrouw slechts aan HF was voorbehouden. Net als van de eekhoorn trouwens. Enigzins aangeslagen ging HH dan maar een grafheuvel op de foto zetten.

 HH, zeker niet de lulligste, bood HF daarna een verblijf aan in een echte Malossi-caravan. Daar kon natuurlijk geen sprake van zijn, want de wandeling gaat voor. Daarom via de weg, die Geeneinde is, naar de Waskuil. Daar gebeurt vanalles, hoor. Huizenbouw, een hond, die door een hek blaft, onge-interesseerde paarden, ge-interesseerde paarden, kippen die een vliegopleiding zonder een goed resultaatsucces afronden en zweefvliegtuig.

 Allemaal indrukken die zich binnen een tijdsbestek van pakweg 30 minuten bij de HH naar binnen kwamen. Daarna werden de HH bestoven door automobielen. Bij knooppunt 65 bleek, dat we op twee reguliere manieren bij 64 konden geraken. Dat we voor de langere weg kozen, legde ons geen windeieren. Diverse mooi vennen, al dan niet voorzien van luid kikkergekwaak, werden ons aangeboden. Tevens kregen we een groot formaat smokkelaarsklomp voorgeschoteld. Niet nieuw, maar nog steeds vermakelijk. In het weekend en op feestdagen bent u overigens hartelijk welkom bij K. Aeroclub. Vanaf punt 62 mochten we tot aan onze lunchpauze even heerlijk door mul zand en tegenwind. Het bankje was een verademing en hier konden de HH hun broodjes en water naar binnen halen. HF goudeerlijke broodjes van de Jumbo en HH de eerder genoemde en nu ook geroemde afgebakken broodjes. Vlak bij de schuur met een behoorlijk gat aan de zijkant (HH had wel een verklaring voor dat gat) vond de zelfde heer een prachtig metalen kleinood op de grond. Aangezien het op de paal veel beter tot haar recht kwam, werd het daarop gelegd. Ook al omdat de grote waterpartij op de achtergrond daar eigenlijk om vroeg. Na de gevaarlijke oversteek weer over mul zand. Links nog meer omheind watergebeuren.

 Zelfs vanaf de grote houten vlonder konden we het geheel niets eens overzien. Vanaf Merksplas mochten we toen een stukje over de N132 lopen. Bijvoorbeeld langs de boerderijen genaamd de Bijenheide of St.-Isidorushoeve (dan natuurlijk wel Isidorus van Madrid). Maar vlak na de frituur  Bels Lijntje linksaf en de rust van fietsende tegenliggers opzoeken. In juni mag er in Weelde gesnuffeld worden, maar dan wilden de HH niet op wachten en wandelden daarom door naar punt 59. Aldaar besloten we niet nogmaals 55 aan te doen, maar rechtstreeks naar de auto terug te lopen. Voldaan de schoentjes uit en op naar Nederland. Hadden we op de heenweg niet een uitnodigend bord gezien met de naam Biergrens? Best wel. Ach, zouden de HH een bezoek gaan brengen aan dit gebouw, waar enkele soorten bier te koop worden aangeboden?

 Ach ja, het is nog vroeg en de wereld verkennen kan toch geen kwaad? Met smokkelwaar en al op naar de plek voor het wandelafsluitritueel. Dit maal weer eens met boeken. Men schonk ons HJ Weizen en Texels Springtij en samenwerking met bitterrrrrballen, nootjes (gemengd en ongepeld) en een amuse. De wandeling op zich was al een 8,5 waard en het geheel komt op een toppositie.

Wat zijn we hier aan het doen?

Het kan zo maar gebeuren dat de komst van de HH voor de nodige opwinding zorgt. Eerst en vooral moet ons van het hart dat de reacties op ons Krijtlandpad avontuur hartverwarmend zijn geweest. Beste Facebook-vrienden, het was onvergetelijk.
Inmiddels hebben wij onze overnachters ook van onze aanwezigheid op het www in kennis gesteld. Je weet maar nooit.

Vandaag zou een mooie dag worden, maar daar kijken de HH niet zo van op. Alle dagen zijn mooi als je geen baan hebt. Omdat er geen zware rugzakken mee hoefden konden we nu met eigen vervoer. Die van HH was voor HF erg nieuw. Maar dat terzijde. Bij aankomst ten huizen van HF vroeg HH eerst bijstand met techniek om een klant tevreden te kunnen stellen. Tevens graag de lege flessen terug.
Weest gerust, nieuwe treinkaarten zijn besteld.

HH had dagen achter de pc gezeten om een route te vinden en dat was gelukt, via de wandelknooppunt.be website

Wij kozen voor:

39>41>42>43>44>45>46>12>13>14>20>21>19>35>36>16>17>39

Die eerste en laatste dient u serieuzer te nemen dan HF anders volgt u onze route.

Ach, op weg naar ons gastvrije land, met open armen zou de ontvangst zijn. Auto parkeren met de nieuwe techniek van de HH, de bekende rituelen en op weg ging het. Nauwelijks bekomen van de omgeving werden wij aangesproken door agenten in een kleine automobiel, die eerst onze geestelijke vermogens op de proef stelden door de ochtend en middag zogenaamd door elkaar te halen. Maar die truuk is ons bekend. Tja, toen kwam de hamvraag: "Wat zijn we hier aan het doen?" Ach, te verliezen was niets.

Dus wij de wandelpapieren getoond en toen beide heren eindelijk weer normaal konden ademen bleek de grondslag in verbazing te liggen. Men was niet bekend met het feit dat in Loenhout en omgeving gewandeld kon worden. Dat moesten wij dus in alle rust uitleggen. Juist dat laatste kunt u aan de HH overlaten. Overigens zouden wij de beste dienders later weer tegenkomen en toen werd er vrolijk naar ons gezwaaid. U ziet, de HH zijn waarschijnlijk de beroerdste niet.

Tja, vanaf dat moment verliep het eigenlijk op rolletjes. Dat wil zeggen, de nummers volgend en zorgen dat de borden niet gemist worden. Loenhout bleek een aardig oud centrum te hebben, maar blijven konden wij niet. Dus verder moest het gaan. Onderweg kiekten wij er lustig op los.

Een drankwinkel bleek voor de HH een bottle neck. Hoewel geen westvleteren bleek de route niet aan te sluiten. Gelukkig bijtijds geconstateerd zodat langs de Signoren alsnog de goede route werd bewandeld. Eigen inbreng is niet gevaarlijk.
Vrijwel in NL maar toch niet helemaal. Tja, langs boerderijen, hele enthousiaste koeien die echt een keer naar de liederen van HH wilden luistern ( we want more ) bereikten wij Wuustwezel. Hoewel de route niet wilde dat wij het park te zien kregen lieten wij echt van ons horen. De foto's mogen en
zullen. Daarna het plaatsje uit en via een mooi park (de voor kempen) waar wij niet naar binnen mochten werd de wandeling
steeds mooier en groener. Maar aan alles komt een einde, zo niet aan onze wandeling.
Want HF had als verrassing nr 39 niet gekozen maar wandelde gewoon een deel van de heen route.
Ach, als goede vrienden moet zoiets kunnen.

Uiteindelijk de auto bereikt, reverse rituelen en naar NL. Via
slinkse wijze, enig fileleed werd dan toch onder de van Brienenoord bereikt. Daar waren nagenoeg alle bieren al op, ja ja, zodat gewoon pils en affligem het moest zijn.
Hierbij vergezeld van 5 bitterballen en ander gedoe.
Proost en eet smakelijk.