Het grote niets

Graag hadden wij u een verslag gedaan van een leuke en zinvolle HH-onderneming. Hoezo? Ach dat vergt uitleg. Hoe lang is een Chinees maar ook het tijdstip geleden waarop wij Tiengemeten

hebben ge-exploreerd. Dat ging gepaard met bootreizen, op de terugweg in de frituur en met name een heleboel gedoe omdat Natuurmonumenten met al haar vrijwilligers hadden gemeend nagenoeg iedereen te verwijderen van het eiland, daar eens flink te keer te gaan en na die tijd mocht dan tegen betaling worden bezocht.
Natuurlijk gaan wij u niet het plezier ontnemen om zelf op zoek te gaan naar de beschrijving van de destijds wandeling. Een tip vooraf: de naam is hetzelfde, het eiland niet echt.
Vanwege verbouwing ten huize van HH werd een sluwe en niet minder slinkse wijze van afspreken bepaald waarbij HF met hele zachte snelheid langs zou rijden en HH zich aldus aan boord zou begeven. Dat lukte.

Nu op weg naar Tiengemeten, waarvoor HF zo'n handig doofstom mechaniek ik de auto heeft gemonteerd. Niet altijd overigens.

Na aankomen werd geruime tijd genomen om een geschikte parkeer te vinden en daarna werd naar het vrijwilligers-infopunt gegaan om kaarten voor de grote oversteek te bekomen. Wandelkaarten uitsluitend aan de overzijde.
Nadat euro's en kaarten werden en waren uitgeruild kon het avontuur beginnen. HF ging EN naar toilet en als eerste naar de boot, aldus het voorbeeld gevend. De overtocht hoeft niet besproken te worden, de terugtocht werd nog even spannend vanwege onduidelijkheid wie nou wie ging aanvaren. Gemiste kans overigens.

Enfin, de blauwe route werd snel gevonden evenals een bakkie koffie voor HH. En dan nu op weg.
Zoals gezegd hadden wij ons voorgenomen om uitgebreid en gedetailleerd verslag te doen, maar nadat wij enige tijd slechts onderweg waren kwam het toen nog droge onweder opzetten. Schuiling werd gevonden in de nabijheid van Leuvense Belgen op zoek naar hun bevervrienden en het orakel van Tiengemeten. (te herkennen aan 20 km wandelend, iedere morgen startend vanaf 10 uur, door i.p.v. op het schone water wandelend en kennis hebbend van voldongen en ook nog eens ALLE feiten).
Zodoende werd ons verteld dat wij waren en zouden blijven in de nabijheid van het niets.

Er was, is en komt niets. 

Wat dacht u van:
- het onweer gaat tegen de wind in
- het onweer komt er nu snel aan
- een ree op slechts een meter in het niets
- nee, neen geen ooievaars, zeker niet
- ach en zo kunnen wij blijven doorgaan, maar doen we natuurlijk niet.

Na vriendelijk maar toch dwingend te hebben afgescheden vervolgden wij en splitsten wij ons af van de Belgen. Dat lukte direct.
Een beschrijving van onderweg zou er op basis van het orakel zo uit hebben gezien:

......................................................................................
......................................................................................
......................................................................................
enz.
Maar wij willen u natuurlijk wel iets meegeven ondanks dat er niets is.
Dat van dat ree en zo: vergeet het maar.
Als u gewoon om u heen kijkt is het er prachtig, lekker doorlopen en u niets aantrekkend van de opdringerig ingeperste kennis.
U voltooit de ronde en zie daar, een Belgen-ontmoeting door ons gearrangeerd, langs en door bedrijvige hooglanders met kinderschare en dan de afsplitsing naar rechts alwaar de andere route werd opgepakt.
Langs in elkaar gezette ruïne,  zonder aardappels, maar wel met plasbomen vervolgt u de route naar de andere kant alwaar herinneringen door de aderen van de HH stroomden over het prille geluk, toen wij nog door water moesten waden om de overzijde te bereiken.

Goed, niet getreurd, doorlopen. Vogenkijkhut een bekeken, nummer twee gelaten. Ja hoor, daar was de herberg. Wij bevonden ons hier in goed gezelschap van zorgdames die onderling wetenswaardigheden uitwisselden. De HH hadden hier een boeiende middag waarbij vele zaken werden opgehelderd. Wist u dat u ruim 15 minuten kunt praten over een tent opzetten? Wonderlijk. Ook zijn er koekjes die er niet zo uitzien maar toch kunnen smaken. Wonderlijk again.

Wij namen gewoon bier en vervolgden.

Over hekken, kon ons het schelen en HF persisteerde in wandelen langs de waterkant. Gaf niets, HH volgde. Over hebben, langs zorgboerderij met een bewoner en zo weer op weg naar de haven. Aldaar nog even genoten van de warmte en dan weer op de boot en via de boot en de auto naar een nieuwe horeca gelegenheid alwaar twee nieuwsfeiten het waard zijn om te vermelden:
1> de HH lusten ook 2% bier met citroen, maar niet voortdurend
2> bediening door een bitterbal is hoogst aangenaam.
Maar nu uit de zon.
Hoegenaamd tot de volgende keer.

 

Kikkerland; mooi land

De natuur kan voor genot, maar ook voor ongenot zorgen. HH bijvoorbeeld wordt ter domicilie direct nadat hij ramen en deuren sluit om van nachtrust te gaan genieten door vele kikkers getrakteerd op een veelstemmig kikkerlawaai. Wat u hier kunt horen is daarbij vergeleken kinderspel.

 Het mooie daarvan is dan wel weer dat hij voor de wandeling van deze week met een prachtig voorstel kon komen en wel de Etten-Leurse variant van de Groene Wissel. http://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/groene-wissel-etten-leur/11939/tab=0 . Vanwege de lengte daarvan stond HH reeds om negen uur in de ochtend (voor het gemak samen met zijn auto) voor de deur van HF.

Zo en dan op naar het NS-station om aan te vangen met de beloofde 26 kilometer. Bij het station is een ruime parking, waar HH op professionele wijze een vrije plek uitzocht. Sommige tenen werden voorzien van jasjes en daarna van sokken om dat geheel weer te verpakken in wandelschoenen. De na ons gearriveerde mensen van Aziatische origine wensten te weten of het parkeren betaald of onbetaald kon plaatsvinden. Hoewel het geheel geheel kosteloos kan worden gebruikt, mocht men van HH, indien men hoe dan ook wenste te betalen, een sponsering van de HH doen. Betaling bleef achterwege. Geeft niets, want de HH hadden per persoon 1 liter water bij zich. Uiteraard naast de nodige vaste voedselheden. Gesloten winkels, gesloopte zusterhuizen en een molen. Maar toen na wat vertwijfeling even aan de vriendelijke en tevens besnorde en bebrilde meneer gevraagd en de snelweg over gestoken. Zoals ons wel vaker overkomt, was het paard benieuwd naar onze beweegredenen.

Wandelen was ons antwoord. Het paard was overigens een inluiding tot het ontwaren van veel buiten levende dieren. We willen met name noemen: groene specht, mamakonijn met kindjekonijn, bosuil, mamapoes met kindjepoes en, als laatste de kers op de taart, een ree. Enigszins confuus deed HF een verkeerde interpretatie van de routebeschrijving, waardoor wel de hele Brakkenstraat kon worden afgelopen; inclusief zicht op aardbeiplukkers en dode duif. Resultaat was een extraatje van drie kilometer. Na de Helma-zuigblaaswagen op naar de Menmoerheidedreef. Om de één of andere reden kon de huisvrouw zich niet beperken tot het lappen der ramen en bleek een onbedwingbare drang te hebben om ons te vragen of we voor Nijmegen aan het oefenen waren. Gelukkig was de eerdergenoemde dreef nogal drassig. Zonder al te veel oponthoud konden we de Pannenhoef binnenlopen.

 Vanaf dat moment waren de HH vol in de natuur en leerden ook wat een knuppelbrug is. De tegemoetkomende meneer leek daar den duivel op de hielen te worden gezeten, maar de HH konden dat van den duivel niet bevestigen. Wel stelden we vast dat bij de vogelkijkhut een mooie gelegenheid werd geboden om de lunch te nuttigen. Dat we geen vogels konden waarnemen werd veroorzaakt door iemand, die van zijn hobby werk had gemaakt en daardoor de gevleugelde dieren had verjaagd. Ongevraagd liet hij ons weten, dat naar zijn mening de HH aan hun wandelactiviteiten een leuke hobby hebben. Toen werd het tijd om ons pad te vervolgen.  De HH hadden in verband met voorspelde warmte beiden een pijpafritsbare broek aangedaan. Doordat de warmte meeviel had er geen afritsing plaatsgevonden. Dat kwam op het Korhoenpad erg goed uit. Brandnetels en braamstengels hadden ons anders lelijk kunnen verrassen. Bij de Turfstraat ontstonden Aha-erlebnissen. De mevrouw met de ezels was zo vriendelijk om even te poseren.

Ook de Groenstraat leverde deja-vu en de bijbehorende boer stond ons zelfs op straat op te wachten deze keer. Daar waar de sjees- en de rollatormeneer een samenscholing hadden, begon de zon wat overhand te krijgen. Dat resulteerde in een aanzienlijke temperatuursverhoging. Het bushokje ten spijt, moesten de schapen enorm van zich laten horen. Vrij snel daarna bij de Grouwe Polder een korte drinkstop en de snelweg weer overgestoken. De Mustang was wat wispelturig. Op streek op de Streek verslapte de leesaandacht van HF weer wat, maar gelukkig leidde dat niet tot verdere noemenswaardige verlenging van de wandeling.

We liepen buitenom het park, wat een toegift gaf van zicht op een door twee bakvissen in de sloot gedumpte fiets.

 Naast de hondenuitlaatplek zagen we bij de kloosterkerk op eenzame hoogte een persoon, die een hond bij zich had. En zo kwamen de HH op de Bisschopsmolenstraat.  Eerder deze dag waren we daar ook, maar nu liepen we in tegengestelde richting.Er was iets waar een dame zich aan irriteerde, maar ons is niet duidelijk geworden wat. De auto van HH had goed op de parkeerplaats gepast en HF ging nog even het vochtgehalte bij de spoorlijn controleren. Neemt u gerust van de HH aan, dat deze wandeling van een zeer afwisselend en prachtige karakter is. Om het geheel feestelijk af te sluiten, bestelden we op het terras bij B. in Ridderkerk-Rijsoord witbier en Rotterdamse bitterballen.

De HH togen oostwaarts

Goedendag!
De tijd van schroom e.d. hebben de HH inmiddels van zich afgeworpen. Dat betekent dat wij u nu direct gaan benaderen. Geen pseudo gedoe meer maar direct van heer tot lezer.
Natuurlijk impliceert deze openheid van zaken niet dat wij ons tafelzilver gaan verkopen. Nee, u zult moeten blijven lezen als u dit op prijs stelt.
Maar: daar waar in het verleden gesproken werd over HH, HH en HF wordt dit nu helemaal anders.
Daarom de spelregels.


Hoofdstuk 1. Introductie

HH : dat zijn wij dus, Heer Frans en Heer Henk
voortaan direct aanleesbaar middels Frans en Henk
Dus kan in de tekst ook de F dan wel de H afzonderlijk optreden als ook gecombineerd tot FH of HF

Het gebruik van HH en FH en HF zal willekeurig geschieden en berust op macabere beslissingen. Iedere gelijkenis met echte personen is puur zo gekozen.

HD: dat zijn de HerenDames, die vooralsnog niet meedoen in deze openheid.

Hoofdstuk 2: begin

Gestart werd zoals gebruikelijk met ophalen van Henk door Frans. Dit lukte vrij aardig ondanks de inspanningen in de wijk, want er wordt door de gemeente Capelle aan den IJssel geïnvesteerd en dat is te merken ook.
Na uitwisseling van informatie ook met een der HD's werd besloten om Kinderdijk achteloos terzijde te schuiven en op zoek en weg te gaan naar Hank, de buitendijk. De TomTom van F wilde een eerdere afslag nemen,
zodat F toch nog verrast bleek. Dit kon ook komen omdat H de routeplanner in eigen hand had genomen wegens afstotingsverschijnselen van de voorruit.

Hoofdstuk 3. aankomst:

Auto parkeren bij de Geitenbrij, schoenenritueel en nieuw dit keer: H voorzag de stress tenen van een gel kousje op aanraden van goede vriend F. Nu dit voelde lekker zeg.




Hoofdstuk 4: vertrek

Alsdan op weg en richting Nieuwendijk. maar bijtijds LA het oostwaardpad (blauwe pijlen) volgend en wel HELEMAAL.  Via plukheren op het land en stevig doorwandelen werd het eerste obstakel bereikt. Men had de trekboot via een gemeen plan aan de overzijde met een touw vastgebonden. Dat betekende dat H met brute en alle aanwezige kracht de draaibewegingen moest inzetten. Hier wreekt zich dat FH geen epo gebruiken, dus het moest op eigen kracht. Uiteindelijk lukte het om de boot vlot te trekken, maar het blijft een achterbakse maatregel. Overigens gaat er veel tijd en kracht verloren in deze noeste arbeid dus u moet dat wel in de planning meenemen.

Natuurlijk werd veilig de overzijde bereikt. Hoe hadden wij anders kunnen berichten?
Door het prachtige weer van de afgelopen dagen waren de broekspijpen inmiddels van buiten net zo nat als van binnen, hetgeen uiteindelijk ook voor schoenen en sokken gold.
Nadat de overzijde was bereikt wilde F stiekum de korte route nemen, uiteraard stak H daar een spreekwoordelijk stokje voor. Nee, richting Fort moest het gaan, daar waar F goede herinneringen aan dacht te hebben.
Voorbij het fort maakt u de draai naar links en wordt in feite de terugreis ingezet. Dit laatste moet u niet onderschatten hoor, het is nog een heel eind.

Hoofdstuk 5: onderweg

U doorsteekt soms het boerenland, maakt een draailusje bij een bos en loopt langs pas op onberekenbare koeien, zeer berekenbare paarden en ziet onderweg de schaapjes, geiten, lammeren, kikkers, padden, en zo veel meer. Nadat wij de vervaarlijke paarden waren gepasseerd werd besloten om gewoon verder te wandelen tot bij het water aangezien wij daar echt wel een bankje hoopten te ontdekken. Want eerlijk is eerlijk, daar waren er niet zoveel van.

Hoofdstuk 6: ontknoping

Om de verrassing niet langer voor ons te houden: daar waar wij gepland hadden om te pauzeren was inderdaad een herenbank x2 voorradig. Voor die tijd werd door de weergoden een kleine plaagstoot uitgedeeld. Puur om ons te informeren dat:

F op zoek moest naar een paraplu alternatief, hetgeen een omsluiting des lichaams bleek te zijn, van twee kanten draagbaar.
H toch alsnog een paraplu moet kopen, want deze was ook niet meer behulpzaam voor hetgeen de meedraging was begonnen.
Nadat wij de voorkeur voor ons bankje hadden uitgesproken konden de hammen e.d. worden verorberd. Het was inmiddels half twee dus trek was aanwezig.




Hoofdstuk 7: nazorg

Na het verrijken van het inwendige was er drang om de wandeling tot een goed einde te brengen. Aldus geschiedde.

Dit betekent dat na vele omzwervingen u Hank zult raken, langs de 6 dure huizen, maar ook langs minder dure. De voegers in Hank hebben aparte ideetjes over hun werk,
blijkbaar leent men weleens onderling de buitenstenen uit. "Nee, neem maar mee joh. Wanneer breng je ze terug?" Dat laatste lijkt niet altijd te gebeuren.

Via hond IV , Willem geheten, want de andere 3 waren geplet, bereikten wij weer de Geitenbrij en kon de schade worden opgemaakt. Nu, die was aanzienlijk maar niet om hier te verkondigen, dat is te intiem.




Hoofdstuk 8: catering

Hoewel veelbelovend van start, met herkenning en bijna goed gegokt bier, bleven wij verstoken van bittergarnituur. Als alternatief mochten wij dit eventueel bij de buren halen, maar dat is er niet meer van gekomen.


Hoofdstuk 9: hoe nu verder?

Het liefst vernemen wij per omgaande of de directe benadering in de smaak valt. Dan houden wij dit erin. Zo niet dan moeten wij in overleg treden met u, beste lezer.

eentje van honderd

Voordat we verder gaan, eerst even dit. De HH zijn overstelpt met felicitaties n.a.v. het bereiken van 100 Wikiwalks. Bijvoorbeeld:  of

Deze laatste hebben de HH, zijnde tevens dierenliefhebbers weggegeven, zoals u ziet. Nu is het niet zo, dat we deze week dit verwachten:



Enfin. HF had afgelopen weekend kabelbreuk in de wijk, waardoor internet en vast bellen onmogelijk waren. Mede om die reden stappen de HH over van Wiki-cables naar gewone kabels en stoppen met Wikiwalks. De naam van onze nieuwe blog doet vermoeden dat het wandelen daarentegen gewoon doorgaat. Vooralsnog met het doel een stuk of honderd bij melkander te sprokkelen. Aangezien het dan met een eerste wandeling dient te beginnen, konden stoute schoenen worden gepakt. Het nieuws van het eventuele samengaan van de gemeente Bernisse en die van Spijkenisse was voor HH een mooie aanleiding om een wandeling te zoeken, waarbij beide nu nog zelfstandige gemeenten met een bezoek kon worden vereerd. Immers, onze nieuwe koning en zijn vrouw zouden Hellevoetsluis al voor hun rekening nemen. Dit werd 'm: http://www.routeyou.com/nl-nl/route/view/408300/wandelroute-rondje-wandelen-20-km.nl . HH stuurde hemzelf en HF af op de markt ter plaatse in Heenvliet. Het enige jammere aan de rit was, dat het buiten wel maar in de auto niet regende. Om dat enigszins te compenseren deed HH slechts sokwissel en HF schoenengedoe.  HH trachtte HF met een verkeerd been te laten starten, door hem wijs te  maken. 

In een groen, groen, groen, groen, grassegrasseland, daar zaten vier
haasjes heel parmant, maar gingen toch aan de huppel.

 Vlak na het lawaaipaard deed HF net alsof er een steentje in zijn schoen zat. Dat hield lekker op en zo haal je de vaart er een beetje uit. Inmiddels hield de regen het ook min of meer voor gezien, en de HH liepen Spijkenisse binnen. Eerst langs een flat met klepperplastic, maar ook huizen waar men standaard naast dakpannen ook muurpannen heeft aangebracht. Wellicht vanwege de Vierambachtenboezem. Nadat HH op smeuïge wijze een filmrecensie had gegeven, zagen we dat men in Spijkenisse erg pragmatisch is. Aan het fietspad is gelijk een fietsenmaker verbonden. Applaus. Daar was laastst een meisje loos, maar vlak bij het bus/metrostation stond ze dan gewoon met haar groene schoenen bij de pilaar. Sociaal meedenkend als de HH zijn, beoordeelden ze het plaatselijk staande en landelijk bekende ziekenhuis. De minister is reeds in het bezit van ons advies. Bij City Plaza ontdekte HH een bekende; Ellen F. HF kent haar niet. Wel dient men daar in de buurt het hoekje om te gaan, teneinde de AH binnen te kunnen. Vreemd of niet, daarnaast is de Big Bazar. De meneren van de bouw hadden het ontzettend druk met een stekker ergens uithalen en daarna dezelfde stekker ergens insteken. Eigenlijk was de verplaatste molen meer indrukwekkend. HH bood HF een rondvaart aan, maar van de rondvaart zelf kwam niets terecht. Dan maar de Groene Kruisweg oversteken en naar de sportvelden. Bij de inlaatsluis gingen de rugzakjes af en werden de broodnodige verversingen ingenomen. Voor de nabije schapenmamma's en hun kinderen zongen we nog even "slaap, schaapje, slaap" en toen wilden we de route vervolgen. Op initiatief van HF eerst even een stukje fout lopen. De geadviseerde weg bleek middels een hek afgesloten. Goede raad van onszelf is niet duur en een gedwongen stukje eigen inbreng is natuurlijk ook altijd welkom. Een stukje terug langs de P.R.C. Delta en dan langs sportclub Botlek, r.a langs de sloot en l.a de Noordhoekseweg op.

 Met name over het ontbreken van HH's paraplu. Mede door de regen bleef HF kalm en toverde HH toch het kleinood tevoorschijn. Nou, toen kon het beginnen. Zo konden we ook ontdekken dat Kortjakje echt niet altijd ook door de week ziek is. Ze had de fiets gepakt. Al filosoferend over boeken en hoe te handelen lieten we en passant onder heurer dankzegging een andere, achteropkomende, fietsvrouwdame voorbijpasseren. Bij de Put van Heenvliet stond iemand met een hengel aan de kant van de karpervijver. O.i. was het doel niet vissen, maar kijken met welke middelen je een kleine paraplu ondanks harde wind op zijn of haar plaats kunt houden. Op weg naar de Biertsedijk. Menig schot hoorden we. Waren we ongewenst of was er juist sprake van bescherming? We gaan van het laatste uit, want we zijn noch geraakt noch lastiggevallen.  Electrische tijd hebben ze verderop en als er een schaap in de sloot ligt mag je bellen; je hebt in ieder geval keuze uit drie nummers. Slootschapen zagen we niet, maar wel 1, die de dam over wilde. Voort gingen de HH naar Het Oostenrijk. U leest het goed; niet een maar het. Logisch dat je dan ook de verherombouwde molen tegenkomt. De route Biertpad, zo werd ons duidelijk, is niet voor tractoren bestemd. Houdt daar rekening mee!

Vlak voor de brug was de gehele familie Zwaan (ja, alle zeven) een stukje aan het varen. De jongste was al en beetje moe en mocht daarom bij mama achterop. Achtereenvolgend passeerden we de begraafplaats, het dierenasiel en de jeugdgevangenis. Enig verband tussen de huisvesting en plaatsing van deze drie is ons onduidelijk. De wind was aangetrokken en gelukkig ging het weer regenen. Het paard vertoonde enige schroom en schrik bij de aanblik van twee tegemoetkomende paraplu's. Flink gedraaf was het gevolg. Het was maar goed, dat de lange Geervlietse jongeman door een hond werd verzwaard. Anders was wegwaaien hetgeen in het verschiet zou liggen. Door het ruk- en trekbeleid van de weergoden kunnen de HH de komende week op zoek gaan naar nieuwe paraplu's. Beiden zijn overleden. Na een begraafplaats met minder allure, troffen we in de verte twee andere wandelaars. Dezen waren niet van paraplu's voorzien en leken zoekend naar het te volgen pad. Op ons aanbod de regenschermen en onze route tegen een vriendenprijs van slechts 25 euro over te nemen, kregen we geen respons. Wellicht door de afstand en de weersomstandigheden hadden ze het niet gehoord. Niettemin togen de HH richting Oud-IJsselmonde naar een ons bekende ontspanningsuitspanning. We Westmalden (dubbel,tripel) dat het een aard had en de kok verhoogde de feestvreugde door Van Dobben bitterballen en een kadootje in de vorm van oosterse hapjes. Toen kwam er een olifant met een lange snuit en die blies dit verhaaltje uit.