Bent u nog steeds niet bevallen?

 
Grensgevallen. Door willen we het wel eventjes over hebben. Regent het en gaat het net te weinig of juist net te veel regenen: het kan de doorslag geven voor al dan niet wandelen. HH, net weer een jaar ouder en wellicht ook wijzer (voor zover mogelijk), nam in de redelijk vroege ochtend HF telefonisch in vertrouwen en informeerde naar diens visie inzake regenkansen of -zekerheden.
Buienradar deed veel water vermoeden, maar de weergoden die HF daarnaast meestal raadpleegt, waren niet van zins om de buienradar zomaar in het gelijk te stellen. Zo kon het dus gebeuren dat de omgeving van Goirle zich kon opmaken voor de komst van de HH-wandelaars. HH deed huize HF aan en naast een hartelijke handdruk en dito felicitatie kreeg HH een tiental wereldbieren (slechts voor thuisgebruik) om zijn toch al zo brede bierkennis te verruimen. Onder vrolijk feestgedruis en regenwatergekletter werd de reis naar Goirle ondernomen, alwaar de Groene Halte Smokkelaarsroute op ons lag te wachten. De opwinding onder de HH was groot. Maar deed u bij uw eerste keer? Of moet het er nog van komen? Wat hebben het natuurlijk over de wandeling in GPS-vorm doen en daarbij gebruik maken van een tablet van circa 7 inch. Aangezien 1 der HH ook nog eens met een nieuwe telefoon op pad was gegaan, was de spanning te snijden. Het door HF met oude telefoon uitgekozen startpunt bleek dicht bij het klooster van Nieuwkerk te zijn. Een mooie stek om te parkeren en de schoenentoestand te doen. Aanvankelijk een beetje dralend en met paraplu geopend op pad. Zowel dat dralen als de paraplu waren snel voorbij.
De golfbaan, de vogelkijkhut, nog een vogelkijkhut, het landgoed Hoevens en nog veel meer lieten we onbekeken. We zullen het maar gelijk verklappen: de route zoals deze oorspronkelijk is bedoeld hebben we als inspiratie gebruikt voor een geheel eigen interpretatie van smokkelen. Nee, de smartlap De Smokkelaar hebben we niet gezongen, maar wel ons eigen lied. Immers, drie maal 3 is negen. Maar dit even geheel terzijde. Dit alles gaf ons onderweg wel de gelegenheid om vast te stellen dat Goirle in feite een verbastering is van "gore lef". Door dialect en spraakgebrek is de plaatsnaam uiteindelijk schriftelijk vastgelegd. Een reden voor ons om hier verder op in te gaan, ontbreekt. Met Goirle in zicht keerden we zuidwaarts. Na een nat ven, een kabouterspillebeenpaddestoel, een soort kamp en een droog ven werden we afgeleid en liepen naar de rand van de heide. Daar lag een prehistorische grafheuvel. Tenminste, een nagebouwde, want de originele (gemaakt tussen 200 en 700 v Chr.) is in 1935 gesloopt. Desalniettemin en fraai geheel. Dat kunnen we ook wel zeggen van de schaapjes met bellen en gekleurde bipsen. Hoewel het kampeerseizoen wel ten einde is, is het Ooievaarsnest nog in volle glorie aanwezig. En kort daarna deed ook de regen weer een duit in het zakje. Na deze duit aten de HH hun witte bolletjes met kaas en salades.
 Na nog wat gedronken te hebben kon de wandeling, zonder de paraplu's nog nodig te hebben, worden voortgezet. Na de tafels en de bijpassende bankjes van de electromodelvliegclub stelden we vast dat we door de eigen invulling van de route wel wat aan de vroege kant bij het klooster terug waren. Aangezien de eucharistieviering pas op zondag zijn, besloten we de Poppelse Leij (bijgestaan door een kunstwerk en een grenspaal) over te steken en richting Gorp te wandelen. Op het pad daar naartoe zagen we een enorme voetbal ofzo. De meneer in de tractor groette ons vrolijk, hetgeen we van andere meneren in tractors in de omgeving overigens ook kunnen zeggen. De drukke weg overgestoken hebbende, ontdekten we een enorme klomp. In die klomp werd gewag gemaakt van het feit dat in deze omgeving vroeger werd gesmokkeld en wel boter. Dames liepen met dikke buiken rond; zelfs het hele jaar. Ook gebruikten de smokkelaars klompen met omgekeerde voetafdruk om de douaniers om de tuin te leiden. Na deze vermakelijke waarneming deden de HH oningestudeerd op de tel "zes" een tegengestelde 180 graden draai, waarbij HH de buiten- en HF de binnenbocht nam. U had er bij moeten zijn; wat een gratie en wat een souplesse. De tractormeneer groette ons op de terugweg wederom en goed gemutst sloten we dit avontuur af. En ja, het 7 inch-gebeuren is ons goed bevallen. Daarna togen we naar het Oud-IJsselmondse hoofd om Brand bokbier en bitterballen te verschalken. Ook de gratis toegevoegde paprika ribbelchips wisten op smakelijke wijze om kelen binnen te glijden. Tot een volgende keer.

Doorgaans goed begaanbaar

Wat zou je aan een dergelijke titel kunnen linken? Is het de omstandigheid, zijn het de varianten, maakt het mogelijk tenzij, is het actueel, kunnen anderen het ook? En zo zou je nog meerdere variaties op een dame kunnen verzinnen. Waar het in het wandelleven van de HH meestal om gaat is het opzoeken van een beloopbare route, het transport naar en van deze route en uiteindelijk de laving aan bieren en meestal bitterballen. Mocht dat laatste niet voorhanden zijn dan is een bittergarnituur ook goed. In de omgeving van Wouw moet u andere keuzes maken. Maar soms geeft zoiets niets.
Zoals in dit geval was HF opgetogen dat hij van een vakantie gaat genieten en om deze jolijt in goede banen te leiden had hij zich op de route gestort. Deze is ook voor anderen te bekomen via de GPSwalking.nl site. Aldaar zoeken op Rucphen-Langeschouw.
Boom liefhebbers en dito praters hebben voldoende te doen. Wij daarentegen ook.
Het vervoer werd geregeld en zodoende kwamen wij redelijk op tijd aan bij parkeren doe je zo bij Camping Gasterij De Posthoorn.
Tja het volgende deel is zwaar ingekort zodat wandelen kon beginnen met schoenen, rugzak, verschillend water deze keer en nog wel wat. HF kwam traag op gang, dus leest u rustig verder.
Aangezien er werd ge-gpst moest de accu het natuurlijk wel volhouden. Dat viel niet mee want de HH
vertrokken niet eens met 100%. Maar dat terzijde. De techniek werd geactiveerd en zodoende vind u hier de wetenswaardigheden van hetgeen de HH zoal meemaken. Op de terugkerende vraag of zij wel eens wat meemaken is het niet makkelijk een antwoord te formuleren. Voor je het weet ben je een opschepper of wordt gezegd om niet zo bescheiden te zijn. Derhalve rust de waarheid bij de HH en kunt u een eigen oordeel vormen.
Het begin van de route werd gekenmerkt door wandelen. Hierbij werd de conversatie niet geschuwd zodat na amper een uur de oplossingen voor de meeste wereldproblemen al waren geboden.
Zodoende moest worden overgeschakeld op andere zaken, waarvan sommige dermate private zijn dat hierover in dit proza niet kan worden gemeld. Niettemin kunt u ervan verzekerd zijn dat dit zeker geen niemendals betreft.
Zoals gesteld, bossen werden afgewisseld door heide. Pracht en praal in al zijn en haar glorie. Dat de weergoden zich van hun beste kant lieten zien verwonderd de HH niet meer echt maar het blijft opvallend om medio oktober nog met dit weer te kunnen wandelen. Dat zijn van die zaken waar je je over kunt blijven verwonderen, zeker met de vooruitzichten van komende week in het hoofd.

In deze omgeving wordt ook geoefend voor en door het leger, zeker van belang nu wij zo vaak in het buitenland vertoeven en aldaar hand en spandiensten verrichten.

Om die reden willen en kunnen wij u niet anders dan toch deze live beelden tonen. Het is aan u beste lezers en kijkers of u van deze kennis de inhoud wenst te vernemen. Anders is het verstandig om snel verder te lezen. Overigens kon HF nog vermelden dat genoemde locatie een zekere luxe uitstraling had want hij kende nog van vroeger. Deze kennis zal de HH altijd ontbreken, maar dat behoeft hier geen nadere uitleg.

Na de reeds hiervoor gemelde afwisselingen en niet alleen op het terras bij de uitspanning gaan zitten en niets nemen werd een andere locatie gekozen voor brood en drank. Alhier werd geconstateerd dat de accu van het ene toestel dit waarschijnlijk niet helemaal zou uithouden zodat techniek van HH werd bijgeschakeld. Want je weet maar nooit.
Gelukkig bleek dit niet nodig, we haalden het op een tank zullen we maar zeggen.
Ach, na het eten werd de vervolging ingesteld en die bestond uit een voortzetting van deel 1. Dat betekent wandelen voor de liefhebber en voor anderen ook. Geen noemenswaardige zaken kunnen van dit vervolg worden aangegeven zodat eigenlijk gesteld kan worden dat in een zeker gestaag tempo naar het einde werd gelopen. Zodoende moeten wij u nog wel vertellen dat een rustgebied ons de verdere doorloop wenste te verhinderen. De HH trokken zich kort terug en kwamen met het volgende standpunt: "hoewel het zeker niet de bedoeling is om regels aan een wandelschoen te lappen is het in deze noodzakelijk gebleken om tijdelijk dit principe terzijde te schuiven. Wij zullen daarom voor zo kort als het duurt de rust enigszins maar zeer beperkt verstoren, aangezien wij de aansluiting niet willen missen". Oh ja, dit ook nog.
HF wilde het dorp Schijf alle eer aandoen, maar het lijkt erop dat andere associaties hieraan ten grondslag lagen. Niettemin hebben wij aldaar een korte tijd doorgebracht, HH buiten en HF binnen.
Nadat wij de eindbestemming hadden bereikt kon zeer snel worden omgekleed en werd koersgezet
naar Capelle aan een IJssel alwaar de bieren en bitterballen nog wel buiten werden gestart maar na een bier binnen werden voortgezet. Bijkomend voordeel waren de pel pinda's.
Tot zover

Remunj, waar de mond zich roert

Zozo, waar zijn we geweest al die tijd? Nou, her en der. De ene ging kijken of er nog over is van de Armada; de ander niet. Hier laten we het maar bij, want het gaat er natuurlijk om, dat de HH gezamenlijke dingen ondernemen en daarvan hier verslag uitbrengen. Belachelijk goedkope treinkaartjes waren gekocht. Maar om onszelf niet al te belachelijk te maken, is het dan ook zaak om dergelijke kaartjes om te zetten in een verre treinreis (lekker veel profijt van je investering hebben) naar een wandelgebied dat anders onontgonnen blijft (door de HH dan natuurlijk). De nood was hoog, want de kaartjes moesten dit weekend op. Daarna ontstond ongeldigheid. Na wat wikken en wegen en rijp beraad klonk het als uit enen keel: we gaan groen wisselen bij Roermond. Blijkbaar hadden de weergoden een goeie bui, want de hele dag kregen we zonneschijn bij een graad of 22. Ideale omstandigheden dus qua wandelen. Gelijk kleine jongetjes opgewonden kunnen zijn m.b.t. een verjaardag of een ander festijn, stappen de HH in de trein. HH te in Rotterdam Centaal Station en HF koos om onduidelijke redenen voor Rotterdam-Lombardijen. In Dordrecht ontstond een samensmelting in de stilte-coupé, zodat de belevenissen van de afgelopen weken goed konden worden afgeluisterd door de medereizigers. Ook stelden de HH vast, dat naar alle waarschijnlijkheid te Roermond de regionale pers en tv-ploeg wel klaar zouden staan om onze aankomst vast te leggen. Geheel volgens de dienstregeling kon in Eindhoven de overstap naar de trein richting Roermond worden gemaakt.
Nadat er niemand bezwaar had tegen het plaatsen van de rugzak van HF op een zitplaats, blies de conducteur de aftocht. De machinist had er zin in en reed bijna geheel volgens de dienstregeling naar Roermond en deed daar het station aan. De HH maakten daar dankbaar gebruik van en liepen (verbaasd over de afwezigheid der verslagdoeners) naar de kiosk om gebruik te maken van de aanbieding (aangeboden door Kruidvat) in de vorm van een flesje water en een sandwich. De toch al redelijk gevulde rugzakken werden verder volgestouwd en nu was het zaak om tegenover het station op het terras een koffie met vlaai te bemachtigen. Dat van de koffie lukte, maar het aanbod der vlaaien was zwaar tegenvallend.  Het thuisfront een foto van koffieplek en toen in de benen en op naar het Munsterplein. Daar was dus de pers, maar die ineens slechts aandacht voor een aantal mensen met malle mutsen op en vergaten dus hun eigenlijke opdracht. Onze aandacht werd helaas getrokken naar een onderstel. Maar ter hoogte van de Azijnfabriek waren we het zuur al weer te boven gekomen. Langs oude panden en over de Roer trokken we een park in. Er brandde een vlam en vlak daarna konden we, koeienvlaaien ontwijkend, een pad in Natuurpark Hattem naar het spoor volgen. Daar wilde een lokale honduitlater in rechtophouding onze bevestiging over het feit dat het een lekker weertje was. Langs en over het spoor en daar was al Lerop. Het leverde ons een mooi kijkje op een Roerkronkel en een flessenweggooiende meneer op. Lerop zat er nu op. Ja, en dan ga je de boomgaarden in en als daar dan ook nog grasgemaaid wordt, wordt het dan toch wel tijd om een slokske water te drinken. Het bankje bood de mogelijkheid en de dat was ook het juiste moment om de broekspijpen af te ritsen. Genot alom dus. Achterom kijkend zagen we in de verte de startplaats en voor ons het zandpad langs een van de vele maisvelden, die ons werden voorgeschoteld.
Vlak bij de Linnerheide werden we spruitjeslucht gewaar. Logisch eigenlijk, want er werden daar spruitjes in groten getale geoogst. Dit maakte ons behoorlijk eetlustig en bij het bankje bij de fietspadkruising was het dan ook raak. De zojuist veroverde sandwiches van zeer milieuvriendelijke aard (dankjewel Wessel Wessels) verdwenen onder bijna euforische kreten in de monden. Het spek en de gebruikte eieren die we aten was zelfs vegetarisch, de varkens en kippen hadden geen enkele keer vlees gegeten. U zult begrijpen dat we enorm goed gemutst het leuke smalle paadje in gingen. Overal lagen trouwens wilde kastanjes, maar ons deerden ze niet. Aangekomen bij St. Odiliënberg werden we eerst getrakteerd op een carré-boerderij. Deze heeft ons inziens een productievere periode in haar bestaan gekend.
Of dat ook voor de basiliek geldt, weten we niet. Op het moment dat HH de kapel betrad, werd hem een "kom binnen" toegesproken. Blijkbaar in de war gebracht door de directe benadering verklapte hij ons geheim. Hij verklaarde tot twee keer toe dat we aan het wandelen waren. HF kon het voorval snel vergeten, want daar deden zich zwei Lederhosen voor. De hilariteit was niet van de lucht, net als het dijenkletsen. Maar goed, langs de tijdelijke permanente verblijfplaats van de zigeuners en op zoek naar Paarlo. Al mijmerend over het onstaan van de naam van het dorp, kwamen we daar aan. De geitjes en de hond genoten van Dierendag, terwijl de mevrouw de laatste appels van de grond raapte. Erg benieuwd waren we naar de fietsbrug, die ons tevens naar de Prins Bernard-molen zou leiden. Beide voldeden volkomen aan de verwachtingen, waarbij nog opgemerkt mag worden dat men in Paarlo waarschijnlijk al jaren lang strontjaloers is op de hoog liggende molen bij Melick.
 In de schaduw van dit geheel namen de HH een foto. En dan op slinkse wijze onverhard het net genoemde Melick binnenwandelen. We zagen, naast uitgestorvenheid, ons plan om hier een horecabezoek te doen, in duigen vallen. Maar ach, Roermond lonkte al behoorlijk en na wat slokken water gingen we naar de omgeving waar naar hartenlust geplast kan worden. HF hier en HH daar. Vlak nadat HH de behoefte kreeg om een talud te beklimmen kon dat. HF deed mee. Tussen het mais door liepen we Remunj weer binnen en zagen de enorm uitgestrekte begraafplaats. Toen HF "Mooi weer hé, postbode" zei, werd dat volmondig bevestigd. Iets verderop niesde een mevrouw en bedankte de HH voor het spontane  "Gezondheid". Of er sprake was van allergie voor mannen in het algemeen of de HH in het bijzonder werd niet meer duidelijk.
Wel kregen we nog even een aardig klimmetje voorgeschoteld op de Heinsbergenweg. Langs de moskee en de gesloten kapper (slachtfeest) naar de weg langs het kerkhof. Na het slingeren langs de singel met bierdrinkende tattooliefhebbers, de rioollucht bij de school, de kerk aan de Nassaustraat (melden voor rondleiding) onder het spoor door neerstrijken op het stationsplein. Bier en bittergarnituur, schoenen uit en volop nagenieten van zon en belevenissen. Een prachtige wandeling in een prachtige zetting. De terugweg was geheel volgens de dienstregeling en bij Lage Zwaluwe was een cross-evenement zonder Monstertruck.

Een oude bekende

Soms heb je dingen te doen. Soms heb je geen dingen te doen. Dan ontstaat snel een houding van "we zien wel". Dat laatste moet u zien te vermijden want zaken worden gauw heel gewoon en voor je het weet kun je niet anders meer. Iets dergelijks overkomt de HH niet aangezien zij onder alle omstandigheden willen wandelen al is het maar om aansluitend te bieren.
Angstzaaiers beschuldigen de HH er wel eens van dat de wandeling er alleen maar is om aansluitend. Op dergelijke onzin kunnen en willen wij niet ingaan. En dan hebben we het nog niet over onze
gevoelens gehad, want die zijn, hoewel latent, aanwezig. Op een dag wordt verwacht dat deze zich in alle geuren en kleuren zullen manifesteren, Opdat gerechtigheid.
De spreuk van vandaag eerst maar even: rijden hier ook auto's? (ja, u moet er bij geweest zijn om het te kunnen waarderen).
De tip van vandaag: let op uw eigen hond anders moeten de HH dat doen of zoals in het mastbos wordt de verantwoordelijkheid wel heel makkelijk bij de argelozen gelegd. Niet doen derhalve.

Het weer van vandaag: zonnig zoals beloofd maar niet overdag.
De plek: Breda.

De bron: Groene wissel 180. Breda: Stad, rivieren en bos. Gewoonlijk pleegt men dit af te korten tot Breda. Nagenoeg
iedereen weet dan wat u mocht bedoelen.
De start: weggaan en ophalen rond 11 uur is prima, dat geeft u voldoende tijd.

Wij parkeerden vlakbij de markt van Ginneken, alwaar de horeca tijdens de start alle moeite doet om u naar binnen te krijgen. Niet doen, u kunt ook buiten zitten. Hoewel er sprake was van opstartproblemen werden deze kordaat en voortreffelijk gepareerd.

De HH hadden geen tijd en gingen direct op pad en liepen door de Ginnekenweg, die er toch bleek te zijn, ondanks die vreemde naam. Als u dit volgt en de route aanhoudt gaat u in feite richting het centrum. Koopgragen onder u weest gewaarschuwd! Er is verleiding.

Het geeft geen pas om de route hier te herhalen, u kunt deze beter zelf ophalen en als leidraad gebruiken. Zo loopt u via bekende plekjes in Breda naar het kasteel, als u wilt mag u door naar het
station, de HH deden niet niet. Dus weer via de markt en dan RA en de route oppakken. Op die manier loopt u eenvoudig weer het centrum uit en als u het niet aangeeft is de partner zo overtuigd. Via wat omslachtigheid en zoals de HH een gevaarlijke rechtstreekse oversteek bevindt u zich ineens bij de Aa. U volgt deze langs de rechteroever, ondertussen lettend op grazers, want die waren er dan nu weer wel. Aan het einde volgde een levensgevaarlijke way out alvorens via LA het mastbos kon worden betreden. Gezien het vreemde tijdstip een prima moment voor de hammetjes en het water.
Onder het genot van de hondenwandel genoten wij van het meegebrachte. Telefonisch contact met het thuisfront van HF kon wegens technische problemen niet tot stand worden gebracht.
Enfin, ook aan broodeten komt een eind zodat verder op weg het devies moest zijn. Dat betekent langs een open plek in het bos, eerste LA en dan gaat u echt wel richting de grote meren. U hoeft de HH niet de volgen in de misstappen, de gewone route is spannend genoeg.
Bij de meren aangekomen kunt u plaatsnemen in banken, maar ook verder gaan, zoals de HH. Dat betekent tussen de meren door wandelen, aan het einde van meer R gaat u LA. Een smal pad, maar dat geeft in dit geval niets. Doorlopen, uitwandelen, hoe u wilt. Aan het eind RA en dan ineens staat u aan de doorgaande weg. LA, stukje verder RA, langs de horeca, waar u met toestemming van de HH natuurlijk iets kunt gebruiken of u kunt aangeven dat u niets hoeft.  Verdergaan, zoals de HH bij het klaphek deden even uitrusten teneinde water in te nemen. De daar aanwezigen op een andere bank straalden bekeringsdrang uit dus verdergaan was ook hier de enige optie. En ja, wat dan rest is wandelen in al zijn en haar glorie.
Langs koebeesten, exoten die omgebracht moeten worden enzovoorts gaat u aan na enige tijd over de brug RA, langs kleine bosjes, een landgoed en LA. En ja hoor, herkenning is uw deel. De Ginnekenmarkt is aldaar. Plof, daar zaten de HH reeds.
Bier werd aangerukt, Corsendonk blond van de of een tap. Dit ritueel werd nogmaals herhaald, puur om te kunnen vergelijken of men wel hetzelfde zou schenken natuurlijk. Dit arrangement werd aangevuld met bitterballen met een verfijnd sausje. Smullen en toch was het lekker.
Het uitzicht op de bediening bij de concurrent was smaakvol maar onrustig.

Daarna terug naar de auto, HF wenste de schoenen niet uit te doen, namens HH hiervoor excuses. Eventuele schade kan worden verhaald. Voor deze keer dan, het zal niet meer gebeuren.

ZO, nu kunt u op vakantie, dat doet een deel van de HH ook. Tot ooit.

Spijker; Nederlands automerk en andere betekenissen

De HH hadden overleg op hoog niveau. Schaffen we iets aan; waar naartoe en meer zeer belangrijke zaken. Zonder alle details met u te delen, kreeg u net even een kijkje in de keuken. Dat het beraad resultta opleverde (zoals eigenlijk altijd bij de HH) moge blijken uit het volgende verslag van een wandeling en de daarbij behorende zaken. HF toog naar HH en nodigde hem uit. HH aanvaarde en liet tevens een nieuwigheidje zien: een routebeschrijving. Beide wandelmeneren waren het roerend eens: de zojuist gepresenteerde noviteit gaf een goede gelegenheid tot wandelen. Om een kort verhaal nog korter te maken: http://www.klikprintenwandel.nl/wandelroutes/langs-de-spijker#routebeschrijving .Onderweg naar Hilvarenbeek spraken we wel af, dat we niet naar de VVV zouden gaan. Ondanks het feit dat we daar een keer zeer van harte werden ontvangen.
Wel het de eerder gebruikte parkeerplaats de voorkeur. Zo gebeurde het dat de auto aan de St. Sebastiaanstraat in de buurt van museumbrouwerij De Roos werd gestald. Schoentjes uit etc. en even dwalen en dralen en toen kordaat het dorp uit wandelen. Mooie nieuwbouw of zo en ook kunstuitingen hebben de Hilvarenbekers. Maar de natuur die daarop vrijwel direct volgde kan de HH meer bekoren. Misschien hoort u het tijdens dit verhaal, maar voor hen die het niet audio-eel niet kunnen waarnemen: de HH werden zo af en toe telefonisch benaderd. Doet u maar alsof het niet gebeurt. Bij knooppunt tien vond HH het welletjes en nam een chocoladereepding tot zich. Dat was voor alle eikenbomen langs de gehele route het algehele sein tot afwerping van hun eikels. Gelukkig troffen ze geen HH op het hoofd. Al een leuk stukje had zich tentoongespreid toen we bij het Nestven arriveerden. Blijkbaar voldeed de natuur daar niet meer aan de standaarden van de gemeente Hilvarenbeek.

Met groot materieel had men bomen verwijderd om een modderig en zwaar begaanbaar geheel te creëren. Ook de komst van de HH voorkwam niet, dat de veranderingen werden stopgezet. Hierdoor werd al in een vroeg stadium van de wandeling duidelijk, dat de broeken van de HH een bezoek aan een wasmachine nodig zouden gaan hebben. Maar de pret werd daardoor niet gedrukt. Bij de waterloop kon HF echter niet de drang tot teruggave van vocht aan de natuur onderdrukken en liet ook zijn water lopen. Na een korte onderbreking van zo'n tien minuten (het kunnen er ook meer of minder geweest zijn) ging het weer verder en wel richting Goirle. Kijk, is de kerktoren al. Hier raakten de HH toch even de weg kwijt en kwamen daardoor geheel onbedoeld in Goirle terecht. Vrij snel drong het tot de breinen door, dat dat niet juist kon zijn. Maar de redding was nabij: een boord dat de wandelknooppunten in kaart had gebracht.  Dus niet zoals een knauwerige taart en haar man, die met een oude fietsroute kaart op pad waren, wilden, dat het een fietsknooppuntengeheel was. Vriendelijk en doeltreffend advies van HH werd als onzin van de hand gewezen. Hoe dan ook, we raakten weer op het juiste pad. Aanvankelijk nog wat aarzelend, maar op een gegeven moment toch overtuigd van de juistheid van een reeks genomen beslissingen. Dit geheel had wel het een en het ander gevergd, dus werd het tijd om aandacht te schenken aan toevoegen van nieuwe brandstof. Bij het ven had men banken geplaatst en onder genot van zon, visgespartel en verder complete rust werden daarop vaste en vloeibare versterkingen ingenomen.
Het vervolg ging weer volop door de natuur. Net als de afgelopen twee keer zijn uw reisleiders enorm enthousiast over de route en wat het aanbiedt. Deze keer bijna alles onverhard en voorzien van diverse landschappen met verschillende uitzichten. Zo kwamen we bij een enorm grasveld. HH zag in het struikgewas een ingang tot een soort kelder. Nieuwsgierig werd het grasveld betreden en een leger van kikkers sloeg zonder aan te vallen direct op de vlucht. Na het weiland met een bijzonder aandachtgevende koe doken we het bos in en werden getrakteerd tot aan de Nieuwe Hoef op een prachtig stuk met onder andere veel wilde orchideën langs de Rovertse Leij. Een bordje op de Hoef verklaarde, dat dit gebouw vroeger dienst deed als spijker; daar werden tienden geïnd voor de landheer. Op het pad vanaf de Hoef werd een ieder bordsgewijs verzocht niet harder dan 25 km. per uur te gaan i.v.m. stofopstuiving. De HH gaven gevolg aan het verzoek. Nadat onze rust even verstoord werd door een drietal crossmotoren, konden we weer volop genieten van de Rovertse Leij en haar uitkalvingen. Evenals van de knoppen van de rododendron. De kransen bij het oorlogsmonument was slechts 2 weken geleden geplaatst en dus nog redelijk vers. Na een stukje grenswandeling herkenden de HH bij knooppunt 72 een plek van eerdere wandeling in deze omgeving. Eén van de weinige plekken overigens. Na de enorme mierenhoop wachtte ons een mooi groot ven. Het ven is echter groter dan zo op het eerste gezicht zichtbaar is, zodat de schoenen niet helemaal konden voorkomen, dat de voeten nat werden.
Maar de HH zijn geen kniesoren, hoewel we wel even willen aankaarten van de voeten en vocht. Na wat bochtenwerk en ganzengekrijs naderden we de dorpsrand van onze startplaats. De hardloopmeneer en dito hond hielden even in, zodat de meneer een volmondig en hartelijk gedag kon uitbrengen. Ja, en toen werd alles weer bekend terrein en streken de HH neer bij 't Schouwke. Eerst niet maar later wel onder de luifel. Chouffe, Leffe Blond en Guinness werden ons gezelschap. We mochten zelf onze hoeveelheid bitterballen kiezen en dat dezen we. Onder het genot van dit al zagen we onder andere een enigzins menselijke levensvorm in een blauw mantelpakje voorbijkomen en ook nog wat andere knoppen dan die van de rododendron.

Waarom wachten tot het droog wordt?

Vandaag stond een hyper moderne wandeling op het programma. Na enkele keren proefdraaien zouden we nu volledig vertrouwen op de techniek en natuurlijk onze eigen onkunde. De spanning zou weleens fors kunnen oplopen. Houden de accu's het? Weet de GPS echt wel waar we zijn? Nu, dergelijke kwesties zouden ons vandaag gaan vergezellen. En daarnaast werd vanwege de natste augustus ook hemelwater beloofd, wellicht in
grote hoeveelheden. Kijk, dat zat dan maar mooi weer in de knip van de HH.
HF was niet bij machte om zelf de technische details te verzorgen maar (en hieraan herken je de echte HH-vrienden) werd door HH ervoor gezorgd dat ook hij in het bezit kwam van de gekozen wandeltocht, die wij met behulp van onze inmiddels legendarische onderdanen zouden gaan maken.

Te bekomen kunt u dit alles via deze link: http://www.groteroutepaden.be/nl/pagina/209-1410-1414-1482/putte-stabroek---berendrecht---zandvliet---putte.html

HH haalde HF op, wederzijds welkom hetend. De vrouwe was nog op bedde gebleven maar niet nadat ook puike wensen aan het adres van de HH waren geuit. Eenmaal in de auto kon het grote gokken beginnen. Hoe zouden we rijden? In ieder geval met de auto en deels via grote wegen. Maar de telefoon van HF wenste een doortocht richting Antwerpen, HH kon toen niet anders dan ingrijpen en zeggen dat "hij er wel voor zou zorgen". Dit schept verwachtingen en brengt verantwoordelijkheden. Maar ondanks gering postuur staat HH zijn mannetje.

Dus via Roosendaal, Bergen op Zoom, etc ging het dan alsnog binnendoor en werd er geparkeerd bij kasteel Ravenhof te Putte.

Aldaar kon snel de schoenenwissel aanvangen, de hard en software werd ingeschakeld waarbij HF nieuwe techniek zou uittesten om te kijken of het werkt en zo ja hoe dan wel. Nu reeds kan verklapt worden dat dit geen blijvertje is, Locus is toch de betere.

Het eerste deel van de route was bekend, hoewel de maker van deze route toch kans had gezien enige deviatie aan te brengen zodat wij toch een ander deel van deze bossen te zien kregen. Daar waar de vorige route dan afboog gingen wij verder, zowel richting grote weg als waterwegen. Dat hierbij enige dorpen zouden worden aangedaan is alleen maar leuk toch?

Vanaf dit moment werden de HH wederom geconfronteerd met de bevestiging waarom zij dit toch zo'n leuk wandelland vinden. Hoewel oh zo dichtbij voelt deze wereld toch heel anders. Dit uit zich met name in de diversiteit van de bouwstijlen die in NL geen doorgang zouden kunnen vinden. En het mooie is dat het hier ook past en niemand zich er verder druk over maakt. Ook de sfeer in de polderdorpen onderweg deed ons denken aan veel verder van huis. Hulde.

Nu ja, de route liepen wij als op de kaart. Over deze kaart gesproken: een van onze lezers vroeg zich af of iedere week een schilder dan wel tekenaar met ons meeliep en later deze kaarten maakte, zo mooi vond zij deze. Ach, een sluiertip, wij tekenen deze live onderweg as we walk. Onze talenten lijken ook soms voor de HH schier onuitputtelijk.

Zoals u ziet kom je als de grote weg via de ruige heide is onderstoken al gauw in de dorpen terecht, alwaar een ongekende rust over u neerdaalt. Op een van de foto's is HF te zien die de sfeer van de schandpaal tracht weer te geven opdat de bedoeling ook voor de consumenten over komt. Ons dunkt! De maker van de route heeft zich ingespannen om eendrachtig de opdracht vele malen bepaalde straten te gebruiken als verbinding tussen de paden. Hier werd ook bekend dat de accu van HF dermate snel ledigde dat ingrijpen noodzakelijk bleek. HH zou vanaf nu Locussen en wo ist der bahnhof aangeven. Via de reeds genoemde variëteiten in behuizing konden wij buitenom en binnendoor, langs kerken, pleinen, afvalinzameling en hup naar de waterkant. Aldaar een korte blik en daarna het Reigersbos in. De naam stamt af van de kleur blauw, alwaar de reigers in een ver verleden (hier stamt ook de term waterverf vandaan) deze verf mengden met het aanwezige rivierwater en zich er vervolgens parmantig mee uitdosten. Grappig niet, leuk wellicht ook niet. 

Wij maakten van de gelegenheid gebruik om ook maar direct eigenlijk te laat de lunch te gebruiken en dit te combineren met een plaspauze. Altijd leuk. Na deze fase begon het hemelwater zich met de wandeling te bemoeien zodanig dat we ook de paraplu moesten ontvouwen en dit naast alle reeds in gebruik zijnde techniek ook nog eens moesten vasthouden. Mocht iemand van u lezers bereid zijn om voortaan de paraplu voor de HH in ontvouwen toestand te willen dragen... neemt dan vooral contact op. Tegen een kleine bijdrage van uw kant kunt u direct mee. Enfin, verder wandelen, waarbij de regen nagenoeg weer verdween en weer via een leuk dorpsgezicht kwam dan eindelijk de anti little tank wall (voor imtimi: Herr Gr..) in zicht en werd ook een fort gewaar hetgeen genaamd bleek te zijn Stabroek. Dit is bezoekbaar maar niet op de manier van de HH, zo stiekum en zo. Maar wij konden ter plaatse uitleggen dat de geboden gastvrijheid zeker werd gewaardeerd en op waarde geschat. Maar u mag op monumentendag ook naar binnen en wij kunnen aanraden. Om die reden zullen wij interieur foto's niet op deze site zetten.

Verder wandelend ziet u nog veel meer restanten maar krijgt u wellicht net als de HH ook uw portie regen. FF doorbijten, langs de gerestaureerde stroomleiding/grens bereikt u dan weer Putte alwaar u linksaf gaat om bij het beginpunt aan te komen. Wij wandelden nog eenmaal rond het kasteel en gingen vervolgens het koetshuis alhier binnen alwaar wij zeer goede herinneringen aan bewaarden. Vele verbazing bij het aanwezige personeel is de HH ten dele gevallen. Het waarom?

Niettemin heerlijke bieren en bijpassend bitter garnituurtje.