Dag 2: Van Eijsden naar Epen via onder Mheer

De HH bleken in Eijsden de slaap te kunnen vatten, zodat de volgende ochtend er sprake was van enige uitgerustheid. Ria liet weten, dat ook zij, dankzij of ondanks de HH-aanwezigheid in diepe rust was geweest. Jules had als gewoonlijk geslapen. Zodoende konden we, onder begeleiding van klassieke muziekklanken, aan het overheerlijke en uitgebreide ontbijt beginnen. Koffie voor HH en thee voor HF overgoten het aangeboden brood en beleg. Nadat Jules ons de weg naar de Super(markt) had uitgelegd, werd afscheid genomen. Een kort bezoek aan die instelling en voorwaarts naar de grenspaal bij de Maas.

Dat bleek achteraf de enige op onze trip. Via het kasteel, dat Eijsden rijk is, begon de reis naar Epen. Eerst wat stedelijke dingen, zoals een treinhalte en een Fiat-garage met slechts BMW-voertuigen, maar na Mariadorp kregen we al snel een stijgend voetpad tussen weilanden en bospartijen. Bij Libeek deden we een eigen inbreng. Vlak voor Mheer smeltten we weer samen met de bedoelde route.

Mheer is een uitstekende plaats om even een koffiebreak in te lassen; zeker als de wielervereniging op het punt staat om te vertrekken. We lieten ons door de uitbaatster des horecaas overhalen tot nuttigen van naa haar zeggen overheerlijke aardbeienvlaai. Ze had niet gejokt. Even een blik op de kasteelboerderij van Mheer en toen op naar Noorbeek. De afdaling daar naartoe was een vrij lange. De klim in tegenovergestelde richting was voor de ons tegemoetkomende dames niet echt een plezierig uitje, liet men ons weten.

 Na Noorbeek werden we geacht richting Slenaken te gaan, want dat ligt op de route. De Schimmelligerweg gaat over in de Kwakhaag en beiden zijn zandpad over een plateau. In de buurt van Slenaken gaf HH aan een mevrouw uitleg omtrent een fotografie-actie van HF. De ontmoeting daarna met enkele koekalveren is legendarisch geworden, zodat we eigenlijk ongemerkt Slenaken binnendrongen.

Herkenning onzerzijds alom en bij de bushalte maakten we gebruik van het zitbankje om op gepaste wijze in de inmiddels aangeschoven zonneschijn de lunch te gebruiken. Je ziet van alles voorbijkomen, maar de huifkar getrokken door een tractor is en blijft natuurlijk een lust voor het oog. Zouden we klaar zijn voor het volgende doel zijnde Epen? Het antwoord afwachten had geen zin en zodoende een fikse klim met een geweldig mooi uitzicht; niet in het minst door de combinatie van glooiende natuur en zonovergieting. Ging het nu dan via de kortste weg naar Epen? Nee, natuurlijk niet. Zowel het Onderste- als het Bovenstebos moest met een bezoek worden vereerd. Ja, en als je dan deze laatste uitkomt is het uitzicht geweldig (zie foto bovenaan). Aangezien we de nacht in Epen gingen doorbrengen en we redelijk vies zijn van doublures tijdens een route, gingen we bij Kuttingen richting Plaat.

Daarna aan de Terpoortenweg bij de Smidse vonden het even welletjes en gingen na een wandeling van ruim 27 km., met de schoenen uit, genieten van allerlei voorbijrijdende oldtimers. En niet te vergeten van Erdinger Weizen en Val-Dieu Blond. De huisgemaakte bitterballen waren erg smakelijk, maar ons inziens voorzien van een iets te veel huis. De vulling is namelijk van een zeer compacte substantie; wellicht voegt men ietwat metselspecie toe. Maar volop genieten was het. Daarna werd het tijd om de slaapgelegenheid op te zoeken. Hiertoe dienden we alleen nog maar even naar de Gulperweg te lopen. Dus schoenen weer aan en hoepla. De weg er naartoe is tamelijk omhoog, maar ach, we hadden net brandstof ingenomen. Aangekomen bij B&B Valkenberg (ook via Vrienden op de Fiets) drukte HH op 1 van de 2 deurbellen. Geen reactie. Dan numero 2 proberen. We hoorden wat geluiden en verwachtten Marianne, onze gastvrouw, te mogen aanschouwen. Dat gebeurde nu nog niet. Frank (door sommigen ook wel pater genoemd) deed open en al snel werd duidelijk dat hij niet een mede-eigenaar o.i.d. was, maar een mede-overnachter. Van binnenlaten had hij geen kaas gegeten. Telefooncontact met Marianne leerde ons de weg naar de sleutel en even later stonden we toch binnen. Zijzelf zou later op de avond ten tonele verschijnen.

Inmiddels hadden zich nog 2 Krijtpadwandelaars van vrouwelijke hoedanigheid gemeld. Gevijven deden we thee, koffie en nog wat, totdat de HH hun inmiddels toch weer hongerige buiken wensten te gaan vullen. Om 19.57 uur stonden we bij het pannenkoekenhuis, dat om 20.00 uur de keuken sloot. Na rijp beraad kozen we voor de Kroon (HH logeerde daar ooit) en hun dagmenu twee. Een aangenaam maal en een elders biertje later namen we de bus terug omhoog. In de Valkenberg was rust ingetreden. Voor het eerst in onze carriëre gingen de HH gezamelijk op enen kamer slapen. De dag van vandaag was ook weer geweldig. Morgen verder dus.

Dag 1: Rotterdam, Dordrecht, Eindhoven, Maastricht (Amby), Eijsden

Vandaag was het hoogtepunt aangebroken en gekomen en derhalve was actie gewenst. Zoals reeds vooraf uitvoerig gememoreerd (al was het maar om onszelf eraan te herinneren) moest er redelijk bijtijds worden gehandeld.

Dat betekent in dit geval een volledig ander ritueel. De HH zouden n.l. hun hebben en houwen meenemen in een speciaal hiervoor bestemde rugzak. Die van HH bestond al even, die van HF was nieuw ingedragen en derhalve nog zo goed als nieuw. Ondanks eerdere verwachting bleek evenwel voor spullen van HH geen plaats zodat de kleinste van de twee toch alles alleen moest dragen. Door het gewicht was de verwachting gerechtvaardigd dat HH na deze tocht toch zo'n decimeter zou zijn gekrompen. (Gelukkig was besloten om de eerste etappe ook direct de kortste te laten zijn, dit vanwege verwachte aankomst rond 14 uur).

Het hoogtepunt bestond in deze in de jaarlijkse opwachting van meerdaagse weersverwachting en dito wandeling. Dat eerste was eerst behoorlijk aan de matige kant maar onze positieve inslag kan zoiets hebben. Vandaar dat er een gezamenlijke samenkomst zou plaatsvinden in Dordrecht. HH kon niet nalaten om een dwaalspoor uit te zetten en veel eerder dan verwacht in Dordrecht aan te komen. Aldaar bleek HF al aanwezig zodat de HH zich nog even in de ochtendzon konden opwarmen.
Warempel, daar stuurde de NS een hele trein voor de HH. Instappen dan maar, een niet stilte plek

zoeken en vervolgens de spanning onderling van ons afpraten. Eindhoven bleek een tussenstop maar dusdanig kort dat wij het zijn vergeten. Hoe dan ook, wij arriveerden in Maastricht en gingen op zoek naar een bus naar Amby, want de reis was tot nu toe veel te kort geweest. Wat bleek, een dergelijke bus bestond en was bereid tot HH-inname. Ook anderzijds werd voldoende luidruchtigheid ingeslagen en de chauffeur wees er nog maar eens op dat voorin de instap werd gereserveerd. Wat een klantenservice. Bij een ronddraai halte konden de meesten de bus verlaten en reden wij verder tot waar wij uitstapten. Toen bleek dat wij onze rugzakken ook bij ons hadden. Wat nu te doen? Meenemen dan maar. Dat laatste bleek gedurende het verloop van de reis een gelukkige keuze, nu leek het onzin.
Tja, loodzwaar bepakt gingen wij op pad. U zou kunnen zeggen dat als je weer terugloopt naar waar je zojuist vandaan kwam de zinloosheid der dingen al direct plaatsvond. Wij onderschrijven dit niet maar kunnen het ook niet ontkennen. Voor intime: de Maas heet hier Meuse.

Vooraf was besproken dat HH de plaatsnamen zou memoreren zo ook HF de verschillende hangrituelen. Via het mooie station kwamen wij aan de oever.
In tegenstelling tot eerdere wandelingen overstaken wij de meuse nu niet maar bleven aan de linkerzijde wandelen. Dat bleek een goede zet want de wandeling ging hier ook vanuit. Ach, welk een aangenaam verpozen. Eerst door Maastricht, daarna niet meer. Onderweg waren kleine natuurgebieden, zoals de Eijsder Beemden, woonplaatsen (Wij noemen bijvoorbeeld: Oost-Maarland) en wat andere zaken aanwezig die ervoor zorgden dat er voldoende zichtbaar was om iedere vorm van verveling de kop in te drukken. 
Het doel van deze eerste van vier etappes zou zijn:
Eijsden, voorzien van een veerpont, genaamd "De Cramignon", dagelijks tussen Eijsden en het Belgische Ternaaien (Lanaye), dat aan de overzijde van de Maas gelegen is. Deze veerdienst vervoert alleen fietsers en voetgangers. (bron: Wikipedia)
Wij kwamen hier aan en ploften onszelf neer op een terras genaamd: 

EETCAFÉ AON'T BAT

Aldaar namen wij bieren en en bittergarnituren. Aangezien het weer op de juiste wijze meewerkte ging het nu pas regenen. Tja, voordat teveel bierenthousiasme zou intreden werd besloten om op zoek te gaan naar ons eerste overnachtingsadres in Eijsden. Via een stichting vrienden op de fiets kunnen wandelaars ook overnachten. Wel eerst lid worden. 
Wij belden aan bij een huis met een dak. Aldaar woonden Ria en Jules en mochten wij na een grondige inspectie binnen treden. Aan alles was gedacht, zelfs de paraplu kreeg een eigen stek. Na kennismaking en uitwisseling van vaardigheden werden ons de kamers getoond. Aangezien deze wijze van elkaar helpen voor het eerst zou worden ervaren waren de verwachtingen hooggespannen. Nu, HF ging op de eerste (met eigen wastafel), HH moest door naar de tweede. Na acceptatie van het gebodene kon in overleg worden gekozen voor een eetgelegenheid. De HH hadden grote trek dus

werd Grieks eten haast een vanzelf keuze.
Voldaan ging het richting Ria en Jules die ook later op de avond thuis bleken te zijn. Na wederom goedgekeurd en akkoord bevonden konden wij moe maar voldaan het bed opzoeken. 
Nu eerst slapen, morgen zou een grote etappe volgen.