Dag 4: van Gulpen via Valkenburg, Geulhem en Berg naar Amby (Maastricht)

Na een dergelijke schone nacht in de sublieme kamers (de HH sliepen zoals gezegd separaat) kon de ochtend wat later beginnen, want de wandeling zou iets korter zijn. Dus wat langer uitslapen was het devies. Wij hoefden pas om 9 uur aan te schuiven aan het werkelijk fantastische ontbijt. Er was van alles dus derhalve maar weer stevig ingeslagen want hoe dan ook moest er gewandeld worden wilden wij de thuisreis konden aanvangen.
Ach, na het ontbijt nog even de blaas en andere organen legen en
dan kon het (weer met rugzak) op pad. Wat een mooi verblijf en welk een mooi uitzicht.
Dank Edmee. Het was mooi. Bedankt.

Ach, met de benen wilde het wel, maar de vermoeidheid bleek wel merkbaar. De onderdanen hadden nu wel zoiets van : enough is genoeg. Nu, dat kwam mooi uit want er moest gelijk worden geklommen en hoe. Maar dat werd beloond met fraaie uitzichten.
Vandaag stond op het programma: Gulpen => Valkenburg => Geulhem => Berg => Amby (Maastricht).
Ach, aan hoogtewisselingen waren we nu wel gewend dus die laatste dag van te verwachten 20 km zou wel lukken. Tja, op deze laatste etappe sloeg de weemoed er wel in, want hoe dan ook, afronding en thuisreis zou ons ten deel vallen. Maar ach, aan alle mooie dingen komt een einde en als oefening voor nog grotere ronde(s) had het zijn dienst bewezen. Daarom schouders eronder en daar gingen ze weer, onze helden.

Heuvel op, heuvel af. Het ging maar door. Wij vergaten niet om op het mooie weer en de fraaie omgeving te letten. Ach, via fraaie bossen met uitzicht op kasteel Schaloen bereikten wij Valkenburg. Daar was zoals te verwachten viel de drukte natuurlijk wel aanwezig. Voor de HH op dat moment iets teveel van het goede maar gelukkig zorgde de route ervoor dat we steeds weer de berg op konden klimmen en niet de winkelstraat door hoefden. Dan loop je wel om de pretparken, kabelbaan, ruine etc heen. Maar ach, via een bekende drukke kruising konden wij dan toch nog een deel van Valkenburg meenemen. Een aanduiding op de muur trok de aandacht van de HH. Weliswaar met een zeker elan geschreven moeten de HH ook de spelling bewaken. Graag uw aandacht. Maar de boodschap kunnen wij van harte onderschrijven. Wij verwachten dat dit ook voor HH-dames opgaat.

Tja, eenmaal dit doorstoken hebbende gingen wij richting Geulhem alwaar wij onderweg trouwe viervoeters gewaar werden die hun bad-ritueel uitvoerden. Wij verstoorden dit mooie tafereel natuurlijk niet, alleen een foto moment werd natuurlijk afgedwongen. Tja,

Tivoli kon natuurlijk niet worden vermeden. Heerlijk, maar voorlopig waren dit wel de laatste vlaaien denken wij dan. Met angst en beven wachtte HF op de beklimming richting Berg, aangezien HH hiervoor diverse waarschuwingen had doen uitgaan. Het viel evenwel alleszins mee, hoewel afwatering nog wel moest plaatsvinden maar dat kon later. Eenmaal boven ging het richting een onderbroken afgraving, waar wij deels omheen konden gaan. Onderwijl hoorden wij het heerlijke geluid van crossende motoren en werden eveneens de geuren gewaar. Heerlijk.

Tja, uitstel had geen zin. Plassen en dan het laatste deel aanvangen. Door fraaie natuur maar geleidelijk kwamen er contouren van Maastricht in zicht. Amby werd bereikt en na raadpleging van bustijden werd besloten naar het oorspronkelijke startpunt te lopen. Aldaar konden wij nog een korte tijd uitrusten en elkaar feliciteren met deze prestatie van formaat. De HH kunnen echt wandelen, het is bewezen. Tevens kunnen zij hierbij volkomen nutteloos zware rugzakken met zich meedragen en tevens kunnen zij elkaars gezelschap meerdere dagen verdragen.

De bus bracht ons naar de markt in Maastricht alwaar wij diverse terrassen afkeurden maar uiteindelijk er een vonden die de goedkeuring van de HH kreeg. Zitten en genieten. Het zat erop. Straks nog een lekkere treinrit en dan zouden de HH uiteen gaan en terugvallen in de dagelijkse werkelijkheid. Maar dan wel met HH-dames die natuurlijk best zonder de HH kunnen maar liever niet al te lang.

Samenvatting voor hen die de verhalen niet lezen of niet kunnen lezen:

Bier drinken (in voldoende mate) + regelmatig bittergarnituren blijft het devies. 

De bitterballen van de Smidse zullen ons nog lang op de maag blijven liggen, die van Gulpen een stuk korter.

Pils drinken is prima, maar niet voor echte mannen. Die drinken bier.

Stevig eten 's-avonds is een prima basis voor de volgende dag.

In een kamer slapen is te doen behalve als je ook wilt slapen.

Ria en Jules, Marianne en Edmee ......... bedankt!!! Het was top.

Stichting Vrienden op de fiets ..... bedankt!

NS en Veolia ..... bedankt!

We zijn een kleine 100 km verder gekomen.

Het krijtlandpad is prachtig.

Limburg: we zijn er nog lang niet klaar mee.

Dag 1: Rotterdam, Dordrecht, Eindhoven, Maastricht (Amby), Eijsden

Vandaag was het hoogtepunt aangebroken en gekomen en derhalve was actie gewenst. Zoals reeds vooraf uitvoerig gememoreerd (al was het maar om onszelf eraan te herinneren) moest er redelijk bijtijds worden gehandeld.

Dat betekent in dit geval een volledig ander ritueel. De HH zouden n.l. hun hebben en houwen meenemen in een speciaal hiervoor bestemde rugzak. Die van HH bestond al even, die van HF was nieuw ingedragen en derhalve nog zo goed als nieuw. Ondanks eerdere verwachting bleek evenwel voor spullen van HH geen plaats zodat de kleinste van de twee toch alles alleen moest dragen. Door het gewicht was de verwachting gerechtvaardigd dat HH na deze tocht toch zo'n decimeter zou zijn gekrompen. (Gelukkig was besloten om de eerste etappe ook direct de kortste te laten zijn, dit vanwege verwachte aankomst rond 14 uur).

Het hoogtepunt bestond in deze in de jaarlijkse opwachting van meerdaagse weersverwachting en dito wandeling. Dat eerste was eerst behoorlijk aan de matige kant maar onze positieve inslag kan zoiets hebben. Vandaar dat er een gezamenlijke samenkomst zou plaatsvinden in Dordrecht. HH kon niet nalaten om een dwaalspoor uit te zetten en veel eerder dan verwacht in Dordrecht aan te komen. Aldaar bleek HF al aanwezig zodat de HH zich nog even in de ochtendzon konden opwarmen.
Warempel, daar stuurde de NS een hele trein voor de HH. Instappen dan maar, een niet stilte plek

zoeken en vervolgens de spanning onderling van ons afpraten. Eindhoven bleek een tussenstop maar dusdanig kort dat wij het zijn vergeten. Hoe dan ook, wij arriveerden in Maastricht en gingen op zoek naar een bus naar Amby, want de reis was tot nu toe veel te kort geweest. Wat bleek, een dergelijke bus bestond en was bereid tot HH-inname. Ook anderzijds werd voldoende luidruchtigheid ingeslagen en de chauffeur wees er nog maar eens op dat voorin de instap werd gereserveerd. Wat een klantenservice. Bij een ronddraai halte konden de meesten de bus verlaten en reden wij verder tot waar wij uitstapten. Toen bleek dat wij onze rugzakken ook bij ons hadden. Wat nu te doen? Meenemen dan maar. Dat laatste bleek gedurende het verloop van de reis een gelukkige keuze, nu leek het onzin.
Tja, loodzwaar bepakt gingen wij op pad. U zou kunnen zeggen dat als je weer terugloopt naar waar je zojuist vandaan kwam de zinloosheid der dingen al direct plaatsvond. Wij onderschrijven dit niet maar kunnen het ook niet ontkennen. Voor intime: de Maas heet hier Meuse.

Vooraf was besproken dat HH de plaatsnamen zou memoreren zo ook HF de verschillende hangrituelen. Via het mooie station kwamen wij aan de oever.
In tegenstelling tot eerdere wandelingen overstaken wij de meuse nu niet maar bleven aan de linkerzijde wandelen. Dat bleek een goede zet want de wandeling ging hier ook vanuit. Ach, welk een aangenaam verpozen. Eerst door Maastricht, daarna niet meer. Onderweg waren kleine natuurgebieden, zoals de Eijsder Beemden, woonplaatsen (Wij noemen bijvoorbeeld: Oost-Maarland) en wat andere zaken aanwezig die ervoor zorgden dat er voldoende zichtbaar was om iedere vorm van verveling de kop in te drukken. 
Het doel van deze eerste van vier etappes zou zijn:
Eijsden, voorzien van een veerpont, genaamd "De Cramignon", dagelijks tussen Eijsden en het Belgische Ternaaien (Lanaye), dat aan de overzijde van de Maas gelegen is. Deze veerdienst vervoert alleen fietsers en voetgangers. (bron: Wikipedia)
Wij kwamen hier aan en ploften onszelf neer op een terras genaamd: 

EETCAFÉ AON'T BAT

Aldaar namen wij bieren en en bittergarnituren. Aangezien het weer op de juiste wijze meewerkte ging het nu pas regenen. Tja, voordat teveel bierenthousiasme zou intreden werd besloten om op zoek te gaan naar ons eerste overnachtingsadres in Eijsden. Via een stichting vrienden op de fiets kunnen wandelaars ook overnachten. Wel eerst lid worden. 
Wij belden aan bij een huis met een dak. Aldaar woonden Ria en Jules en mochten wij na een grondige inspectie binnen treden. Aan alles was gedacht, zelfs de paraplu kreeg een eigen stek. Na kennismaking en uitwisseling van vaardigheden werden ons de kamers getoond. Aangezien deze wijze van elkaar helpen voor het eerst zou worden ervaren waren de verwachtingen hooggespannen. Nu, HF ging op de eerste (met eigen wastafel), HH moest door naar de tweede. Na acceptatie van het gebodene kon in overleg worden gekozen voor een eetgelegenheid. De HH hadden grote trek dus

werd Grieks eten haast een vanzelf keuze.
Voldaan ging het richting Ria en Jules die ook later op de avond thuis bleken te zijn. Na wederom goedgekeurd en akkoord bevonden konden wij moe maar voldaan het bed opzoeken. 
Nu eerst slapen, morgen zou een grote etappe volgen.

De mooiste?

Soms komen zaken zomaar uit de lucht vallen. Het valt de HH dan op dat sommigen hierover uitgebreid een verhaal willen doen. Maar de HH gaan u niet lastig vallen met voetbalzaken uit het verre Zuid-Amerika. Nagenoeg iedereen zal de prestaties van "onze jongens" gevolgd hebben. Mocht dit niet het geval zin dan vermoeden wij dat het spelletje met een bal en 22 jongere HH u niet bijzonder interesseert. Mocht dat het geval zijn dan is het wellicht goed om te weten dat onze nationale luchtmacht soms pogingen onderneemt om onze nationale spoorwegen te ondermijnen in hun bedrijfsvoering door zovelen onder u te verzoeken via Tilburg naar Gilze te rijen dat er bijna sprake is van bezwijken onder zoveel aandacht. (*)
U fronst de wenkbrauwen? Wij gaan over tot explicatie.
De HH hadden via een alternatieve bron een aanschaf gedaan om middels de NS een vervoer te ondergaan van Rotterdam naar Maastricht. Kijk! Het zit zo! Als je toch al niet vaak in een trein zit is het beter om die enkele keer dit zo lang mogelijk te doen. Dus leek ons deze rit een
van de meest geschikte om zich in dit doel te schikken.
Aldus maar ook om ca 8.30 uur troffen de HH zich op Blaak en betraden zonder aarzeling de eerste trein. Prima, plek zat maar helaas slechts tot Dordrecht. Aldaar een overstap en toen in een wel hele drukke trein, zodat de HH gedoemd waren tot staan. Dit duurde tot een gehucht bij Tilburg alwaar (zie *) deze meute eindelijk de trein verliet en de HH van een verdiende zitplaats konden genieten. Dit duurde tot Eindhoven alwaar de finale etappe middels nog een trein (pas op, er kan nog een...) werd

afgelegd.
Aangekomen werd gewandeld naar een locatie alwaar koffie werd genuttigd (met koekje) en toen kon het echt beginnen. Over de brug linksaf en wandaar de groene wissel nr. 44 volgen.
Dit betekent een blikje over Maastricht maar het centrum wordt gemeden. Dan gaat u via de stadsmuur, Helpoort en de kleine dierentuin eindelijk klimmen via de politie naar het begin dan wel eind van het Pieterpad. Onderwijl ziet u wat de ENCI aan landschappelijk schoon heeft betekend voor deze provincie. Al wandelend gaat u door bossen, langs een zwerfkei, licht dalend en sterk stijgend tot u eindelijk el grotto kunt betreden. Mag niet, is alleen voor HH.
Vandaar gaat het dan toch weer verder zuidwaarts waar u of via de reguliere route of middels een eigen initiatief een blik op de maas en de monumentale boerderij kunt werpen. Dan wordt u pas echt het bos in gestuurd.
Na verder wandelen (een gat is niet zomaar een gat) en langs de bosrand en RA een landweg aflopend met onderweg een nagenoeg onzichtbare waterplek. Bij het zoveelste kanaal van die Albert RA over beton gaat het naar Kanne. Helaas was de kok door zijn rug gegaan zodat wij verderop in het dorp moesten verpozen. Hier was wel bier maar geen eten. Vandaar dan de gehaktbal.

Puur vanwege het plezier gingen de HH weer terug om te kijken of de kok reeds was hersteld, bleek niet. U kunt natuurlijk ook vanaf het terras de route volgen.
Na wat korte doorsteekjes en mooie huizen gaat u bij de zoveelste grenspaal omhoog naar de Cannerberg. U loopt dus niet door naar het kasteel zoals HF hoe dan ook wilde doorzetten.
Middels een pad scherp uitgesneden in de rotsen moet u geduld opbrengen en wachten op het bordje Millennium bos alvorens u verder gaat met de afdaling. Eenmaal beneden kunt u plassen en niet naar de asfaltweg te gaan. Nee, scherp LA, soms is de weg erg hol. Helemaal uitlopend langs een vreemd gebouw, een poepplek, komt u in het zicht van Maastricht. Buitenwijken, een eetcafe, een leuke oversteek bij de Jekermolen gaat u alras verder deze mooie stad in. Langzaam gaat u dan toch weer op in stadse genoegens. Wist u dat de Jeker hier ook stroomt? Dat komt dan goed uit.
Enfin, door Maastricht naar het O.L.V.-plein alwaar de HH ieder op hun manier herinneringen aan bewaren.

Bieren (6x) en bittergarnituur werden genuttigd alvorens weer terug getreind ging worden. Wellicht handig om te weten, maar wij gingen nu niet van Rotterdam naar Maastricht maar andersom.
De luchtmacht zat ons niet dwars zodat HF bij Dordrecht kon uitstappen en HH helemaal alleen naar centraal moest doorrijden.
Dat het allemaal goed is gegaan bewijst hetgeen u nu kunt lezen.
Tot de volgende keer...

En inderdaad, de HH vinden dit van de tot nu gelopen groene wissels de mooiste!