Leersum: donderen in de bergen

U heeft ons gemist zegt u? Dat klopt. Wij elkaar ook.

Maar dat heeft gevolg en had oorzaak.

Soms lijkt het alsof de HH of althans een dezer een baan heeft. En dan is het goed om aan deze gevoelens gevolg te geven. Niet dat het bevalt maar het idee erachter verdient navolging.
Zo ook de vakanties. Hoewel sommige mensen hier op deze aarde denken dat wij slechts virtueel dan zij dat zo, maar ook de virtuelen hebben noodzaak tot ontspanning en afstand neming.
Mocht u het echt in de gaten houden dan zijn er krochten op dit WWW waar u de inspanningen der individuelen kunt volgen.
Gezamenlijk blijft dit echter het aangewezen medium.

Goed nieuws 1:

Het boek is verschenen.  Zoals reeds vaker is aangekondigd kan er nu echt worden besteld. Aangezien de HH niet lullig willen doen is de verkoopprijs vastgesteld op € 52,50 per exemplaar. Bestelt u meer dan 100 exemplaren dan nemen de HH de verzendkosten voor hun rekening.
Wilt u een pdf versie ontvangen dan bedragen de kosten slechts € 7,50 per exemplaar waarbij de HH alle verzendkosten etc voor hun rekening nemen.

Goed nieuws 2:

Er wordt weer gewandeld. Hoewel de omstandigheden bij ener H niet optimaal waren leek toch er een wijs besluit uit te bestaan om de zaken ff te laten zoals ze zijn en een verpozing te zoeken in de wandeling en het gezelschap.
Zodoende gebeurde het dat rond 9.30 uur het weerzien plaatsvond ten huize van HH en na korte raadpleging en begroeting won de heer Jan Ensing en togen wij naar het Essenhakhoutbos en wel rond Leersum.

Gestart moest worden bij de duidelijk betere tijden gekend hebbende Donderberg in Leersum, ook bereikbaar met een bus. Na arrivatie bleek alras dat deze plek reeds gekend werd door de HH vanuit het verleden ook met voertuig van HF.

Ach, wat kunnen wij verder nog vertellen? Heel veel.
Schoenen werden gewisseld, HF nam volledig overbodig een jack mee, en daar ging het. Hoewel u 4 pagina's dient uit te printen gebruikt u er slechts een voor de hele route.

Het lijkt niet zinvol om de hele route heer weer te geven aangezien u deze via de wandelzoekpagina (de mooiste bossen etc) zelf kunt benaderen. En iets zelf doen is toch leuker?
Vandaar dat wij aan de hand van foto momenten u willen meenemen op deze uitweiding.

Gruwelijkheden ontmoetten wij tijdens de wandeling. Het restant van genoemd beest bleek even verderop te liggen. Nooit geweten dat er zoveel tuinslang in een reguliere kip zit. Mogelijk een tip voor wakker dier. Ook werden wij gewaarschuwd voor de teken. Wij ontvingen geen teken dus blijkbaar ging alles goed.
Wanneer u onderweg de inhoud van uw darmkanaal wenst achter te laten dan moet u hiermee wachten tot vrijwel aan het eind van genoemde wandeling want aldaar treft u bouwwerken aan die volgens HF prima voldoen aan de verwachtingen en gaarne bereid zijn tot in ontvangstneming. Het is hierbij wel zo aardig om de aanwezigen te bedanken voor zoveel gastvrijheid.


In de omgeving van Wijk bij Duurstede:

Treft u bijgaand verstoppaard aan. Niettemin overwon de nieuwsgierigheid het alras van de vorsicht bitte dus kwam genoemd exemplaar al gauw de kant van de HH opzoeken omdat daar gezelligheid werd verwacht. Terecht natuurlijk!

Wandelend valt u ook op dat herfst zijn intrede doet. Verkleuring, maar ook temperatuurval waren ons deel. Van de aangekondigde stijging van de waterspiegel was tijdens deze wandeling nog niets te merken, maar dat zegt natuurlijk niets.

Houdt u van landgoederen dan zit u ook bij de HH goed. Hierna volgen zomaar wat voorbeelden:

Links: landgoed Broekhuizen
Rechts: landgoed Sandenburg
Bij laatstgenoemd exemplaar mag u alleen zijdelings passeren. Dus vooral links aanhouden is ons devies. Dat u hierbij traag overstekende hazen kunt tegenkomen is helaas een zaak die wij niet kunnen voorkomen.

 

In de route beschrijving wordt gesproken van dubbele grafheuvels. Hierbij geldt niet het principe van 1 + 1, maar moet u echt op dubbel letten. Deze dus....

Je neus met je tong schoonmaken; zij kan het

De HH hadden zin in een wandeling. Op zich niet een nieuw gegeven. Zo kunnen zij namelijk rituelen in stand houden en daar tevens vruchten van plukken. De gedachten gingen uit naar een tocht door het beekdal van de Aa met daarin o.a. het landgoed Seldensate en het landgoed Heeswijk. En dan via het plaatsje Heeswijk en de oever van de Leijgraaf naar de Heeswijkse Bossen. Op de terugweg zou een blik op het kasteel Heeswijk erg welkom zijn om daarna vervolgens langs de oever van de Leijgraaf en de Aa weer terug te keren naar Middelrode. In het landgoed Seldensate liggen trouwens nog de restanten van een kasteeltje. Het poortgebouw met duiventoren, behorende bij het voormalig kasteeltje, staat nog overeind. Het landgoed Heeswijk bestaat uit een oud loofbos dat doorsneden is door lanen, houtwallen en singels. De eeuwenoude lanen hebben een totale lengte van 5 km en zijn beplant met zomereiken en beuken, soms wel drie rijen dik. Ja, dat is nog eens wat. Het imposante kasteel is trouwens een voormalige waterburcht uit de 11e eeuw, maar je zou niet zeggen dat het al op ruime leeftijd is. Een minder bezienswaardige bezienswaardigheid is in Heeswijk het klooster Abdij van Berne.

Nou, tot zover even wat achtergronden en educatieve elementen over de route an sich. Oh nee, ook nog even dat het een Klik, Print en Wandel-wandelroute is en wel de Leijgraafroute. Om te kunnen beginnen liet HH de schilders alleen en toog naar een schelpenbenzinestation. Kocht daar voor een recordbedrag aan brandstof, zodat er voldoende zou zijn om heen en terug te rijden naar Middelrode. Onderweg stopte hij nog even bij HF, zodat deze persoon ook deel kon gaan uitmaken van de rit naar het beginpunt. HF had voor HH een nederpopgebeuren in de vorm van een dubbele langspeelplaat van een zus, die super is. HH blij; HF blij. In Middelrode was de weekmarkt in volle gang. De HH deden echter stoïcijns de schoenwissel met inmiddels bijbehorende acties van HH in de vorm van teencondoompjes en wandelsokken. En daar gingen zij van start. De papegaai was inderdaad weg en was vervangen door een cactus. Langs een speeltuintje en daadwerkelijk spelende kinderen naar het witte huisje, waar de bewoner lekker in de tuin bezig was.

We werden getrakteerd op een molen met bijbehoren en het eerste gedicht van de dag. Iets verderop moest HH toegeven, dat hij voor alle zekerheid daar een reservespatlap had neergelegd. Een aantal zaken volgden elkaar daarna in sneltreinvaart op. Een tegemoetkomwandelaar, diamantenboorderij van Zoggel(wat heb je op je rug?niets,dan heb je hier een bochel) en een een stijlvol uitgevoerde aanpassing aan de rechtlijnigheid van een hek. Kijk, daar was de AA reeds, net als uitzicht op en geluiden van de N279. Seldensate was bereikt. Omdat we nu al zo'n 3,5 km. ons volledig aan de route hadden gehouden, werd het nu wel even tijd voor eigen inbreng. Zodoende naderden we de duivenpoort van de tegenovergestelde kant. Dat had als direct voordeel, dat we de bellende mevrouw en haar hondje in de weg konden lopen. Na de rust van de vissende personen op afstand te hebben verstoord en de op eigen risico-restanten van het kasteeltje te hebben bewonderd, pikten we de route weer op. Door het klaphek en op zoek naar grote grazers. We kregen wel verse vlaaien van dichtbij te zien, maar de donateurs daarvan waren op geruime afstand en aan de andere zijde van het waterpartijtje.

 De kleinste verstopte zich eerst nog, maar nadat de HH een gesprek aangingen met de wel-zichtbaren won nieuwsgierigheid van alle andere emoties. Lang konden we niet stil blijven staan, want we moesten, door distels en brandnetels belaagd, op naar onze volgende afspraak. Dit keer met inheemse grote grazers, die gestationeerd waren bij de boerderij van de familie Nuland(al ruim 75 jaar geworteld). Een klein stukje over het Nuland-erf en nu weer verder over het fietspad langs de AA.

 Fietsers voorzien van enige norsheid, maar vooral ook met blijdschap kwamen we tegen. Bij de waterbakken van de paarden stond een jonge vrouw iets onduidelijks te doen. In ieder geval ging het gepaard met een telefoon. Inmiddels hadden de HH trek gekregen en bij de hoek van de Baron van den Bogaerdelaan kwam het bankje precies op tijd. Lekkere spullen en vrolijk groetende fietsers; daar genoten we volop van. HH deponeerde al het afval keurig en netjes in de prullenbak en zo konden we met een gerust hart Heeswijk binnen wandelen. Het op een kappelletje lijkende Airborne monument lag aan onze rechterkant, maar wij lieten het wat voor wat het was en links liggen. Bij de kerk zagen we, dat bij de Zwaan iedere zaterdag live muziek is. Reden genoeg voor de HH om later op de middag dit horecaf te gaan bezoeken. Langs het kerkhof en toen liepen we ineens richting en later op de Abdijstraat. Het laat zich niet moeilijk raden dat we daar de Abdij van Berne zagen, alsmede de bijbehorende boekwinkel. Even daarna gingen we bij het toilet voor damespaarden naar links. Langs de school en de klas was op het sportveld aan het luisteren, wat de sportleraar te vertellen had. Hoewel de straat verderop dood liep, moest en zou de mevrouw met haar auto de HH inhalen; links of rechts er langs, het maakte haar niet uit. HH zag toen geweldig nieuws: bij de uitlaatstrook voor honden hoeft opruimen niet. Ja, er zijn ook nog prettige zaken in Nederland aan de hand, als je ze maar wilt zien. We mochten nu de Leigraaf een stukje volgen, terwijl we kathodisch beschermd werden, maar bij de paddenpoel gingen we de Parelkettingroute gedeeltelijk doen en verlieten we de bescherming. HH nam even afscheid van enig vocht en zodoende kwamen we middels een bordje er achter, dat 1 eik uit de bosje was omgeruild met eentje uit een bos op de grens van Polen en Wit-Rusland. Alleen weet men niet meer welke, zodat het bordje maar bij een berkje was neergezet.

Op zich leuk, maar nog niet zo hilarisch als het zebrapad , waar we even later op werden getrakteerd. Even daarna bleken de HH te beschikken over enorme wilskracht en doorzettingsvermogen. Er werd namelijk niet geluisterd naar de verlokkelijkheden van de reclame van kortweg hotel de Leygraaf. Meer dan 50 Belgische biertjes zouden anders onze beloning zijn geweest, maar neen. Weliswaar met pijn in het hart liepen we door en werden gewaar, dat er aan de overzijde op 5 oktober een bonte avond is met de beste tonpraters van Zuid-Nederland. Wij zouden willen zeggen: komt allen! Overigens was het nu wel tijd voor een eigen inbreng. We gingen niet naar rechts, maar liepen het hele bospad uit. Niet erg, want daardoor kwamen we twee wandelende personen tegen, waarvan minstens 1 zeker geen plezier had, als we op de gelaatsuitdrukkingen mogen afgaan.
De afgebrande schuur en de waarschijnlijk daarbij behorende parkeerplekken voor slechts 1 euro per stuk én de overgaande telefoon op de boerderij ten spijt, werd onze aandacht getrokken door het kasteel van Heeswijk. Ondanks de aanwezigheid van een bruidspaar waren de HH onder de indruk van de omvang van het geheel. Iets later leerden we van de fietsmeneer en zijn vrouw, dat het prima wandelweer was. Kijk, aan zo'n mededeling hebben de HH wat. Daarom langs de paarden, waarvan er eentje voorzien was van gevlochten manen. Een van de anderen vond het leuk om naar ons te hinneken.

Waarschijnlijk wist het edele dier, dat de HH weer een flink stuk met distels en brandnetels te wachten stond. Niet uit het veld te slaan, liepen we naar de dorpsgrens van Middelrode. De weg liep dood, maar de HH naar de auto. HF dacht nog even de kerk te fotograferen, maar bedacht zich. Ons wachtte nog een ontmoeting met de uitbaatster van de Zwaan. We streken op het terras neer en zij schonk ons H.-J. weizener en een Jupilerretje en zetten tevens de vetpan aan. Voor een binnencafé bezoeker waren de HH blijkbaar een zeer grote bezienswaardigheid. We werden door hem vrij lang met open mond gadegeslagen en het enige wat de toeschouwer daarna nog wist uit te brengen was onsamenhangend gebrabbel. Nadat uit de Porsche onder andere prachtige en hoogstaande damesschoenen tevoorschijn kwamen, was het voor HH tijd om de aftocht te blazen.

Wat nu weer?

Ossendrecht

Bijschrift toevoegen

Vreemde titel? Misschien.
Niettemin volkomen terecht.
De vrijdag naderde en de spanning steeg ten huize van HF en HH.
Zou er deze week weer gewandeld worden? Immers heeft u ff moeten wachten. Het was u niet opgevallen? Jammer, de HH hadden op meer bijval gerekend.
Zoals reeds eerder is gemeld zijn er diverse wijzigingen doorgevoerd. HH heeft zich het opa-schap veroverd. Weliswaar nu

Men verkoopt hier familie

mede een nieuwe wereldburger die nog niet wandelt, maar de HH hebben geduld. Er werd verhuisd, afzijdig gewandeld en verbouwd.
HF daarentegen was alsof er niets gebeurd was gewoon HH komen ophalen. Hoe bestaat het.

Ten huize van HH was weerzien met een goede bekende en na het keuze ritueel ging het dan toch op weg naar Ossendrecht, voor de HH niets nieuws maar voor de groene buswissel (407) des te meer.

Bij de kerk geparkeerd, bekende rituelen en na elkaar een vlotte wandeling te hebben gewenst als goede bekenden ging het op weg. Met name Ossendrecht uit als het ware. Wat ook ware zijn hoeveelheden poolse landgenoten, al dan niet uit polen. Huisvesting en automobielen waren aanwezig.

Zoals de route aangeeft verlaten wij Ossendrecht en met een onzinnige omweg wandelt u naar Putte. Onderweg ziet u vele opvallende zaken maar met name het Politie opleidingsinstituut is een topper. Het kan daar levensgevaarlijk zijn. Ook oefent men met treinreizen zodat wanneer de Fyra gaat rijden er genoeg "en nu weet je het je wordt conducteur" zijn. De HH dachten als onzinnigen dat hier treinreizen uit een ver verleden werden getest toen het nog wel eens extra lang duurde om de bestemming te bereiken (bv: Beilen).

Na langs hekken te hebben gewandeld (let op haakse bochten en hekken) komt u uiteindelijk bij de putseweg en antwerpsestraat. Als u wilt kunt u kort in Antwerpen gaan winkelen de HH deden dit niet maar maakten van de gelegenheid gebruik om de maaltijd te nuttigen. De aanwezige parkbank kwam als geroepen, de verzamelde jeugd was er al. Volgens de HH een hormonale kwestie.

Wanneer u de route vervolgd (Moretusbos), hoor ik u zeggen: hee dat klinkt bekend. Staat daar niet een koepel op een heuvel? Jawel. Is daar geen kasteel? Er is wel een kasteel.

Dus kort langs een deels bekend traject maar daar werd snel weer van afgeweken. Wij moesten de aandacht erbij houden, ook vanwege de nog altijd voelbare aanwezigheid van de kleine man, Napoleon geheten.
U zult nog een tijd moeten "op een pad" moeten blijven,
Rododendrons ontmoeten evenals bramen maar een leuk markeerpunt is grenspaal 263.
Vanaf daar is het slechts nog kort wandelen naar de dorpsgrens van Ossendrecht alwaar u een beetje zelf aan de gang moet inzake zoek het trapje. Maar eenmaal boven is het opstappunt snel gevonden.

Aangezien wij ons zeker okay vonden was een verblijf bij een idem genoemde uitspanning het resultaat. Met hulp van stom en dom bereikten wij dit spoedig, met een 2e extra ingelaste omleiding door HF.

Drank: grote witte
Spijzen: garnituren, bitter en loempia matig.

Bergen, zon, schaduw en meer

Zouden ze op de waarschijnlijk warmste 2 augustus sinds weersregistratie gaan wandelen? Wij dachten van wel. En daarom ja dus. Niet geheel onverstandig zou een beschutte wandeling zijn in de vorm van veel onder bomen en door bos. Zowel de ene als de andere zocht en de ene had dan beslag kunnen leggen op deze http://www.wandelzoekpagina.nl/de-mooiste-boswandelingen/pdfs/Mattemburg_Afwisselende_wandeling_langs_de_Brabantse_zoom.pdf . Teneinde bij het startpunt te kunnen komen, stelde HH, iets vroeger dan normaal overigens, zijn automobiel en ook nog zijn stuurkunsten ter beschikking. 

Resultaat: mede omdat de bejaarde fietser zeer behulpzaam ons met een handgebaar liet weten, dat we in mochten halen, kwamen we op de gewenste plek aan. De auto kreeg voor de rest van de ochtend en een stuk van de middag rust in de schaduw. Schoenengedoe en zonnebrand smeren en hoepla op naar het beloofde. Mooie uitkijktoren gezien en middels gele paaltjes richting paarden. HH had meteen een "hier zijn we al geweest"-herinnering, maar bij HF kwam dat gevoel pas bijna aan het einde van de wandeling. Na te zijn begroet door de grasmaaimeneer bij de Hildernisse even door nat gras en bij de Duijntjes zagen we de eerste trein voor vandaag. Over de Beukendreef reden de auto's af en aan en zelfs een fietser begeleidt door een scootmobiel werden we gewaar. Bij de ingang van het landgoed Mattemburgh nam HH een versnapering en dronk HF nog wat. Want ja; HF had 1,5 liter water mee en die moesten op.

 Het tunneltje bij Zuidgeest leverde informatie. En wel deze: de daarin neergelegde boomstronken hadden de neiging om 's nachts op stap te gaan. Een simpele overspanning van gaas bleek hiertegen een remedie. Langs het vennetje met filmpje en het lege dropzakje, want de HH zien van alles tijdens de wandeldagen. Fijn keuvelend en dergelijke zouden we ergens rechtsaf moeten naar een andere ven. Twijfel en raadpleging van Locus volgden elkaar op. Uiteindelijk wel als resultaat dat we het militaire hek ontmoetten. Even een paar spionage foto's. Na wat in onze ogen als wat onduidelijke aanwijzingen door het leven gaan, besloten we het hek maar gewoon te volgen. Goed gekozen. De barakken op het vliegveldterrein die wij zagen, waren by the way van zeer recente datum; not.

 De aanwijzing om 400 meter voor de radarpost linksaf te gaan, veranderden we in 40 meter. Wederom juiste keuze. Eerder dan we dachten kregen we het beloofde bankje voorgeschoteld bij het Woeste Gedeelte.

Vanaf Mattemburgh hadden we constant in de schaduw gewandeld, maar desondanks hadden we, hoe gek dan ook, wel lopen zweten. Bammetjes en vocht waren daarom zeer welkom en werden met gejuich door de lichaampjes ontvangen. Nu we bij/in de Wouwse Plantage waren, konden we tevens in alle rust weer even oprakelen, dat de HH ooit in de omgeving het spoor volledig bijster waren en door de campingbeheerder niet bijster geholpen waren met het terugvinden van dat spoor. Enfin, over de Nieuwe Dreef naar de plek waar we linksaf moesten. Op dat pad troffen we drie warme honden met begeleiding aan. Op dat moment wisten we het nog niet, maar bij thuiskomst bleken we nu te wandelen op Altijd Kwijt. Ziedaar de verklaring van de verdwaling van vroeger en de reden van het niet kunnen vinden van pijpleidingpaal km 55,98. Na heen en weer wel gevonden en na wederom een kleine wandelverlenging over graspad naar verharde weg en de kinderboerderij/camping/snackbarmetoudvet.


 Na korte aarzeling toch maar niet op het uiterst gezellig ogende terras gaan zitten. Na de boerderij namen we het fietspad. Gelukkig maar, want nu hadden we tenminste plezier van de zeer grote tractor met aanhanger en aanhangende stofwolk. Dat werd weer tenietgedaan door verschijning van de Daltons; verkleed als honden.

 Bij het vennetje met filmpje dronken we nog wat en doken de tunnel in en even daarna de weg over om vervolgens het landgoed Mattemburgh weer in te duiken. Over het spoor werd het in de volle zon duidelijk dat het warmterecord vandaag gevestigd was. Ook kreeg HF ineens in de gaten, dat hij hier eerder had gelopen. Huigend en puffend de Fianestraat op en, kijk daar eens, in de schaduw staat de HH-auto. Na wat cooling-down in een ge-aircode auto naar de Stayokay, dat wil iedereen wel. De HH in ieder geval. Te aldaar dronken we Bavaria-pils (ja, geen grap) en La Trappe witbier. De goeie ouwe bittergarnituur ontbrak niet. Het was trouwens niet alleen de koolmees die ietwat brutaal was.

Het grote niets

Graag hadden wij u een verslag gedaan van een leuke en zinvolle HH-onderneming. Hoezo? Ach dat vergt uitleg. Hoe lang is een Chinees maar ook het tijdstip geleden waarop wij Tiengemeten

hebben ge-exploreerd. Dat ging gepaard met bootreizen, op de terugweg in de frituur en met name een heleboel gedoe omdat Natuurmonumenten met al haar vrijwilligers hadden gemeend nagenoeg iedereen te verwijderen van het eiland, daar eens flink te keer te gaan en na die tijd mocht dan tegen betaling worden bezocht.
Natuurlijk gaan wij u niet het plezier ontnemen om zelf op zoek te gaan naar de beschrijving van de destijds wandeling. Een tip vooraf: de naam is hetzelfde, het eiland niet echt.
Vanwege verbouwing ten huize van HH werd een sluwe en niet minder slinkse wijze van afspreken bepaald waarbij HF met hele zachte snelheid langs zou rijden en HH zich aldus aan boord zou begeven. Dat lukte.

Nu op weg naar Tiengemeten, waarvoor HF zo'n handig doofstom mechaniek ik de auto heeft gemonteerd. Niet altijd overigens.

Na aankomen werd geruime tijd genomen om een geschikte parkeer te vinden en daarna werd naar het vrijwilligers-infopunt gegaan om kaarten voor de grote oversteek te bekomen. Wandelkaarten uitsluitend aan de overzijde.
Nadat euro's en kaarten werden en waren uitgeruild kon het avontuur beginnen. HF ging EN naar toilet en als eerste naar de boot, aldus het voorbeeld gevend. De overtocht hoeft niet besproken te worden, de terugtocht werd nog even spannend vanwege onduidelijkheid wie nou wie ging aanvaren. Gemiste kans overigens.

Enfin, de blauwe route werd snel gevonden evenals een bakkie koffie voor HH. En dan nu op weg.
Zoals gezegd hadden wij ons voorgenomen om uitgebreid en gedetailleerd verslag te doen, maar nadat wij enige tijd slechts onderweg waren kwam het toen nog droge onweder opzetten. Schuiling werd gevonden in de nabijheid van Leuvense Belgen op zoek naar hun bevervrienden en het orakel van Tiengemeten. (te herkennen aan 20 km wandelend, iedere morgen startend vanaf 10 uur, door i.p.v. op het schone water wandelend en kennis hebbend van voldongen en ook nog eens ALLE feiten).
Zodoende werd ons verteld dat wij waren en zouden blijven in de nabijheid van het niets.

Er was, is en komt niets. 

Wat dacht u van:
- het onweer gaat tegen de wind in
- het onweer komt er nu snel aan
- een ree op slechts een meter in het niets
- nee, neen geen ooievaars, zeker niet
- ach en zo kunnen wij blijven doorgaan, maar doen we natuurlijk niet.

Na vriendelijk maar toch dwingend te hebben afgescheden vervolgden wij en splitsten wij ons af van de Belgen. Dat lukte direct.
Een beschrijving van onderweg zou er op basis van het orakel zo uit hebben gezien:

......................................................................................
......................................................................................
......................................................................................
enz.
Maar wij willen u natuurlijk wel iets meegeven ondanks dat er niets is.
Dat van dat ree en zo: vergeet het maar.
Als u gewoon om u heen kijkt is het er prachtig, lekker doorlopen en u niets aantrekkend van de opdringerig ingeperste kennis.
U voltooit de ronde en zie daar, een Belgen-ontmoeting door ons gearrangeerd, langs en door bedrijvige hooglanders met kinderschare en dan de afsplitsing naar rechts alwaar de andere route werd opgepakt.
Langs in elkaar gezette ruïne,  zonder aardappels, maar wel met plasbomen vervolgt u de route naar de andere kant alwaar herinneringen door de aderen van de HH stroomden over het prille geluk, toen wij nog door water moesten waden om de overzijde te bereiken.

Goed, niet getreurd, doorlopen. Vogenkijkhut een bekeken, nummer twee gelaten. Ja hoor, daar was de herberg. Wij bevonden ons hier in goed gezelschap van zorgdames die onderling wetenswaardigheden uitwisselden. De HH hadden hier een boeiende middag waarbij vele zaken werden opgehelderd. Wist u dat u ruim 15 minuten kunt praten over een tent opzetten? Wonderlijk. Ook zijn er koekjes die er niet zo uitzien maar toch kunnen smaken. Wonderlijk again.

Wij namen gewoon bier en vervolgden.

Over hekken, kon ons het schelen en HF persisteerde in wandelen langs de waterkant. Gaf niets, HH volgde. Over hebben, langs zorgboerderij met een bewoner en zo weer op weg naar de haven. Aldaar nog even genoten van de warmte en dan weer op de boot en via de boot en de auto naar een nieuwe horeca gelegenheid alwaar twee nieuwsfeiten het waard zijn om te vermelden:
1> de HH lusten ook 2% bier met citroen, maar niet voortdurend
2> bediening door een bitterbal is hoogst aangenaam.
Maar nu uit de zon.
Hoegenaamd tot de volgende keer.

 

Kikkerland; mooi land

De natuur kan voor genot, maar ook voor ongenot zorgen. HH bijvoorbeeld wordt ter domicilie direct nadat hij ramen en deuren sluit om van nachtrust te gaan genieten door vele kikkers getrakteerd op een veelstemmig kikkerlawaai. Wat u hier kunt horen is daarbij vergeleken kinderspel.

 Het mooie daarvan is dan wel weer dat hij voor de wandeling van deze week met een prachtig voorstel kon komen en wel de Etten-Leurse variant van de Groene Wissel. http://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/groene-wissel-etten-leur/11939/tab=0 . Vanwege de lengte daarvan stond HH reeds om negen uur in de ochtend (voor het gemak samen met zijn auto) voor de deur van HF.

Zo en dan op naar het NS-station om aan te vangen met de beloofde 26 kilometer. Bij het station is een ruime parking, waar HH op professionele wijze een vrije plek uitzocht. Sommige tenen werden voorzien van jasjes en daarna van sokken om dat geheel weer te verpakken in wandelschoenen. De na ons gearriveerde mensen van Aziatische origine wensten te weten of het parkeren betaald of onbetaald kon plaatsvinden. Hoewel het geheel geheel kosteloos kan worden gebruikt, mocht men van HH, indien men hoe dan ook wenste te betalen, een sponsering van de HH doen. Betaling bleef achterwege. Geeft niets, want de HH hadden per persoon 1 liter water bij zich. Uiteraard naast de nodige vaste voedselheden. Gesloten winkels, gesloopte zusterhuizen en een molen. Maar toen na wat vertwijfeling even aan de vriendelijke en tevens besnorde en bebrilde meneer gevraagd en de snelweg over gestoken. Zoals ons wel vaker overkomt, was het paard benieuwd naar onze beweegredenen.

Wandelen was ons antwoord. Het paard was overigens een inluiding tot het ontwaren van veel buiten levende dieren. We willen met name noemen: groene specht, mamakonijn met kindjekonijn, bosuil, mamapoes met kindjepoes en, als laatste de kers op de taart, een ree. Enigszins confuus deed HF een verkeerde interpretatie van de routebeschrijving, waardoor wel de hele Brakkenstraat kon worden afgelopen; inclusief zicht op aardbeiplukkers en dode duif. Resultaat was een extraatje van drie kilometer. Na de Helma-zuigblaaswagen op naar de Menmoerheidedreef. Om de één of andere reden kon de huisvrouw zich niet beperken tot het lappen der ramen en bleek een onbedwingbare drang te hebben om ons te vragen of we voor Nijmegen aan het oefenen waren. Gelukkig was de eerdergenoemde dreef nogal drassig. Zonder al te veel oponthoud konden we de Pannenhoef binnenlopen.

 Vanaf dat moment waren de HH vol in de natuur en leerden ook wat een knuppelbrug is. De tegemoetkomende meneer leek daar den duivel op de hielen te worden gezeten, maar de HH konden dat van den duivel niet bevestigen. Wel stelden we vast dat bij de vogelkijkhut een mooie gelegenheid werd geboden om de lunch te nuttigen. Dat we geen vogels konden waarnemen werd veroorzaakt door iemand, die van zijn hobby werk had gemaakt en daardoor de gevleugelde dieren had verjaagd. Ongevraagd liet hij ons weten, dat naar zijn mening de HH aan hun wandelactiviteiten een leuke hobby hebben. Toen werd het tijd om ons pad te vervolgen.  De HH hadden in verband met voorspelde warmte beiden een pijpafritsbare broek aangedaan. Doordat de warmte meeviel had er geen afritsing plaatsgevonden. Dat kwam op het Korhoenpad erg goed uit. Brandnetels en braamstengels hadden ons anders lelijk kunnen verrassen. Bij de Turfstraat ontstonden Aha-erlebnissen. De mevrouw met de ezels was zo vriendelijk om even te poseren.

Ook de Groenstraat leverde deja-vu en de bijbehorende boer stond ons zelfs op straat op te wachten deze keer. Daar waar de sjees- en de rollatormeneer een samenscholing hadden, begon de zon wat overhand te krijgen. Dat resulteerde in een aanzienlijke temperatuursverhoging. Het bushokje ten spijt, moesten de schapen enorm van zich laten horen. Vrij snel daarna bij de Grouwe Polder een korte drinkstop en de snelweg weer overgestoken. De Mustang was wat wispelturig. Op streek op de Streek verslapte de leesaandacht van HF weer wat, maar gelukkig leidde dat niet tot verdere noemenswaardige verlenging van de wandeling.

We liepen buitenom het park, wat een toegift gaf van zicht op een door twee bakvissen in de sloot gedumpte fiets.

 Naast de hondenuitlaatplek zagen we bij de kloosterkerk op eenzame hoogte een persoon, die een hond bij zich had. En zo kwamen de HH op de Bisschopsmolenstraat.  Eerder deze dag waren we daar ook, maar nu liepen we in tegengestelde richting.Er was iets waar een dame zich aan irriteerde, maar ons is niet duidelijk geworden wat. De auto van HH had goed op de parkeerplaats gepast en HF ging nog even het vochtgehalte bij de spoorlijn controleren. Neemt u gerust van de HH aan, dat deze wandeling van een zeer afwisselend en prachtige karakter is. Om het geheel feestelijk af te sluiten, bestelden we op het terras bij B. in Ridderkerk-Rijsoord witbier en Rotterdamse bitterballen.