Wandelen en toch met de trein

 

Welk een zonderlinge titel doet u vermoeden? Het ligt enigszins gecompliceerd en al dus. Vorige week werd in de slome hersenmassa's van de HH ontdekt dat het na jarenlang proberen toch lukt om dwangmatig wandelen (stelt  u zich hierbij een wekelijks ritueel voor) te onderbreken met een treinreis. Althans, dat hoopten de HH.
De praktijk is altijd weerbarstiger en aldus bleek dat er gewoon gewandeld diende te worden en dat achteraf als kers op de taart zo u wilt frikandel op het hoofd of motorolie door het haar er slechts enige sporing diende plaats te vinden om terug te geraken bij het vertrekpunt. Bijkomend voordeel bleek ook het feit dat er dan niet terug gewandeld hoefde te worden.
Nu als er iets kan zorgen voor terugdringen van wandelingen dan heeft u de HH.
Wat bleek? HH tikte op het weeoweeowee een term in als wandelen ca 20 kilometer en wat bleek: oppoppend verscheen hierbij o.a. NS-wandeltocht Fort Vuren. Kijk, dat tekent een beeld van een bedrijf met visie. Kunnen we b.v. in de herfst niet rijden omdat onverlaten bladeren op de rail deponeren dan kan men gewoon naar deze wandeltocht verwijzen en komt u toch in Gorkum en de echte liefhebbers in Gorinchem.

Voor de HH niets nieuws. Gewoon eerst wandelen en daarna met de trein terug. Mogelijk kan de beschrijving hier eindigen maar aangezien de HH stapels foto's hebben gemaakt en onderweg fenomenale ontmoetingen hebben plaatsgevonden, waaronder een
anonieme weerman in opleiding te Vuren. Het was de HH al snel duidelijk dat de opleiding nog in de beginfase was, gezien de onzinnigheid van de voorspelling dat wij EN een paraplu moesten hebben EN dat wij regen kregen. Beiden waren niet waar, een enkele wel.

Niettemin, HF had besloten om in Griekenland te parkeren en vandaar moest er aldus eerst naar het station van Gorinchem worden gelopen, voor de HH een niemandalletje.
Oversteken en kijk uit is het devies. Over een lange en een korte (hee dit lijkt op de HH) gaat u rechtsaf de omwalling op en kan het allemaal gaan beginnen. Eerst met wat regen maar allengs met wat minder regen en wat verderop met helemaal geen regen.

Bij de Dalempoort kunt u het geheel verlaten en wachten u de uiterwaarden. Rechts van u ligt de Waal, maar dat went snel. Via en door Dalem wordt Fort Vuren bereikt, noch voor de HH noch voor anderen bezichtbaar. Voorbij het fort richting de steenfabriek, nog
steeds de Waal rechts maar inmiddels is u dat niet meer opgevallen. Langs hondendressuur gaat het naar Vuren alwaar u reeds na 25 meter komende vanaf de naamgever links gaat en zult zien dat de molenlaan en feite de molenweg pretendeert. Maakt niet uit, in Vuren kunt u voor € 7,50 patat en

4 keuze snacks bekomen. Wel zelf ophalen. Onderweg maakt u kennis, weliswaar aan de overzijde, met de opslagplaats van de boekenkist van Hugo, u weet wel, niet tevreden met een verblijf in een kasteel en dan op slinkse wijze ontsnappen, foei!

Door deze levendige badplaats gaat u dan verder, u probeert zo nu en dan de molenweg te vermijden en overstekend doet u de A15 en de Betuwelijn. Ook een onbekend fenomeen is dat men om de targets te kunnen halen nu ook lege treinen heen en weer laat rijden.

Bij het Lingebos raakt u slechts zijdelings betrokken maar onze winnaar is bank 1. Heerlijk en wij zagen een orca uit het water komen, echt waar.

Ach, via enig geslinger, Broekse Sluis, Spijkse kweldijk e.d. heeft u de zuiderlingedijk aan de linker zijde. Eindelijk mag u weer omhoog en bij de bushalte (appeldijk voor intimi) gaat u na een sluisje naar beneden. Aldaar sluit deze route aan op hetgeen de HH in een vorige hoedanigheid al hebben bezocht. Moerassig, waterplassen, vogels, wandelen over plankjes zijn zo maar wat termen die ons te binnen schieten nu wij hier achteraf zo rustig over mijmeren. De schoenen raken goed gevuld met modder, wij deden nog een eigen inbreng , zoals gebruikelijk, maar vonden dan toch de ontsnapping. (tip: wandel nog iets verder naar rechts). Via Asperen, door de HH op spectaculaire eigenwijze doorwandelt gaat u niet helemaal via Heukelum dan toch linksaf langs de Linge en later rechtsaf over de Linge naar Leerdam. Aangezien de treinreis zich aandiende en de HH wel willen wandelen maar niet gedwongen willen stilhouden werd nog even goed de pas erin gezet en kochten beiden een kaartje en konden even later plaatsnemen in een concurrerend voertuig.  Verrassend was de aanwezigheid van de controleur heer maar dat bleek weinig toe te voegen. Weer hebben wij twee ongebruikte kaarten in de aanbieding, geldig op heel 25-10-2013. Doet u een bod, noemen wij niet onze vraagprijs.

Terug bij het station na een voortreffelijke maar wel lange rit werd
begonnen met de terugwandeling naar de Griekse hoofdstad.
Onderweg was reeds besloten dat we weer in en nabij (Oud)-Alblas Krom zouden vertoeven, dit keer met zonder omwegen besteld voorjaarsbier, witbier en natuurlijk de voortreffelijke kwekkebookheden.

Tot zover.

Het is blauw en het .................................

  Het antwoord hierop luidt (volledig juist; zelfs de intonaties en de puntigheden):

Benieuwd waar dit orakel te vinden is? Heel eenvoudig eigenlijk en daarom echter niet minder prachtig en toonaangevend: tussen Deil en Enspijk. Hoe komen de HH in het bezit van dit geheel? Gewoon, openstaan voor de dingen die op je pad komen en op de verkeerde momenten de juiste vragen stellen. Voor betreft de inleiding enigszins tot hier en daarna over tot wat andere feitelijkheden. Na de enigszins nattige buitenervaring van Haagse dingen konden de HH alleen maar dromen van andere weerswandelomstandigheden. Daarbij komt nog opgeteld de bereidheid van HH HF te plezieren en automatisch op te halen. Hoewel de boodschap aanvankelijk eigenlijk een mooi ophaaltijdstip in de weg leek te staan, kwam koude kermissen een ander bericht brengen. Zodoende deed HH om exact 09.30 de deurklingel van HF geluid maken. Na uitwisseling van oren en rollende stenen ging de reis worden en tevens gebeuren met een aanvang. "Waar naartoe?"  hoor ik iemand fluisteren.

 Hier en daar kan het antwoord luiden. Het enige juiste is Geldermalsen. Vanaf het daar bijna in de steigers staande NS-station start een route (nee, toevallig geen Groene Wissel) en wel dees: route . We willen wel alvast melden, dat de beloofde 19 km. ongeveer 16,5 bleken te zijn. Maar niet getreurd en het hempje opgebeurd. Het vinden van een geschikte parkeerplaats nam wat tijd in beslag, maar uiteindelijk konden de wandelschoenen voorzien worden van voeten. Dit overigens wel in een wat wazige zetting, hetgeen geenszins aan de HH zelf lag. Desondanks was er nog genoeg te zien en te beleven. Leest u maar verder. Eerst even een korte wandeling over de sporen heen en eigenlijk direct weer terug. Wel met de kennis dat bussen ergens vertrekken. Even gelift en toen de Deilsedijk dan toch maar op. Dat we in de Betuwe waren, waar men erg trots is op hunner fruit, hebben we niet echt opgemerkt. In Deil zelf beleefden we wel al van alles. Dat varieerde van een bord, dat HH erg aanspreekt en afzuiging door grondwerkers tot een fraai smeedwerk voor een persoon, die niet al te lang geleden vader is geworden.

De familie van Rijnsoever heeft de Linge-oever verkozen als woon/werkplek. We sluiten de lang niet volledige opsomming met het vermeldenswaardige feit, dat de HH, na de bron/oorsprongplek, nu ook op de hoogte zijn van 't Einde. Met deze kennis op zak op naar Enspijk. Veel modder op de weg. HH had een uitstekend raadsel en legde dat aan een paar plaatselijke jeugdige koevrouwen voor.

Men was én zeer verbaasd over de vraagstelling én wist het antwoorde niet.

 De witte molen zagen we en het bordje Molenweg leek dan ook op een misverstand te berusten. Even later bleek dat de molen toch weg was. Pure magie. Het HH-raadsel werd ook aan de ezel en, zoals u aan het beginfilmpje kan aflezen, is de ezel echt niet dom en wist in geuren en kleuren het complete antwoord te berde te brengen. Naast het voetveer en een buitenhuisschilder bood Enspijk ons niet al te veel vertier en daarom over de brug naar de Notenlaan. Waarom is ons niet duidelijk, maar daar mag men uitsluitend alleen noten rapen. Enkelen waren in overtreding, zagen we. Hierdoor aangezet durfde HF ook wel over te gaan tot opraping van een walnoot. Na een korte overdenking bij het Klooster hervatten we onze weg via de Biersteeg (in plaats van de aanbevolen Abelenlaan). Daar werden de HH de ingang naar een nog bestaande ijskelder gewaar. Weer modder op de weg en landbouwverkeer ook alom. De blik van het vrouwspersoon in een kist sprak boekdelen. Gelukkig was daar dan de Woerdsteeg. Leuk hoor, zo in het struikgewas en dergelijke. De maagjes begonnen zich wat te roeren en de afgelopen tijd waren geen bankjes. Na het huis op een landverhoging stond daar ineens een prachtexemplaar van wel twee verdiepingen hoog en een mooi verhaal over oorlog en historie. De broodjes waren heerlijk.


 Nieuwsgierig als we nou eenmaal zijn moesten de HH nog even van gedachten wisselen met weidedieren. Even vaststellen dat een verkeersbord voorzien was van auto's in de juiste kleurstelling, het spoor onderdoor, langs vaste tijdelijke huisvesting en zie daar het NS-station van de Culemborg. Er voor gezorgd dat er legaal gereisd kon worden en vervolgens lieten de HH zich door een persoonlijke chauffeur per trein naar Geldermalsen vervoeren. Een reis van maar liefst zes minuten en zonder vertraging. De HH snappen niet, waarom vele medelanders zo over de NS klagen. Onder begeleidend lawaai van de grasstripper de schoenen verwisseld en op naar Oud-Alblas. Daar wachtte ons ten horeca een prachtige uitleg over bier en met name bokbier. De HH hebben gezamenlijk wel enige kennis van gerstenat, maar de jongedame in kwestie is zeker kundig. Omdat we wat ons een lokaal bokbier leek bestelden, werd ons Westmalle Dubbel aangeboden. Aangezien we ons daarna een, qua alcohol, lichter biertje wilden doen laten smaken, stelde de juffrouw ons voor Westmalle Tripel te nuttigen. Waarschijnlijk op grond van de kleur. We bestelden daarom, gezien het jaargetijde, een Lentebok van Anker. De Kwekkeboom bitterballen waren, net als de bieren, overheerlijk, zodat de HH voldaan waren.

Na regen komt regen (reprise)

 

Wat een onzekerheid. De HH wilden absolute zekerheid hebben dat het op de te wandelen momenten flink zou regenen en het bleef lang onzeker. Al dat wachten beu werd bijna een figuurlijke handdoek in de ring geworpen onder het uitroepen van "Laat dan maar!", maar wat bleek?
De vrijdag zou echt een hele slechte dag worden met bakken hemelwater. Kijk, dan kom je vanzelf bij de HH uit. Dus alras een afspraak gemaakt en besloten dat juist die vrijdag gewandeld zou worden. Hulde!
Ach, als de spanning er eenmaal af is kan er gewoon gewerkt worden (in figuurlijke zin want de HH zijn niet te betrappen op een baan of iets wat ook maar erop zou lijken).
Dus HF verstond zich ten huizen van HH, alwaar de vrouwe ook ter begroeting aanwezig was. Een meewarige blik en vertwijfeling aan verstandige vermogens daargelaten was het allerhartelijkst.

Er werden keuzes gemaakt uit Oost of West waarbij W heeft gewonnen.
Dus al lekker in de regen naar Den Haag en lekker in de regen parkeren en lekker in de regen de omkleding (deels in de auto) en met paraplu erbij ging het op pad.
Als basis stond de wandeltocht van de stichting Wandelnet (startpunt voor wandelend Nederland) waar dan weer als basis een deel van de route van het Hollands kustpad (LAW 5) en het Marskramerspad (LAW 3) stond.
Wilt u helemaal vanuit Den Helder naar Bad Bentheim lopen dan verdient het aanbeveling eerder te vertrekken.

Parkeren deden wij gratis (waar blijven die toegezegde donaties toch?) en wandelen deden wij richting het nieuwe akkoord. Misschien zouden ons nog enige landbestuurders ontmoeten alwaar wij dan een zegje mee konden doen. Je weet maar nooit.

Helaas, dat bleek niet het geval, zodat op eigen kracht de herengracht, korte poten (genoemd naar HH) het plein en het binnenhof werd doorkruist en via kneuterdijk en eerder al gevangenpoort passerend en nu een beroemd hotel gaat u via  de mauritskade, nassaulaan, sophialaan richting Vredespaleis. Daar werd een vredes feestje gevierd zo te zien maar wij moesten natuurlijk verder. Langs de en niet een Oude Tol gaat het langs het borstbeeld van ome Constantijn richting Westbroekpark. Het Indisch monument wordt ook gepasseerd en via slinkse wegen vindt u links het Pieter Jelles Troelstra standbeeld. Aangezien de afbeelding hiervan niet geschikt is voor jongere kijkers en lezers is onder heftige druk besloten hier geen afbeelding van de presenteren.
Uitkomend langs de schenkerij komt u voor een moeilijke beslissing te staan. Pakt u de boulevard mee of niet. Aangezien de Pier niet bezocht mocht worden besloten de HH dit niet te doen. Ongetwijfeld speelde het mooie weer ook een rol. Dus vanaf de nieuwe parklaan pakten wij de andere route weer op. Overigens weer gewoon met wit/rode aanduiding.

Dat betekent een gevarieerde route door de scheveningse bosjes, langs de gevangenis van Scheveningen, waar gewoon de deur open stond. Wij zullen morgen de nieuwsfeiten in de gaten houden. De gevaarlijke Van Alkemadelaan oversteken en bij het station rechtsaf. Hier geen borden dat er nog een trein kan aankomen. Deze weg kunt u geruime tijd volgen, hetgeen aldus. U wandelt langs geheimzinnige bedrijvigheid maar toch ook wel weer langs TNO. Onderweg de maaltijd nuttigen. Gezien het voortdurende
hemelwater werd er geschuild onder prachtige bomen. Helaas hadden we hier een moment dat het vrijwel droog was, jammer.

Afijn, de inwendige mens versterkt met food and beverage (dat laatste niet voor HF) kon vervolging plaatsvinden. Doet u dit op de juiste wijze dan verschijnt landgoed Clingendael alwaar u enige tijd kunt vertoeven. In deze omgeving komt ondanks en dankzij ieders weertype bepaald vrouwvolk tevoorschijn voorzien van minimaal een trouwe viervoeter. Deze worden aan andere vrouwvolken gedemonstreerd
en onder het slaken van bepaalde keelklanken wordt bewondering uitgesproken. (of wellicht juist niet). Wij dronken geen thee maar liepen verder, landgoed Marlot is een herkenning en dan is het eigenlijk al bijna gedaan. Past op bij het oversteken van de Leidsestraatweg en als u de overzijde heeft bereikt zijn daar ineens het Haagse Bos en Paleis Huis ten Bosch. Wederom bleef een thee-uitnodiging achterwege zodat rechtstreeks de auto werd opgezocht.
Omkleding, retour rijden richting vertrek, waarbij HF nadrukkelijk zijn wil wenste af te dwingen en op te leggen aan het interne verwarmingssysteem van zijn voiture. Wisselend succesvol overigens. Soms wint toch de voiture.

Afgesloten werd met Leffes en luxe bitters.
Aangezien de HH veel te hard hadden gelopen werden de diverse bewoningen veel te vroeg bereikt. Wat de HD hierover te melden hadden vermeld de bron niet.

Nieuwe ontdekking: doodlopende looproute.
Hoewel wij het hebben vastgelegd ontbrak de tijd voor verder onderzoek. Wordt wellicht vervolgd.

De heide bleek niet bleek.

Het komt niet vaak voor, maar soms zien de HH elkaar ook door de weeks.
 Nog minder vaak komt het voor dat dat zonder afspraak gebeurd. Deze week dus wel: HF ging boodschappen halen en HH reed door de straat. De ontmoeting was kort en gezellig en eindigde met de kreet, dat er vrijdag weer geknald zou gaan worden. Zo gezegd en daarom kwam HH naar HF toe om dan samen door te rijden naar Ulicoten. Daar vandaan start namelijk de wandeling van de VVV Baarle met de naam "Bleeke Heide". De wandelingmakers geven de keuze tussen 11, 17 of 22 km. U mag 1 keer raden welke de HH uitgekozen hadden. Mooie stuurmanskunde bracht de HH naar een zeer geschikte parkeerplek naast de H. Bernarduskerk, waarbij de H niet staat voor heer.

 Eén van de mooiste schoenwissels van dit jaar, waarbij HH zelfs condoompjes over een aantal tenen schoof. Meer informatie hierover willen we hier niet kwijt. Hoewel bewolkt was een droge en redelijk warme dag voorspeld en de wandeling ging van start. In een stukje van het kerkgebouw is een geldautomaat aangebracht, waar wellicht het zondags aan de kerk gedoneerde geld door bemiddeling van de Rabobank weer terug kan worden verkregen. Dingen volgden elkaar daarna in een redelijk rap tempo op. Het uiteinde van de peddel, de mededeling omtrent afgeven van post en goederen en wat dies meer zij. Om bij de familie van Turenhout naar binnen te kunnen (we zagen dat dat kan, alleen een rare manier om naar de bovendieping te gaan) moet een hek open. Er dient dan wel op de hond gepast te worden, ondanks de bewaking. De zeer luxe bank kwam duidelijk te vroeg, maar het uitzicht daar vanaf is wel mooi, hoor. Hoe de mensen er bij komen; wij weten het niet. Regelmatig wordt ons namelijk gevraagd of we voor de vierdaagse oefenen. Zo ook tijdens deze wandeling. Voor deze ene keer gingen we mee in het verhaal en lieten desgewenst de heer die ons aansprak weten, dat het veel oefening vergt om de vijftig per dag te halen. De toevoeging dat het wat ons aangaat om vijftig bier gaat, werd vriendelijk om zeep geholpen door de opmerking "op papier halen". Verwarring was dus gesticht. Na een beetje meer verwarring bij een ven en een bomenrijtje namen we toch resoluut afscheid van de verkorting om iets verderop een koeiemeisje even te moeten attenderen op haar vies wordende hoefjes. De ganzen waren toen uiteraard allang opgestegen onder luidruchtigheid. De (hard)loper met snor en geel shirt groette wel, maar niet van harte. Waarschijnlijk wist hij toen al dat we hem een stuk verderop weer tegen zouden komen. Graag hadden de HH zich ingeschreven voor 1 van de vele mogelijkheden tot zelfontplooiing, die bij boerderij M. Kluver worden aangeboden. Bijvoorbeeld windstreken zouden we graag aanleren. Onze huidige streken zijn ietwat afgevlakt. En wat dacht u van mysteriescholen? Genoeg reclame gemaakt.

Dat geldt niet voor de volgende zaak. Indien u onze bezigheden een aantal keren heeft gevolgd, zal het u niet ontgaan zijn, dat de HH na afloop van wandeldingen bierversnaperingen tot zich nemen. Uiteraard weten we dat dat vocht ergens bereid wordt. Soms maken we nooit wat mee, maar nu stonden we toch oog in oog met een bestelbus van Dorpsbrouwerij De Pimpelmeesch (  www.pimpelmeesch.nl) te Chaam. De brouwmeester was bezig en we mochten een kijkje in de keuken nemen. Bij Klein Amerika dronken de HH wel eens een flesje Blonde Snol en Vurige Non. Deze twee blijken de kadoverpakking uitgaven te zijn van Chaamse Dubbel en Tripel en die heuren oorsprong vinden in deze brouwerij. De HH waren enorm in hun nopjes. De geur van het brouwsel wat gemaakt werd zorgde overigens ook voor eetlusttrek en het eerste en tevens behoorlijk beste bankje werd bestegen om bammetjes enzo te doen. Dat de wandeling hier wederom een verkortingspunt aanbod was aan ons niet besteed. De wandeling, de hele wandeling en niets behalve de hele wandeling wilden we. De wandeling heet niet voor niets Bleeke Heide en om dan de naamgever niet te bezoeken is natuurlijk een behoorlijk beetje krom. Enkele pogingen in de routebeschrijving om ons om de figuurlijke tuin te leiden mislukten en zodoende kon HF even speciaal genieten van het uitzicht op uitwerpselen in grote en kleine vorm. HH bestudeerde ondertussen andere wandelaars en wat dies meer zij. Af en toe een stukje Smokkelaarspad, maar op de Bergweg niet meer.  Eigenlijk ongeveer precies op de plek, waar een bordje aangaf, dat als je linksaf zou gaan, ergens halve kopjes koffie zou kunnen gaan drinken. Wij rechtdoor natuurlijk, want we wilden de tractor met huifkar uiteraard niet missen. Langs de zorgboerdeij naar de Vagevuurstraat. Het vuur was erg vaag, want de HH hebben het niet gezien. De geurhond met begeleiding was zwaar aan het hijgen, maar dat kwam omdat de hond liever los loopt. De HH begrijpen dat wel en lopen zelf ook liever los. De hele dag hadden we voor vele koeien, schapen en paarden al liedjes gezongen (overigens met wisselend succes), maar na het beekje voelden we in onszelf de dichterlijke aders opkolken.

 HH was echt op zijn best en de ene na de andere prachtige uiting van poëzie werd aan de wereld geschonken. Helaas; voor bundeling bestaan nog geen plannen. Ondertussen ging het wandelen gewoon door en zo kwam het dat we bij de HH-auto terugkwamen. Voeten werden onder luid gejuich uit de wandelschoenen bevrijd en het werd tijd voor de volgende stap: op naar Klein Amerika. Door bleek Meta een morfose te hebben gedaan en de familie Lindeboom was verkozen tot hofleverancier. Nee, vandaag geen snollen of nonnen, maar Gouverneur Venloos Alt, Blond en Speciale 140. Lekker en leerzaam, zeker met de bitterballen als begeleiding. Zo, onze sponsoren kunnen tevreden zijn; wij sowieso.

Leersum: donderen in de bergen

U heeft ons gemist zegt u? Dat klopt. Wij elkaar ook.

Maar dat heeft gevolg en had oorzaak.

Soms lijkt het alsof de HH of althans een dezer een baan heeft. En dan is het goed om aan deze gevoelens gevolg te geven. Niet dat het bevalt maar het idee erachter verdient navolging.
Zo ook de vakanties. Hoewel sommige mensen hier op deze aarde denken dat wij slechts virtueel dan zij dat zo, maar ook de virtuelen hebben noodzaak tot ontspanning en afstand neming.
Mocht u het echt in de gaten houden dan zijn er krochten op dit WWW waar u de inspanningen der individuelen kunt volgen.
Gezamenlijk blijft dit echter het aangewezen medium.

Goed nieuws 1:

Het boek is verschenen.  Zoals reeds vaker is aangekondigd kan er nu echt worden besteld. Aangezien de HH niet lullig willen doen is de verkoopprijs vastgesteld op € 52,50 per exemplaar. Bestelt u meer dan 100 exemplaren dan nemen de HH de verzendkosten voor hun rekening.
Wilt u een pdf versie ontvangen dan bedragen de kosten slechts € 7,50 per exemplaar waarbij de HH alle verzendkosten etc voor hun rekening nemen.

Goed nieuws 2:

Er wordt weer gewandeld. Hoewel de omstandigheden bij ener H niet optimaal waren leek toch er een wijs besluit uit te bestaan om de zaken ff te laten zoals ze zijn en een verpozing te zoeken in de wandeling en het gezelschap.
Zodoende gebeurde het dat rond 9.30 uur het weerzien plaatsvond ten huize van HH en na korte raadpleging en begroeting won de heer Jan Ensing en togen wij naar het Essenhakhoutbos en wel rond Leersum.

Gestart moest worden bij de duidelijk betere tijden gekend hebbende Donderberg in Leersum, ook bereikbaar met een bus. Na arrivatie bleek alras dat deze plek reeds gekend werd door de HH vanuit het verleden ook met voertuig van HF.

Ach, wat kunnen wij verder nog vertellen? Heel veel.
Schoenen werden gewisseld, HF nam volledig overbodig een jack mee, en daar ging het. Hoewel u 4 pagina's dient uit te printen gebruikt u er slechts een voor de hele route.

Het lijkt niet zinvol om de hele route heer weer te geven aangezien u deze via de wandelzoekpagina (de mooiste bossen etc) zelf kunt benaderen. En iets zelf doen is toch leuker?
Vandaar dat wij aan de hand van foto momenten u willen meenemen op deze uitweiding.

Gruwelijkheden ontmoetten wij tijdens de wandeling. Het restant van genoemd beest bleek even verderop te liggen. Nooit geweten dat er zoveel tuinslang in een reguliere kip zit. Mogelijk een tip voor wakker dier. Ook werden wij gewaarschuwd voor de teken. Wij ontvingen geen teken dus blijkbaar ging alles goed.
Wanneer u onderweg de inhoud van uw darmkanaal wenst achter te laten dan moet u hiermee wachten tot vrijwel aan het eind van genoemde wandeling want aldaar treft u bouwwerken aan die volgens HF prima voldoen aan de verwachtingen en gaarne bereid zijn tot in ontvangstneming. Het is hierbij wel zo aardig om de aanwezigen te bedanken voor zoveel gastvrijheid.


In de omgeving van Wijk bij Duurstede:

Treft u bijgaand verstoppaard aan. Niettemin overwon de nieuwsgierigheid het alras van de vorsicht bitte dus kwam genoemd exemplaar al gauw de kant van de HH opzoeken omdat daar gezelligheid werd verwacht. Terecht natuurlijk!

Wandelend valt u ook op dat herfst zijn intrede doet. Verkleuring, maar ook temperatuurval waren ons deel. Van de aangekondigde stijging van de waterspiegel was tijdens deze wandeling nog niets te merken, maar dat zegt natuurlijk niets.

Houdt u van landgoederen dan zit u ook bij de HH goed. Hierna volgen zomaar wat voorbeelden:

Links: landgoed Broekhuizen
Rechts: landgoed Sandenburg
Bij laatstgenoemd exemplaar mag u alleen zijdelings passeren. Dus vooral links aanhouden is ons devies. Dat u hierbij traag overstekende hazen kunt tegenkomen is helaas een zaak die wij niet kunnen voorkomen.

 

In de route beschrijving wordt gesproken van dubbele grafheuvels. Hierbij geldt niet het principe van 1 + 1, maar moet u echt op dubbel letten. Deze dus....

Je neus met je tong schoonmaken; zij kan het

De HH hadden zin in een wandeling. Op zich niet een nieuw gegeven. Zo kunnen zij namelijk rituelen in stand houden en daar tevens vruchten van plukken. De gedachten gingen uit naar een tocht door het beekdal van de Aa met daarin o.a. het landgoed Seldensate en het landgoed Heeswijk. En dan via het plaatsje Heeswijk en de oever van de Leijgraaf naar de Heeswijkse Bossen. Op de terugweg zou een blik op het kasteel Heeswijk erg welkom zijn om daarna vervolgens langs de oever van de Leijgraaf en de Aa weer terug te keren naar Middelrode. In het landgoed Seldensate liggen trouwens nog de restanten van een kasteeltje. Het poortgebouw met duiventoren, behorende bij het voormalig kasteeltje, staat nog overeind. Het landgoed Heeswijk bestaat uit een oud loofbos dat doorsneden is door lanen, houtwallen en singels. De eeuwenoude lanen hebben een totale lengte van 5 km en zijn beplant met zomereiken en beuken, soms wel drie rijen dik. Ja, dat is nog eens wat. Het imposante kasteel is trouwens een voormalige waterburcht uit de 11e eeuw, maar je zou niet zeggen dat het al op ruime leeftijd is. Een minder bezienswaardige bezienswaardigheid is in Heeswijk het klooster Abdij van Berne.

Nou, tot zover even wat achtergronden en educatieve elementen over de route an sich. Oh nee, ook nog even dat het een Klik, Print en Wandel-wandelroute is en wel de Leijgraafroute. Om te kunnen beginnen liet HH de schilders alleen en toog naar een schelpenbenzinestation. Kocht daar voor een recordbedrag aan brandstof, zodat er voldoende zou zijn om heen en terug te rijden naar Middelrode. Onderweg stopte hij nog even bij HF, zodat deze persoon ook deel kon gaan uitmaken van de rit naar het beginpunt. HF had voor HH een nederpopgebeuren in de vorm van een dubbele langspeelplaat van een zus, die super is. HH blij; HF blij. In Middelrode was de weekmarkt in volle gang. De HH deden echter stoïcijns de schoenwissel met inmiddels bijbehorende acties van HH in de vorm van teencondoompjes en wandelsokken. En daar gingen zij van start. De papegaai was inderdaad weg en was vervangen door een cactus. Langs een speeltuintje en daadwerkelijk spelende kinderen naar het witte huisje, waar de bewoner lekker in de tuin bezig was.

We werden getrakteerd op een molen met bijbehoren en het eerste gedicht van de dag. Iets verderop moest HH toegeven, dat hij voor alle zekerheid daar een reservespatlap had neergelegd. Een aantal zaken volgden elkaar daarna in sneltreinvaart op. Een tegemoetkomwandelaar, diamantenboorderij van Zoggel(wat heb je op je rug?niets,dan heb je hier een bochel) en een een stijlvol uitgevoerde aanpassing aan de rechtlijnigheid van een hek. Kijk, daar was de AA reeds, net als uitzicht op en geluiden van de N279. Seldensate was bereikt. Omdat we nu al zo'n 3,5 km. ons volledig aan de route hadden gehouden, werd het nu wel even tijd voor eigen inbreng. Zodoende naderden we de duivenpoort van de tegenovergestelde kant. Dat had als direct voordeel, dat we de bellende mevrouw en haar hondje in de weg konden lopen. Na de rust van de vissende personen op afstand te hebben verstoord en de op eigen risico-restanten van het kasteeltje te hebben bewonderd, pikten we de route weer op. Door het klaphek en op zoek naar grote grazers. We kregen wel verse vlaaien van dichtbij te zien, maar de donateurs daarvan waren op geruime afstand en aan de andere zijde van het waterpartijtje.

 De kleinste verstopte zich eerst nog, maar nadat de HH een gesprek aangingen met de wel-zichtbaren won nieuwsgierigheid van alle andere emoties. Lang konden we niet stil blijven staan, want we moesten, door distels en brandnetels belaagd, op naar onze volgende afspraak. Dit keer met inheemse grote grazers, die gestationeerd waren bij de boerderij van de familie Nuland(al ruim 75 jaar geworteld). Een klein stukje over het Nuland-erf en nu weer verder over het fietspad langs de AA.

 Fietsers voorzien van enige norsheid, maar vooral ook met blijdschap kwamen we tegen. Bij de waterbakken van de paarden stond een jonge vrouw iets onduidelijks te doen. In ieder geval ging het gepaard met een telefoon. Inmiddels hadden de HH trek gekregen en bij de hoek van de Baron van den Bogaerdelaan kwam het bankje precies op tijd. Lekkere spullen en vrolijk groetende fietsers; daar genoten we volop van. HH deponeerde al het afval keurig en netjes in de prullenbak en zo konden we met een gerust hart Heeswijk binnen wandelen. Het op een kappelletje lijkende Airborne monument lag aan onze rechterkant, maar wij lieten het wat voor wat het was en links liggen. Bij de kerk zagen we, dat bij de Zwaan iedere zaterdag live muziek is. Reden genoeg voor de HH om later op de middag dit horecaf te gaan bezoeken. Langs het kerkhof en toen liepen we ineens richting en later op de Abdijstraat. Het laat zich niet moeilijk raden dat we daar de Abdij van Berne zagen, alsmede de bijbehorende boekwinkel. Even daarna gingen we bij het toilet voor damespaarden naar links. Langs de school en de klas was op het sportveld aan het luisteren, wat de sportleraar te vertellen had. Hoewel de straat verderop dood liep, moest en zou de mevrouw met haar auto de HH inhalen; links of rechts er langs, het maakte haar niet uit. HH zag toen geweldig nieuws: bij de uitlaatstrook voor honden hoeft opruimen niet. Ja, er zijn ook nog prettige zaken in Nederland aan de hand, als je ze maar wilt zien. We mochten nu de Leigraaf een stukje volgen, terwijl we kathodisch beschermd werden, maar bij de paddenpoel gingen we de Parelkettingroute gedeeltelijk doen en verlieten we de bescherming. HH nam even afscheid van enig vocht en zodoende kwamen we middels een bordje er achter, dat 1 eik uit de bosje was omgeruild met eentje uit een bos op de grens van Polen en Wit-Rusland. Alleen weet men niet meer welke, zodat het bordje maar bij een berkje was neergezet.

Op zich leuk, maar nog niet zo hilarisch als het zebrapad , waar we even later op werden getrakteerd. Even daarna bleken de HH te beschikken over enorme wilskracht en doorzettingsvermogen. Er werd namelijk niet geluisterd naar de verlokkelijkheden van de reclame van kortweg hotel de Leygraaf. Meer dan 50 Belgische biertjes zouden anders onze beloning zijn geweest, maar neen. Weliswaar met pijn in het hart liepen we door en werden gewaar, dat er aan de overzijde op 5 oktober een bonte avond is met de beste tonpraters van Zuid-Nederland. Wij zouden willen zeggen: komt allen! Overigens was het nu wel tijd voor een eigen inbreng. We gingen niet naar rechts, maar liepen het hele bospad uit. Niet erg, want daardoor kwamen we twee wandelende personen tegen, waarvan minstens 1 zeker geen plezier had, als we op de gelaatsuitdrukkingen mogen afgaan.
De afgebrande schuur en de waarschijnlijk daarbij behorende parkeerplekken voor slechts 1 euro per stuk én de overgaande telefoon op de boerderij ten spijt, werd onze aandacht getrokken door het kasteel van Heeswijk. Ondanks de aanwezigheid van een bruidspaar waren de HH onder de indruk van de omvang van het geheel. Iets later leerden we van de fietsmeneer en zijn vrouw, dat het prima wandelweer was. Kijk, aan zo'n mededeling hebben de HH wat. Daarom langs de paarden, waarvan er eentje voorzien was van gevlochten manen. Een van de anderen vond het leuk om naar ons te hinneken.

Waarschijnlijk wist het edele dier, dat de HH weer een flink stuk met distels en brandnetels te wachten stond. Niet uit het veld te slaan, liepen we naar de dorpsgrens van Middelrode. De weg liep dood, maar de HH naar de auto. HF dacht nog even de kerk te fotograferen, maar bedacht zich. Ons wachtte nog een ontmoeting met de uitbaatster van de Zwaan. We streken op het terras neer en zij schonk ons H.-J. weizener en een Jupilerretje en zetten tevens de vetpan aan. Voor een binnencafé bezoeker waren de HH blijkbaar een zeer grote bezienswaardigheid. We werden door hem vrij lang met open mond gadegeslagen en het enige wat de toeschouwer daarna nog wist uit te brengen was onsamenhangend gebrabbel. Nadat uit de Porsche onder andere prachtige en hoogstaande damesschoenen tevoorschijn kwamen, was het voor HH tijd om de aftocht te blazen.