Dag 4: van Gulpen via Valkenburg, Geulhem en Berg naar Amby (Maastricht)

Na een dergelijke schone nacht in de sublieme kamers (de HH sliepen zoals gezegd separaat) kon de ochtend wat later beginnen, want de wandeling zou iets korter zijn. Dus wat langer uitslapen was het devies. Wij hoefden pas om 9 uur aan te schuiven aan het werkelijk fantastische ontbijt. Er was van alles dus derhalve maar weer stevig ingeslagen want hoe dan ook moest er gewandeld worden wilden wij de thuisreis konden aanvangen.
Ach, na het ontbijt nog even de blaas en andere organen legen en
dan kon het (weer met rugzak) op pad. Wat een mooi verblijf en welk een mooi uitzicht.
Dank Edmee. Het was mooi. Bedankt.

Ach, met de benen wilde het wel, maar de vermoeidheid bleek wel merkbaar. De onderdanen hadden nu wel zoiets van : enough is genoeg. Nu, dat kwam mooi uit want er moest gelijk worden geklommen en hoe. Maar dat werd beloond met fraaie uitzichten.
Vandaag stond op het programma: Gulpen => Valkenburg => Geulhem => Berg => Amby (Maastricht).
Ach, aan hoogtewisselingen waren we nu wel gewend dus die laatste dag van te verwachten 20 km zou wel lukken. Tja, op deze laatste etappe sloeg de weemoed er wel in, want hoe dan ook, afronding en thuisreis zou ons ten deel vallen. Maar ach, aan alle mooie dingen komt een einde en als oefening voor nog grotere ronde(s) had het zijn dienst bewezen. Daarom schouders eronder en daar gingen ze weer, onze helden.

Heuvel op, heuvel af. Het ging maar door. Wij vergaten niet om op het mooie weer en de fraaie omgeving te letten. Ach, via fraaie bossen met uitzicht op kasteel Schaloen bereikten wij Valkenburg. Daar was zoals te verwachten viel de drukte natuurlijk wel aanwezig. Voor de HH op dat moment iets teveel van het goede maar gelukkig zorgde de route ervoor dat we steeds weer de berg op konden klimmen en niet de winkelstraat door hoefden. Dan loop je wel om de pretparken, kabelbaan, ruine etc heen. Maar ach, via een bekende drukke kruising konden wij dan toch nog een deel van Valkenburg meenemen. Een aanduiding op de muur trok de aandacht van de HH. Weliswaar met een zeker elan geschreven moeten de HH ook de spelling bewaken. Graag uw aandacht. Maar de boodschap kunnen wij van harte onderschrijven. Wij verwachten dat dit ook voor HH-dames opgaat.

Tja, eenmaal dit doorstoken hebbende gingen wij richting Geulhem alwaar wij onderweg trouwe viervoeters gewaar werden die hun bad-ritueel uitvoerden. Wij verstoorden dit mooie tafereel natuurlijk niet, alleen een foto moment werd natuurlijk afgedwongen. Tja,

Tivoli kon natuurlijk niet worden vermeden. Heerlijk, maar voorlopig waren dit wel de laatste vlaaien denken wij dan. Met angst en beven wachtte HF op de beklimming richting Berg, aangezien HH hiervoor diverse waarschuwingen had doen uitgaan. Het viel evenwel alleszins mee, hoewel afwatering nog wel moest plaatsvinden maar dat kon later. Eenmaal boven ging het richting een onderbroken afgraving, waar wij deels omheen konden gaan. Onderwijl hoorden wij het heerlijke geluid van crossende motoren en werden eveneens de geuren gewaar. Heerlijk.

Tja, uitstel had geen zin. Plassen en dan het laatste deel aanvangen. Door fraaie natuur maar geleidelijk kwamen er contouren van Maastricht in zicht. Amby werd bereikt en na raadpleging van bustijden werd besloten naar het oorspronkelijke startpunt te lopen. Aldaar konden wij nog een korte tijd uitrusten en elkaar feliciteren met deze prestatie van formaat. De HH kunnen echt wandelen, het is bewezen. Tevens kunnen zij hierbij volkomen nutteloos zware rugzakken met zich meedragen en tevens kunnen zij elkaars gezelschap meerdere dagen verdragen.

De bus bracht ons naar de markt in Maastricht alwaar wij diverse terrassen afkeurden maar uiteindelijk er een vonden die de goedkeuring van de HH kreeg. Zitten en genieten. Het zat erop. Straks nog een lekkere treinrit en dan zouden de HH uiteen gaan en terugvallen in de dagelijkse werkelijkheid. Maar dan wel met HH-dames die natuurlijk best zonder de HH kunnen maar liever niet al te lang.

Samenvatting voor hen die de verhalen niet lezen of niet kunnen lezen:

Bier drinken (in voldoende mate) + regelmatig bittergarnituren blijft het devies. 

De bitterballen van de Smidse zullen ons nog lang op de maag blijven liggen, die van Gulpen een stuk korter.

Pils drinken is prima, maar niet voor echte mannen. Die drinken bier.

Stevig eten 's-avonds is een prima basis voor de volgende dag.

In een kamer slapen is te doen behalve als je ook wilt slapen.

Ria en Jules, Marianne en Edmee ......... bedankt!!! Het was top.

Stichting Vrienden op de fiets ..... bedankt!

NS en Veolia ..... bedankt!

We zijn een kleine 100 km verder gekomen.

Het krijtlandpad is prachtig.

Limburg: we zijn er nog lang niet klaar mee.

Dag 3: Epen tot en met Gulpen

Rond een uur of kwart voor acht/acht uur ging het door HH ingestelde wekkeralarm af. Na enige moeite werden de geluiden bedwongen. Wellicht vraagt u zich af, hoe de nacht was bevallen.

HF had van een weldadige rust genoten. HH daarentegen was de HF getrakteerd op boomzaaggeluiden. Hoewel dat HH aan thuis deed denken, was zijn rust van een veel lagere gradatie geweest. Bij de ontbijttafel maakten we kennis met Marianne en schoven we aan bij fietsgasten en Frank. Het ontbijt was wederom uitstekend aangekleed. HF voorzien van thee en na diverse niet-geslaagde pogingen werd HH uiteindelijk voorzien van koffie. Even later waren ook de Krijtdames van de partij, alsmede nog een Frank voorzien van zijn ouders.Geanimeerd werd er gegeten en gebulderd.

Maar iets later ging toch een ieder zijn of haar weegs. De weersvoorspelling voor deze dag waren niet heel gunstig, maar ook weer niet dramatisch. Langs de Smidse en de Volmolen en daar was de eerste flinke klim van de dag. Via Camerig doken we het Vijlenerbos in.Vrij snel was er sprake van uitdoen van wat bovenkledij. In de buurt van neerlands enige boshut genaamd 't Hijgende Hert (tevens horeca) begon het enigzins te spatten. Nu even wat anders. Bij onze vorige Zuid-Limburgwandelingen hadden we reeds kennis gemaakt met het Vijlenerbos en het verderop gelegen Vaals.

Van beiden hadden de HH naar hun mening reeds genoeg geproeft, zodat de suggestie van de heer Piet Smulders ( http://www.pietsmulders.nl/nederland_krijtlandpad.html ) , om een doorsteek te maken naar Holset, zwaar in dank door ons werd afgenomen. Inmiddels geen regen meer en aangekomen in Holset werd het tijd voor koffie en vlaai.
En waarom niet bij Oud Holset Herberg? HH geïntrigeerd door een klein kastje en HF door de spreuk "Dit is een zelfreinigende keuken; als je 'm vies maakt, moet je 'm zelf reinigen". De koffie overheerlijk, net als de appel- (HH)en de kersenvlaai (HF). Een kijkje bij de historie van de plaatselijke kerk en op naar Harles. Na Harles komt in deze reeks Vijlen. De daar staande kerk is van een enorme grootte. De route leidt er hemelsbreed wel langs, maar niet er naartoe. Bij het stegelke (draaihekje) deed de wandelmevrouw ons vertellen, dat ze iets moest doen. We zullen nooit weten wat, want onze niet-nieuwsgierigheid was aanleiding om geen vragen te stellen.

Iets verderop een clubje van een man of acht, waarvan de laatste vrouw in ons reddende engelen zag, toen we haar vertelden, dat boven in het dorp versnaperingen te koop waren. De voorzichtig drukke weg in Nijswiller staken we over, maar veel reden om langer daar te blijven hadden we niet. Tussen Nijswiller en Wittem werden voor de tweede dag op rij verrast door de huifkar. Wederom alleen maar blijde gezichten. Bij een monument voor gevallenen deden we even een etenswaarbreak, om daarna vrolijk verder te gaan. Hoewel erg verleidelijk weerstonden we in Wittem de schreeuw om kaarsen te kopen en in het klooster aan te steken. Een kloosterverblijf lokt ons, in tegenstelling tot (pater) Frank, niet. De kasteelboerderij liepen we voorbij, terwijl het aardig begon te regenen.

Op naar de Gulperberg. Om daar te komen moet een behoorlijk hoogteverschil worden overbrugd. Dit laatste werd door de knieën van HF niet heel erg gewaardeerd.
Maar eenmaal boven bij Maria was de pijn weer snel vergeten, want toen ging het slechts nog naar beneden en waren we in Gulpen. Even naar de Super en snel daarna neerstrijken op het terras van de Imperator. Verwarmd van de bovenkant konden we na ca. 24 km. vaststellen, dat we enigzins nat, maar best tevreden waren over het verloop van de dag. Zodoende kwam ter tafel, terwijl het droog was geworden, Brand Lentebock, Averbode Blond, Affligem Dubbel en bourgondische bitterballen. In vergelijking met gisteren waren dit ook heerlijke, maar beduidend minder massieve ballen. Afrekenen en op naar de slaapplek. Even verwarring, maar al snel is daar Edmee en zij neemt ons mee naar de slaapkamers. Ja, niet nogmaals nachtrustverstoring door HF. Enige verfrissing en verschoning en dan naar de avonddis. Niet naar de Kroon, ondanks dat die ook in Gulpen is vertegenwoordigd. Nee, Grieks is een goed idee. Een ouzootje vooraf (jamas) en dan een schotel voor twee en Mythosbier. HF inhalig door alle lamskoteletten op te eten, maar uiteindelijk beiden dik tevreden naar de, nog een keer via Vrienden op de Fiets, bestelde slaapplekken. Een afzakkertje in flesdoppen en slapen was toen het devies. Voor de derde dag op rij een zeer geslaagde etappe met veel mooie natuur en aanleidingen tot verhalen.

Dag 2: Van Eijsden naar Epen via onder Mheer

De HH bleken in Eijsden de slaap te kunnen vatten, zodat de volgende ochtend er sprake was van enige uitgerustheid. Ria liet weten, dat ook zij, dankzij of ondanks de HH-aanwezigheid in diepe rust was geweest. Jules had als gewoonlijk geslapen. Zodoende konden we, onder begeleiding van klassieke muziekklanken, aan het overheerlijke en uitgebreide ontbijt beginnen. Koffie voor HH en thee voor HF overgoten het aangeboden brood en beleg. Nadat Jules ons de weg naar de Super(markt) had uitgelegd, werd afscheid genomen. Een kort bezoek aan die instelling en voorwaarts naar de grenspaal bij de Maas.

Dat bleek achteraf de enige op onze trip. Via het kasteel, dat Eijsden rijk is, begon de reis naar Epen. Eerst wat stedelijke dingen, zoals een treinhalte en een Fiat-garage met slechts BMW-voertuigen, maar na Mariadorp kregen we al snel een stijgend voetpad tussen weilanden en bospartijen. Bij Libeek deden we een eigen inbreng. Vlak voor Mheer smeltten we weer samen met de bedoelde route.

Mheer is een uitstekende plaats om even een koffiebreak in te lassen; zeker als de wielervereniging op het punt staat om te vertrekken. We lieten ons door de uitbaatster des horecaas overhalen tot nuttigen van naa haar zeggen overheerlijke aardbeienvlaai. Ze had niet gejokt. Even een blik op de kasteelboerderij van Mheer en toen op naar Noorbeek. De afdaling daar naartoe was een vrij lange. De klim in tegenovergestelde richting was voor de ons tegemoetkomende dames niet echt een plezierig uitje, liet men ons weten.

 Na Noorbeek werden we geacht richting Slenaken te gaan, want dat ligt op de route. De Schimmelligerweg gaat over in de Kwakhaag en beiden zijn zandpad over een plateau. In de buurt van Slenaken gaf HH aan een mevrouw uitleg omtrent een fotografie-actie van HF. De ontmoeting daarna met enkele koekalveren is legendarisch geworden, zodat we eigenlijk ongemerkt Slenaken binnendrongen.

Herkenning onzerzijds alom en bij de bushalte maakten we gebruik van het zitbankje om op gepaste wijze in de inmiddels aangeschoven zonneschijn de lunch te gebruiken. Je ziet van alles voorbijkomen, maar de huifkar getrokken door een tractor is en blijft natuurlijk een lust voor het oog. Zouden we klaar zijn voor het volgende doel zijnde Epen? Het antwoord afwachten had geen zin en zodoende een fikse klim met een geweldig mooi uitzicht; niet in het minst door de combinatie van glooiende natuur en zonovergieting. Ging het nu dan via de kortste weg naar Epen? Nee, natuurlijk niet. Zowel het Onderste- als het Bovenstebos moest met een bezoek worden vereerd. Ja, en als je dan deze laatste uitkomt is het uitzicht geweldig (zie foto bovenaan). Aangezien we de nacht in Epen gingen doorbrengen en we redelijk vies zijn van doublures tijdens een route, gingen we bij Kuttingen richting Plaat.

Daarna aan de Terpoortenweg bij de Smidse vonden het even welletjes en gingen na een wandeling van ruim 27 km., met de schoenen uit, genieten van allerlei voorbijrijdende oldtimers. En niet te vergeten van Erdinger Weizen en Val-Dieu Blond. De huisgemaakte bitterballen waren erg smakelijk, maar ons inziens voorzien van een iets te veel huis. De vulling is namelijk van een zeer compacte substantie; wellicht voegt men ietwat metselspecie toe. Maar volop genieten was het. Daarna werd het tijd om de slaapgelegenheid op te zoeken. Hiertoe dienden we alleen nog maar even naar de Gulperweg te lopen. Dus schoenen weer aan en hoepla. De weg er naartoe is tamelijk omhoog, maar ach, we hadden net brandstof ingenomen. Aangekomen bij B&B Valkenberg (ook via Vrienden op de Fiets) drukte HH op 1 van de 2 deurbellen. Geen reactie. Dan numero 2 proberen. We hoorden wat geluiden en verwachtten Marianne, onze gastvrouw, te mogen aanschouwen. Dat gebeurde nu nog niet. Frank (door sommigen ook wel pater genoemd) deed open en al snel werd duidelijk dat hij niet een mede-eigenaar o.i.d. was, maar een mede-overnachter. Van binnenlaten had hij geen kaas gegeten. Telefooncontact met Marianne leerde ons de weg naar de sleutel en even later stonden we toch binnen. Zijzelf zou later op de avond ten tonele verschijnen.

Inmiddels hadden zich nog 2 Krijtpadwandelaars van vrouwelijke hoedanigheid gemeld. Gevijven deden we thee, koffie en nog wat, totdat de HH hun inmiddels toch weer hongerige buiken wensten te gaan vullen. Om 19.57 uur stonden we bij het pannenkoekenhuis, dat om 20.00 uur de keuken sloot. Na rijp beraad kozen we voor de Kroon (HH logeerde daar ooit) en hun dagmenu twee. Een aangenaam maal en een elders biertje later namen we de bus terug omhoog. In de Valkenberg was rust ingetreden. Voor het eerst in onze carriëre gingen de HH gezamelijk op enen kamer slapen. De dag van vandaag was ook weer geweldig. Morgen verder dus.

Dag 1: Rotterdam, Dordrecht, Eindhoven, Maastricht (Amby), Eijsden

Vandaag was het hoogtepunt aangebroken en gekomen en derhalve was actie gewenst. Zoals reeds vooraf uitvoerig gememoreerd (al was het maar om onszelf eraan te herinneren) moest er redelijk bijtijds worden gehandeld.

Dat betekent in dit geval een volledig ander ritueel. De HH zouden n.l. hun hebben en houwen meenemen in een speciaal hiervoor bestemde rugzak. Die van HH bestond al even, die van HF was nieuw ingedragen en derhalve nog zo goed als nieuw. Ondanks eerdere verwachting bleek evenwel voor spullen van HH geen plaats zodat de kleinste van de twee toch alles alleen moest dragen. Door het gewicht was de verwachting gerechtvaardigd dat HH na deze tocht toch zo'n decimeter zou zijn gekrompen. (Gelukkig was besloten om de eerste etappe ook direct de kortste te laten zijn, dit vanwege verwachte aankomst rond 14 uur).

Het hoogtepunt bestond in deze in de jaarlijkse opwachting van meerdaagse weersverwachting en dito wandeling. Dat eerste was eerst behoorlijk aan de matige kant maar onze positieve inslag kan zoiets hebben. Vandaar dat er een gezamenlijke samenkomst zou plaatsvinden in Dordrecht. HH kon niet nalaten om een dwaalspoor uit te zetten en veel eerder dan verwacht in Dordrecht aan te komen. Aldaar bleek HF al aanwezig zodat de HH zich nog even in de ochtendzon konden opwarmen.
Warempel, daar stuurde de NS een hele trein voor de HH. Instappen dan maar, een niet stilte plek

zoeken en vervolgens de spanning onderling van ons afpraten. Eindhoven bleek een tussenstop maar dusdanig kort dat wij het zijn vergeten. Hoe dan ook, wij arriveerden in Maastricht en gingen op zoek naar een bus naar Amby, want de reis was tot nu toe veel te kort geweest. Wat bleek, een dergelijke bus bestond en was bereid tot HH-inname. Ook anderzijds werd voldoende luidruchtigheid ingeslagen en de chauffeur wees er nog maar eens op dat voorin de instap werd gereserveerd. Wat een klantenservice. Bij een ronddraai halte konden de meesten de bus verlaten en reden wij verder tot waar wij uitstapten. Toen bleek dat wij onze rugzakken ook bij ons hadden. Wat nu te doen? Meenemen dan maar. Dat laatste bleek gedurende het verloop van de reis een gelukkige keuze, nu leek het onzin.
Tja, loodzwaar bepakt gingen wij op pad. U zou kunnen zeggen dat als je weer terugloopt naar waar je zojuist vandaan kwam de zinloosheid der dingen al direct plaatsvond. Wij onderschrijven dit niet maar kunnen het ook niet ontkennen. Voor intime: de Maas heet hier Meuse.

Vooraf was besproken dat HH de plaatsnamen zou memoreren zo ook HF de verschillende hangrituelen. Via het mooie station kwamen wij aan de oever.
In tegenstelling tot eerdere wandelingen overstaken wij de meuse nu niet maar bleven aan de linkerzijde wandelen. Dat bleek een goede zet want de wandeling ging hier ook vanuit. Ach, welk een aangenaam verpozen. Eerst door Maastricht, daarna niet meer. Onderweg waren kleine natuurgebieden, zoals de Eijsder Beemden, woonplaatsen (Wij noemen bijvoorbeeld: Oost-Maarland) en wat andere zaken aanwezig die ervoor zorgden dat er voldoende zichtbaar was om iedere vorm van verveling de kop in te drukken. 
Het doel van deze eerste van vier etappes zou zijn:
Eijsden, voorzien van een veerpont, genaamd "De Cramignon", dagelijks tussen Eijsden en het Belgische Ternaaien (Lanaye), dat aan de overzijde van de Maas gelegen is. Deze veerdienst vervoert alleen fietsers en voetgangers. (bron: Wikipedia)
Wij kwamen hier aan en ploften onszelf neer op een terras genaamd: 

EETCAFÉ AON'T BAT

Aldaar namen wij bieren en en bittergarnituren. Aangezien het weer op de juiste wijze meewerkte ging het nu pas regenen. Tja, voordat teveel bierenthousiasme zou intreden werd besloten om op zoek te gaan naar ons eerste overnachtingsadres in Eijsden. Via een stichting vrienden op de fiets kunnen wandelaars ook overnachten. Wel eerst lid worden. 
Wij belden aan bij een huis met een dak. Aldaar woonden Ria en Jules en mochten wij na een grondige inspectie binnen treden. Aan alles was gedacht, zelfs de paraplu kreeg een eigen stek. Na kennismaking en uitwisseling van vaardigheden werden ons de kamers getoond. Aangezien deze wijze van elkaar helpen voor het eerst zou worden ervaren waren de verwachtingen hooggespannen. Nu, HF ging op de eerste (met eigen wastafel), HH moest door naar de tweede. Na acceptatie van het gebodene kon in overleg worden gekozen voor een eetgelegenheid. De HH hadden grote trek dus

werd Grieks eten haast een vanzelf keuze.
Voldaan ging het richting Ria en Jules die ook later op de avond thuis bleken te zijn. Na wederom goedgekeurd en akkoord bevonden konden wij moe maar voldaan het bed opzoeken. 
Nu eerst slapen, morgen zou een grote etappe volgen.

Van alles natuurlijk

Hoe is het mogelijk; HF rijdt naar HH om daar twee oren te krijgen en als klappen op diverse vuurpijlen ook nog eens twee Vrouwen van Capelle. U zult begrijpen, dat dat 1 van de mooiste ophalingen ter wandeling was. Daarnaast had HH in zijn goedgevigheid ook al een wandelingsroute uitgedokterd en wel deze: http://www.klikprintenwandel.nl/wandelroutes/tussen-natte-leije-en-hoge-heide . Nu was het alleen nog zaak om de beginplek op te zoeken. Met behulp van de aanwijzingen bij de informatie-afdeling van de route en een oude edoch vertrouwde tom-tom, kon aan die voorwaarde voldaan worden. Waren de HH hier al eerder? Jawel. Alleen het af te leggen tracé week destijds van de huidige. Goed, beginnen bij natuurcamping de Hoeven is zeker niet vervelend en ook al zouden er reeds bewandelde onderdelen zich voordoen; het geheel zat dan, voor de HH in ieder geval, weer in een nieuw jasje.

 Na de afgelopen weken veel stedelijke omstandigheden te hebben uitgekozen, konden we nu het buitengebeuren weer vol in ons opnemen. Heel slim, want anders zou de overgang naar de wandelvierdaagse van de komende week in Zuid-Limburg wel erg koud op het dak van de kermis vallen. Maar kom, nu ons maar even beperken tot deze wandeling en haar wetenswaardigheden. De HF-citroen naast en bij andere citroenen neergezet. Schoenendingen gedaan en moderne communicatie aangezet en op pad. Trekkersveld en Tipi voorbij en op naar de plas, waar de mama en haar zoontje volop van de natuur genoten. Over beukenlanen en daar was dan de Leije.

Vrolijk kronkelt zij door het landschap en zo liepen we het Ooievaarsnest binnen. HH, die de leidende rol had, gaf aan dat er volgens de routebeschrijving zo dadelijk een blauwe vlag tussen de boompjes zou moeten staan. Wat ook zich liet aanschouwen; genen blauwe vlag. Niet erg teleurgesteld, maar wel benieuwd naar de reden van de verdwijning liepen we naar de kruising. Tijdens eerder ging het toen rechts-, maar nu linksaf. Op naar de Regte Heide. Maar eerst HF nog even afwatering. Al keuvelend werden we plotsklaps getrakteerd op een blik van twee hertenogen. Overigens was de rest van het aardige dier ook aanwezig. Watervlug verdween ze terwijl de HH in volle euforie stiekum hoopten op een vastlegging middels foto. De dame in kwestie had andere plannen, maar haar aanblik staat in onze geheugens gegrift.

Aangekomen bij de Regte Heide ontstond ontmoetingen met mensen, dieren en een fruitboom met begeleiding. HH liet weten, dat het hem niet bekend was, dat fruitbomen konden wandelen. HF moest dat onderschrijven. Bij de vogelkijkhut moesten enkele bovenkledijstukken verdwijnen in respectievelijk rugzakken, aangezien de buitentemperatuur dat redelijk dwingend voorschreven. Waterinname en op naar de open heidevlakte. Uiteraard lagen de grafheuvels waar ze de vorige keer ook lagen. Eenmaal van de heide af, bleken de gedichten kubussen er ook nog te zijn. Tussendoor werden we nog gadegeslagen door jonge koeimevrouwen en zo langzamerhand begonnen de maagjes behoefte te krijgen aan vulling. En waar kan dat beter dan in de buurt van Riel. Enige aarzeling, maar toen gingen we in de schaduw zitten op de bank, die ter nagedachtenis aan Harm was geplaatst. Harm was blijkbaar een groot liefhebber van snelle auto's, las HF af aan de geparkeerde exemplaren. En dat terwijl Harm slechts acht jaar is geworden. Fijn gegeten en daarom weer door. De postbodemevrouw en HF waren het er over eens: het was mooi weer. Aan de rechterkant een uitstalling van Mercedes Benzen en links fors uitgevoerde paarden. Vreemd blijft dan wel, dat de straat daar Koestraat genoemd wordt. Maar vooruit dan maar. Nou ja zeg, daar zagen we de fruitboom weer. En nu nu niet wandelend, maar ze kan klaarblijkelijk ook nog zelfstandig fietsen.

De boor, die de hekmeneren benutten voor paalgaten kan volgens HH niet als tandartsboor worden aangewend. Nadat HF deze informatie goed in zich had opgenomen, begon dat behoorlijk op zijn darmen in te werken. De enige oplossing: bemesting van een klein stukje bos. Iets later zagen we, zoals HH scherp verwoorde, een meneer, die als zeebraman aangeduid kan worden. Zijn streepjestruitje gaf daarvoor aanleiding. Na een beetje verstopven kwamen we aan bij het Mariabeeld. HF kon daar, geheel volgens de regels, het etensafval van de beide HH achterlaten. Vlak bij het vennetje met de twee eenden en heul veul dansende vliegjes kreeg HH een geweldige ingeving. Als we de voorgeschreven route zouden aanhouden, zou zich herhaling van het begin voordoen, maar dan in tegengestelde richting. Nee, op naar de natuurbegraafplaats De Hoeven was het devies. Een groot stuk land troffen we aan, waar men verschillende soorten landschap heeft om de laatste rustplaats uit te zoeken. De HH wandelden over het terrein en kwamen toen tot de conclusie, dat een ge-effend pad terug naar de parkeerplaats niet aanwezig was.

Geen man overboord; aan de hand van GPS door bossages en langs akkervelden naar de droge sloot, wat het laatste obstakel zou zijn. HH met een mooie snoekduik en HF zeer doordacht naar de overzijde. HH even handjes wassen bij de natuurcampingwaterkraan. Mocht wel van de natuurcampingbeheermeneer. Andere dingen had hij liever niet, maar ja. De HH in de auto terug naar huis of, om preciezer te zijn, naar afsluithoreca. We boekten Leff Blond en Hoegaarden Wit zonder citroen, maar met bitterballen. De HF-citroen had aansporing nodig, maar met behulping was dat snel geregeld, zodat de HH voldaan en tevreden de dag een dag noemden.

Weten jullie wel waar de winkels zijn?

Weten jullie wel waar de winkels zijn? Een intrigerende titel is het wel. Waarom negatief beginnen?
Vanwege avondgenoegens van HF moest er aangepast worden gewandeld. Dat betekende concreet:
- snel treinen e/o metro
- doorwandelen
- bier drinken in een soort van "we moeten weg" variant
- bitterballen kokend heet naar binnen werken

Nu is het een erger dan het ander, maar weet alles maar eens vooraf.
Vandaar dat zekerheid inzake terugreis de hoogste prio had. Zodoende moest het een maar ook het ander zo rond 15 uur zijn afgerond, wilde het noodzakelijke after ritueel van bier drinken en bitterballen eten niet zwaar in het water vallen. Aangezien de weergoden de HH in het algemeen gunstig gestemd lijken wandelden we dit keer op vrijdag, net als anders.
De bestemde samenkomst was het centraal gelegen centrale station van Rotterdam geheten centraal station. Vanwege dienstbaarheid aan de Surinaamse medemensen was HF nauwelijks op tijd om aldaar samen met HH een aanvang te nemen.  In dit geval wel voorzien van een 40 liter tellend aanhangsel op de rug gevuld met nagenoeg vele onzin zaken. Hopelijk lukt het hem voor de Limburg trip de noodzaak van ballast te onderscheiden.
Ook vermeldenswaardig is het feit dat onze zweed niet meer bij ons is maar dat beide HH voortaan van een FRANSsoos gebruik maken. Je suis désolé d'avoir à vous signaler.

Ach, na de onderlinge gelukwensen ging het op pad. Sommigen onder ons waren onder de indruk van het gebodene, zo niet de HH. Wandelen is ons devies en zo moet dat ook.
Tja, de route kunt u van ons overnemen voor € 5,- want tweede hands. Anders zult u het met de vage contouren moeten doen. Niettemin met veel plezier gegund.

Voor intimi is het wellicht goed om te vermelden dat de wandeling
via Rotterdam zou gaan. Dat betekent dat langs een groot handelsgebouw en via slinkse doorsteken de voormalige residentie van Pim werd bereikt. Wel met een dure auto in de omgeving maar voorzien van een verkeerd stuur. Wat een fabricage fout zeg.
Doorwandelen, wij kunne niet te lang stilstaan bij hetgeen onderweg. Dus weg van hier, langs locatie van vader van enzo en verder richting een Marconi omgeving. Onderweg langs Delfshaven, waar nodig ook weer eens bier gedronken moet worden. Vandaar langs de KFC verder op weg.
Wij behielden zicht op de waterweg, die vol water stond.

Enig moment later werden wij een nieuw gedeelte gewaar alwaar
wij zojuist hadden besloten om de hoogte te kiezen, toen een ons onbekende onbekende persoon ons aansprak en wist te vertellen van mooie zaken die weliswaar voor het oog volkomen verborgen waren maar toch present. Denkt u hierbij aan winkels, winkelstraten, etc. Dames genot in een overtreffende trap. De HH hebben hier weliswaar niets van meegekregen maar er was wel blijkbaar. Wat een informatie bij elkaar!

Ach, voor ons was het business als gewoon dus wandelen tot een Schiedamse omgeving beschikbaar kwam. Voor HH het moment om te zeuren over boterhammen eten en zo. HF was dusdanig van zijn stuk gebracht dat enige tijd de goede route een utopie leek. Maar goede poten kwamen terecht.

Hmm, dat was een lekker hapje in een park met uitzicht. Zelfs de zon wilde geen spelbreker zijn. Waar vind je dit nou nog? Nu, in NL natuurlijk.

Nadat inwendigheid was gerustgesteld kwam een gedeelte dat vnl door het groen voerde. Een deel met volkstuinen moest worden doorlopen, waarbij de molen t.o.v. de vorige keer echt hersteld bleek.

Tijd voor bewondering ontbrak, dus gauw onder het spoor door, alvorens er nog een trein zou aankomen. Tja, de grote weg werd overstoken en wij zagen dat de weggebruikers van de gelegenheid gebruik maakten om rustig van het uitzicht op de HH te genieten. Graag gedaan overigens.

Hoewel een eerder spoorstation het ons mogelijk had gemaakt om snel de reis af te breken gingen wij toch door naar het centrum. Een brutale Harrie maakte niet dat hij wegkwam. 

Nu ja, inchecken met de door beide HH opgeladen ov (20 euro) maakte het mogelijk dat er snel een trein zou arriveren. Eenmaal gezeten bleek een onuitzichtbaar raam de HH ten deel te vallen, hetgeen natuurlijk niet kon. Vandaar dat na ampele pogingen een vrouwpersoon haar eieren ging kopen en de bank liet aan de HH. Eindelijk konden wij ontspannen en volkomen gelukkig zijn. Dat zij vervolgens ons de hele reis zou vergezellen was aan de HH niet besteed. Zo zie ja maar.

Na een treinreis vol ontberingen kwamen wij weer op het centraal gelegen station in Rotterdam aan.

Vandaar snel langs de bij voorbaat kanslozen missie kroegen om uiteindelijk Belgisch te resteren.

Op facebook is ook een impressie te verkrijgen. 

Twee bieren en een aantal bitterballen later moest afscheid worden genomen. Dit kon nog een weinig worden opgerekt door een paar stations samen met de metro te gaan maar toen was de koek echt op.

Tot de volgende volkomen toevallige ontmoeting.